Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ξανάρχισε η δίκη της ΑΤΙΚ. Τροποποίηση του ποινικού κώδικα με σκοπό την καταδίκη των επαναστατών!



Η δίκη των αγωνιστών της ΑΤΙΚ στη Γερμανία συνεχίζεται από τις 11 Σεπτέμβρη, μετά τη διακοπή λόγω θερινών διακοπών των δικαστηρίων στο Μόναχο. Οι δέκα Τούρκοι αγωνιστές δικάζονται σαν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας (μαρξιστικού- λενινιστικού), TKP M/L, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από τις έντονες επιθέσεις του συστήματος ενάντια στα κομμουνιστικά ιδεώδη και το επαναστατικό κίνημα, σε συνδυασμό με την κλιμάκωση των μέτρων φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής.

Σ’ αυτό το πλαίσιο οι δέκα κομμουνιστές δικάζονται με κατηγορητήριο της ΜΙΤ, που στηρίζεται σε στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από παρακολουθήσεις τηλεφώνων μέσω των εταιρειών τηλεπικοινωνίας και το διαδίκτυο (αναρτήσεις, αναγνώσεις σελίδων κλπ). Το κατηγορητήριο βάσει αυτών των στοιχείων δεν μπορούσε να στοιχειοθετήσει ενοχή, γιατί αυτά δεν θεωρούνται αποδεικτικά στοιχεία και πολλές φορές στο διάστημα της δίκης έγιναν ενστάσεις.

Οι αγωνιστές της ΑΤΙΚ κατηγορούνται για τη δράση τους στην Τουρκία ενάντια στη χούντα του 1980 και για τη συμμετοχή τους στο αντιιμπεριαλιστικό, αντιπολεμικό και αντιφασιστικό κίνημα. Για αυτή τους την δραστηριότητα φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν στην Τουρκία. Κάποιοι συμμετείχαν στις μεγάλες απεργίες πείνας στις φυλακές και έχουν υποστεί σοβαρές βλάβες στην υγεία τους και για αυτούς τους λόγους πήραν πολιτικό άσυλο σε χώρες της Ευρώπης και για τους ίδιους λόγους σήμερα δικάζονται.

Τον Ιούνη του 2017 ψηφίστηκε στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο της Γερμανίας κεκλεισμένων των θυρών τροποποίηση του ποινικού κώδικα ώστε τα στοιχεία του κατηγορητηρίου αυτού του τύπου να θεωρούνται αποδεικτικά στοιχεία. Τον Ιούλιο εγκρίνεται, στις 24 Αυγούστου τίθεται σε ισχύ και στις 11 Σεπτέμβρη εφαρμόζεται στη δίκη της ΑΤΙΚ. Η τροποποίηση παρουσιάζεται από την πλευρά του γερμανικού κράτους σαν παρέμβαση ώστε «ο ποινικός κώδικας να γίνει πιο αποτελεσματικός και πρακτικός στην εφαρμογή του νόμου». 

Στην πραγματικότητα είναι μια «σοβαρή παρέμβαση και επίθεση στα αστικά – δημοκρατικά δικαιώματα» όπως αναφέρει η υπεράσπιση των κατηγορούμενων. Η τροποποίηση είναι ακόμη ένα εργαλείο στα χέρια του συστήματος, που αποκλείει το κοινό από την γνώση των επιχειρημάτων των δικαζόμενων και της υπεράσπισης ιδιαίτερα όσον αφορά την αμεροληψία των δικαστών.

Η δίκη συνεχίζεται με απόρριψη όλων των αιτήσεων αποφυλάκισης που υπέβαλλαν οι δικαζόμενοι επειδή ο χρόνος προφυλάκισης (2μισι χρόνια) είναι δυσανάλογος με τις προβλεπόμενες ποινές, χωρίς να συζητηθούν οι αιτήσεις στο δικαστήριο, αφού ομόφωνα αυτό συντάχθηκε με την πρόταση του εισαγγελέα, σύμφωνα με τον τροποποιημένο ποινικό κώδικα, που αλλάζει και τον τρόπο απόρριψης των ενστάσεων. Οι συνήγοροι θεωρούν την τροποποίηση μια δυσμενή εξέλιξη για τη δίκη και το γεγονός ότι η δίκη διεξάγεται με πολλές διακοπές με ευθύνη του δικαστηρίου αυξάνει το διάστημα προφυλάκισης.

Το σύστημα όμως λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, που είναι οι εργάτες, οι μετανάστες, η νεολαία και για αυτούς η ΑΤΙΚ είναι το φρούριο των αγώνων τους για τα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα, της πάλης τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο.

Από τον Απρίλη του 2015 που έγιναν οι συλλήψεις μέχρι σήμερα, οργανώσεις της αριστεράς, κομμουνιστικά κόμματα, σύλλογοι, ενώσεις για τα δημοκρατικά δικαιώματα, καλλιτέχνες, συγγραφείς οργάνωσαν ένα πλατύ δίκτυο αλληλεγγύης σε πολλές χώρες. Πολύμορφη αλληλεγγύη που εκφράστηκε με κινητοποιήσεις μπροστά στις φυλακές, στις πλατείες, τους δρόμους, μέσα και έξω από το δικαστήριο. Το καλοκαίρι έγιναν εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε πολλές πόλεις στην Ευρώπη με σταντ, ανακοινώσεις, συζητήσεις με τη συμμετοχή δικηγόρων, συγγραφέων, συλλόγων μεταναστών, σωματείων, συναυλίες με προοδευτικούς καλλιτέχνες.

Στις 15 Σεπτέμβρη οργανώθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το δικαστήριο του Μονάχου, όπως κάθε μήνα από την αρχή της δίκης, από την ATIF, την ομοσπονδία Τούρκων εργατών στη Γερμανία, τη διεθνή λίστα του MLPD, στο ψηφοδέλτιο της οποίας ήταν υποψήφιοι οι δικαζόμενοι κομμουνιστές Ερχάν Ακτούρκ και Ντενίζ Πεκτάς.

Στην δίκη της ΑΤΙΚ δικάζονται οι προοδευτικές και δημοκρατικές ιδέες και το κομμουνιστικό κίνημα, όσοι αγωνίζονται για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο, όσοι παλεύουν για να γίνουν οι λαοί αφέντες στον τόπο τους και τη ζωή τους, όσοι έχουν τάξει την ζωή τους στην ανασυγκρότηση του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος για να μπορέσουν οι εργάτες και οι λαοί να αντισταθούν, να αγωνιστούν και να νικήσουν. Σήμερα απαιτείται συμπόρευση στον αγώνα για την άμεση απελευθέρωση και αθώωση των δικαζόμενων αγωνιστών της ΑΤΙΚ.

Πηγή: KKE(m-l).gr

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Μέγας Μπολσεβίκος Λένιν Για Τα Διδαγματα Της Κομμούνας.





Ύστερα από το πραξικόπημα που έβαλε τέρμα στην επανάσταση του 1848, η Γαλλία έπεσε 18 χρόνια κάτω από το ζυγό του καθεστώτος του Ναπολέοντα. Το καθεστώς αυτό οδήγησε τη χώρα όχι μόνο στην οικονομική καταστροφή, αλλά και στην εθνική ταπείνωση. Το προλεταριάτο που εξεγέρθηκε ενάντια στο παλιό καθεστώς επωμίστηκε δυο καθήκοντα, ένα πανεθνικό κι ένα ταξικό: την απελευθέρωση της Γαλλίας από τους γερμανούς εισβολείς και τη σοσιαλιστική απελευθέρωση των εργατών από τον καπιταλισμό. Το πιο πρωτότυπο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Κομμούνας βρίσκεται σ’ αυτήν ακριβώς τη συνένωση των δυο καθηκόντων.

Η αστική τάξη είχε σχηματίσει τότε «κυβέρνηση εθνικής άμυνας» και το προλεταριάτο βρέθηκε υποχρεωμένο να παλέψει για την πανεθνική ανεξαρτησία κάτω από την ηγεσία της κυβέρνησης αυτής. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση αυτή ήταν κυβέρνηση «προδοσίας του λάου», που αποστολή της θεωρούσε την πάλη ενάντια στο προλεταριάτο του Παρισιού. Το προλεταριάτο όμως, τυφλωμένο από πατριωτικές αυταπάτες, δεν το καταλάβαινε αυτό. Η πατριωτική ιδέα έχει την προέλευση της ακόμη από τη μεγάλη επανάσταση του XVIII αιώνα. Η ιδέα αυτή είχε υποτάξει τα μυαλά των σοσιαλιστών της Κομμούνας και ο Μπλανκί, λογουχάρη, αναμφισβήτητα επαναστάτης και θερμός οπαδός του σοσιαλισμού, δεν βρήκε πιο κατάλληλη ονομασία για την εφημερίδα του από την αστική κραυγή: «Η πατρίδα σε κίνδυνο!».

Το μοιραίο λάθος των γάλλων σοσιαλιστών βρισκόταν στη συνένωση αυτή των αντιφατικών καθηκόντων, του πατριωτισμού και του σοσιαλισμού. Ο Μαρξ ακόμη στο Μανιφέστο της Διεθνούς, το Σεπτέμβρη του 1870, έκανε προσεκτικό το γαλλικό προλεταριάτο, τονίζοντας του ότι δεν πρέπει να παρασύρεται από την ψεύτικη εθνική ιδέα: βαθιές αλλαγές έχουν συντελεστεί από τον καιρό της Μεγάλης Επανάστασης, οι ταξικές αντιθέσεις έχουν οξυνθεί, κι αν τότε ο αγώνας ενάντια στην αντίδραση ολόκληρης της Ευρώπης είχε συνενώσει ολόκληρο το επαναστατικό έθνος, τώρα το προλεταριάτο δεν μπορεί πια να συνδέει τα συμφέροντα του με τα συμφέροντα των άλλων, των εχθρικών του τάξεων. Η αστική τάξη ας έχει την ευθύνη για την εθνική ταπείνωση, έργο του προλεταριάτου είναι ν’ αγωνιστεί για τη σοσιαλιστική απελευθέρωση της εργασίας από το ζυγό της αστικής τάξης.

Και πραγματικά δεν άργησε ν’ αποκαλυφθεί το αληθινό βαθύτερο περιεχόμενο του αστικού «πατριωτισμού». Η κυβέρνηση των Βερσαλιών, αφού έκλεισε μια επαίσχυντη συνθήκη ειρήνης με τους πρώσους, πέρασε στον άμεσό της σκοπό, ανάλαβε δηλαδή την επίθεση για να αφαιρέσει από το προλεταριάτο του Παρισιού τα όπλα που της προκαλούσαν το φόβο και τον τρόμο. Οι εργάτες απάντησαν με την ανακήρυξη της Κομμούνας και τον εμφύλιο πόλεμο.

Παρά το γεγονός ότι το σοσιαλιστικό προλεταριάτο ήταν χωρισμένο σε πολλές αιρέσεις, η Κομμούνα αποτέλεσε ένα λαμπρό υπόδειγμα της ικανότητας του προλεταριάτου να πραγματοποιεί ομόθυμα τα δημοκρατικά καθήκοντα που η αστική τάξη ήξερε μόνο να τα διακηρύσσει. Χωρίς καμιά ιδιαίτερη πολύπλοκη νομοθεσία, απλά, στην πράξη, το προλεταριάτο που κατέλαβε την εξουσία εφάρμοσε τον εκδημοκρατισμό του κοινωνικού καθεστώτος, κατάργησε τη γραφειοκρατία και πραγματοποίησε την αιρετότητα των δημοσίων υπαλλήλων από το λαό.

Δυο όμως λάθη κατάστρεψαν τους καρπούς της λαμπρής νίκης. Το προλεταριάτο σταμάτησε στη μέση του δρόμου: αντί ν’ αρχίσει την «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών», παρασύρθηκε από το όνειρο να εγκαθιδρύσει ανώτερη δικαιοσύνη σε μια χώρα που να την ενώνει το πανεθνικό καθήκον, δεν κατέλαβε, λ.χ., τέτοια κρατικά ιδρύματα, σαν την Τράπεζα, οι θεωρίες των προυντονιστών για «δίκαιη ανταλλαγή» κτλ. επικρατούσαν ακόμη ανάμεσα στους σοσιαλιστές. Το δεύτερο λάθος είναι η υπερβολική μεγαλοψυχία του προλεταριάτου: έπρεπε να εξοντώσει τους εχθρούς του. Απεναντίας, το προλεταριάτο του Παρισιού προσπαθούσε να επιδράσει ηθικά επάνω τους, περιφρόνησε τη σημασία των καθαρά πολεμικών ενεργειών στον εμφύλιο πόλεμο και, αντί να στεφανώσει τη νίκη του στο Παρίσι με αποφασιστική επίθεση ενάντια στις Βερσαλίες, αργοπόρησε κι έδοσε στην κυβέρνηση των Βερσαλιών τον καιρό να συγκεντρώσει τις σκοτεινές δυνάμεις και να προετοιμαστεί για τη ματωμένη εβδομάδα του Μάη!

Παρ’ όλα όμως τα λάθη της, η Κομμούνα αποτελεί το πιο υψηλό παράδειγμα του πιο περίλαμπρου προλεταριακού κινήματος του XIX αιώνα. Ο Μαρξ εκτιμούσε εξαιρετικά την ιστορική σημασία της Κομμούνας. Αν τον καιρό που η συμμορία των Βερσαλιών έκανε την προδοτική επιδρομή για ν’ αφαιρέσει από το προλεταριάτο του Παρισιού τα όπλα οι εργάτες τα παράδιναν χωρίς μάχη, η καταστροφική πτώση του ηθικού που θα προκαλούσε μια τέτοια αδυναμία στο προλεταριακό κίνημα, θα ήταν πολλές φορές πιο βαριά, παρά η ζημιά από τις απώλειες που είχε η εργατική τάξη στον αγώνα, υπερασπίζοντας τα όπλα της. Όσο μεγάλες και αν ήταν οι θυσίες της Κομμούνας, αυτές εξαγοράζονται με τη σημασία που έχει για τον καθολικό προλεταριακό αγώνα: η Κομμούνα έβαλε σε κίνηση το σοσιαλιστικό κίνημα της Ευρώπης, έδειξε τη δύναμη του εμφυλίου πολέμου, διάλυσε τις πατριωτικές αυταπάτες κι έκανε θρύψαλα την απλοϊκή πίστη ότι οι επιδιώξεις της αστικής τάξης είναι πανεθνικές. Η Κομμούνα έμαθε στο ευρωπαϊκό προλεταριάτο να βάζει συγκεκριμένα τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Το δίδαγμα που πήρε το προλεταριάτο δεν θα ξεχαστεί. Η εργατική τάξη θα χρησιμοποιήσει αυτό το δίδαγμα, όπως το χρησιμοποίησε κιόλας στη Ρωσία κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη.

Η εποχή που προηγήθηκε από τη ρωσική επανάσταση και που προετοίμασε την επανάσταση, έχει μια κάποια ομοιότητα με την εποχή τού ζυγού του Ναπολέοντα στη Γαλλία. Και στη Ρωσία η απολυταρχική κλίκα έφερε τη χώρα ως τη φρίκη της οικονομικής καταστροφής και της εθνικής ταπείνωσης. Πολύ καιρό όμως δεν μπορούσε να ξεσπάσει η επανάσταση, όσο η κοινωνική ανάπτυξη δεν είχε δημιουργήσει τις συνθήκες για ένα μαζικό κίνημα και οι απομονωμένες επιθέσεις ενάντια στην κυβέρνηση στην προεπαναστατική περίοδο, παρ’ όλο τον ηρωισμό τους, τσακίζονταν πάνω στην αδιαφορία των λαϊκών μαζών. Μόνο η σοσιαλδημοκρατία με επίμονη και συστηματική δουλιά διαπαιδαγώγησε τις μάζες ως τις ανώτερες μορφές πάλης, τις μαζικές εκδηλώσεις και τον εμφύλιο ένοπλο πόλεμο.

Η σοσιαλδημοκρατία μπόρεσε να διαλύσει τις «πανεθνικές» και «πατριωτικές» πλάνες που είχε το νεαρό προλεταριάτο και όταν με την άμεση επέμβαση της κατόρθωσε να αποσπαστεί από τα χέρια του τσάρου το μανιφέστο της 17 του Οχτώβρη, το προλεταριάτο πέρασε στη δραστήρια προετοιμασία για το επόμενο αναπόφευκτο στάδιο της επανάστασης, την ένοπλη εξέγερση. Ελευθερωμένο από τις «πανεθνικές» αυταπάτες, συγκέντρωνε τις ταξικές του δυνάμεις στις μαζικές του οργανώσεις, τα Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών κτλ. Και παρ’ όλες τις διαφορές των σκοπών και των καθηκόντων που έμπαιναν μπροστά στη ρωσική επανάσταση, σε σύγκριση με την επανάσταση του 1871, το ρωσικό προλεταριάτο ήταν υποχρεωμένο να καταφύγει στον ίδιο τρόπο πάλης, στον εμφύλιο πόλεμο που την αρχή του την έκανε η Κομμούνα του Παρισιού. Το προλεταριάτο της Ρωσίας θυμόταν τα διδάγματα της και ήξερε ότι δεν πρέπει να περιφρονεί τα ειρηνικά μέσα πάλης –τα μέσα αυτά εξυπηρετούν τα τρέχοντα, τα καθημερινά συμφέροντα και είναι απαραίτητα στην περίοδο της προετοιμασίας της επανάστασης– ποτέ όμως δεν πρέπει να ξεχνά ότι η ταξική πάλη κάτω από ορισμένες συνθήκες παίρνει τη μορφή του ένοπλου αγώνα και του εμφύλιου πολέμου· υπάρχουν στιγμές που τα συμφέροντα του προλεταριάτου απαιτούν αμείλικτη εξόντωση των εχθρών του σε ανοιχτές πολεμικές συγκρούσεις. Για πρώτη φορά το έδειξε αυτό το γαλλικό προλεταριάτο στην Κομμούνα και το επικύρωσε περίλαμπρα το ρωσικό προλεταριάτο με την εξέγερση του Δεκέμβρη.
Ας καταπνίγηκαν οι δυο αυτές μεγαλειώδεις εξεγέρσεις της εργατικής τάξης, θα γίνει νέα εξέγερση που μπροστά της θ’ αποδειχτούν ανίσχυρες οι δυνάμεις των εχθρών του προλεταριάτου και από την εξέγερση αυτή το σοσιαλιστικό προλεταριάτο θα βγει με ολοκληρωμένη τη νίκη.




Ζαγκρανίτσναγια Γκαζέτα, αριθμός φύλλου. 2, 23/3/1908

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Συνέντευξη στον Μενέλαο Βροντή: Λίγα λόγια για τον Νίκο Ζαχαριάδη




Με αφορμή τα 44 χρόνια από τον θάνατο του θρυλικού ηγέτη του Ελληνικού εργατικού κινήματος Νίκου Ζαχαριάδη, πήραμε την πρωτοβουλία να πάρουμε μια συνέντευξη από τον ΕΠΟΝίτη Μενέλαο Βροντή και να ζητήσουμε την γνώμη του για το πασίγνωστο «μύνημα από τη άλλη πλευρά», το οποίο με βάση τα δικά του δεδομένα είχε βρεθεί και στα χέρια ορισμένων πολιτικών προσφύγων αλλά και σε αρκετούς από εκείνους που είχαν ακολουθήσει την γραμμή του προέδρου Μάο μετά την κατάρευση των σχέσεων ανάμεσα στην Κίνα και την Σοβιετική Ένωση. Ακολουθούν αποσπάσματα από την συνέντευξη του:

Θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την ημέρα που ήμασταν στην Τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία, όταν περιμέναμε όλοι μαζί από την παλιά διμοιρία όπου υπηρέτησα... Είτανε νομίζω για να διαβάσουμε μερικά «πρόσφατα» γράμματα όπου μας έστειλε, όπως μας είπανε, ο ίδιος ο Νίκος, κι ας τά 'χε στείλει πριν πεθάνει τον Αύγουστο του '73, κι ας μην προοριζόταν για τα μάτια μας!...

Βλέπετε ήμουνα ακόμη ξεροκέφαλος τότε, και δεν περίμενα να αναλύσω διαλεχτικά τίποτε. Έπερνα τα παράνομα έντυπα και έκανα την κριτική μου όπως νόμιζα ότι θα έπρεπε να γίνει, έτσι! Χωρίς σχόλια, χωρίς σκέψη, σαν τον τελευταίο παλιοχαρακτήρα! Για αυτό, συμπαθάτε για τα υπόλοιπα που θ' ακούσετε από 'μένα...

Μόλις τελειώσαμε με την αντιπαράθεση που μας χώρισε τους δρόμους μας μιά για πάντα, ήρθαν και οι δύο χειρότερες ειδήσεις απ' αυτό το τελευταίο του γράμμα, που φοβόμασταν άμα ήτανε ψεύτικο η αληθινό. Ξέρετε παιδιά, εσείς ήσασταν μικροί τότες και δέν είχατε ζήσει το χάος να προσπαθείτε να σηκώσετε το κουκουέδικο στα πόδια του, όταν ήδη υπάρχουν δύο ΚΚΕ στην Ελλάδα και ο ίδιος ο λαός τότε τα καταλάβαινε πως ήτανε δικά του...

Έγραφε στην αρχή... Ότι ξέρεις, αυτό δεν είναι για εσάς! Όχι! Είναι μόνο για τους Φλωράκη, Λουλέ και Πλάτανο. Αυτούς! Που τόσο καιρό τον συκοφαντούσανε και τρέχανε πίσω απο τους καγκεμπίτες να τους κάνουν όλα τα χατίρια. Για εμάς, που διατηρούσαμε τόσον πολύ καιρό επικοινωνία με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τίποτε? Ε, ναι λοιπόν είχε να πει σε αυτό το μήνυμα κάτι και για εμάς. Αλλά δεν ήτανε αυτό που περιμέναμε. Μιλούσε για ένα ΚΚΕ τότες, αλλά εκείνη την εποχή πραγματικό ΚΚΕ στην Ελλάδα δεν υπήρχε, μόνο εμείς στο εξωτερικό...


"Στη ζωή μου έκανα πολλά λάθη και στραβά. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω. Όμως με κατηγόρησαν ότι πρόδωσα το KKE και τον αγώνα και με διέγραψαν απτό κόμα. Κανένας δε βρέθηκε ανοιχτά, αντρίκια να πει ότι αφτό είναι ψέμα. Παράπονο δεν έχω γιατί έμαθα το φορτίο να το κουβαλώ μόνος μου. Το KKE ήταν και παραμένει το κόμα μου και κανένας δεν μπορεί να το χτυπήσει και να το λερώσει χρησιμoπoιώvτας το όνομά μου. Όταν έκανα το γράμμα προς τον εισαγγελέα Αθηνών στα 1962 τόγραψα ξεκινώντας απτά ίδια κίνητρα που με καθοδηγούσαν όταν έγραφα και το γράμμα του 1940. Η αντίδραση της Αθήνας φάνηκε πιο έξυπνη, —όταν μου αρνήθηκε να γυρίσω στην Ελλάδα,— απαφτούς που το σήκωσαν σα μια ακόμα απόδειξη της προδοσίας μου.


Το κουκουέδικο πέρασε πολλές αντάρες και μπόρες, όμως να το ξεριζώσει κανένας δεν μπόρεσε γιατί αφτό θα σήμαινε να ξεριζώσει τον ίδιο το λαό. Παρόλες τις δοκιμασίες που τόδερναν και το δέρνουν το KKE είναι αθάνατο.

Το γράμμα αφτό το γράφω για να βουλώσω το στόμα σ’ όλους αφτούς που θα βάλουν τώρα τις φωνές. Με το KKE δεν είχα ούτε έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Ούτε μπορούσα ποτέ νάχω.
Απόλη μου την ψυχή εύχομαι σ’ αυτούς που φορτώθηκαν το πολύ δύσκολο έργο να ξαναστήσουν το κουκουέδικο στα πόδια του να πετύχουν απόλυτα, ολοκληρωτικά. Να το κάνουν το KKE της Εθνικής Αντίστασης, που οι βαλτοί την πρόδωσαν, το KKE του αθάνατου ΕΛΑΣ και του δοξασμένου ΔΣΕ."

Ρωτούσαμε τότε, ποιοί είναι οι βαλτοί που κατέστρεψαν το κουκουέδικο Νίκο? Και ποιοι να το ξανασηκώσουν στα πόδια του? Είναι καλή η Σοβιετική Ένωση που σε πέταξε στον πάγο να πεθάνεις μακρυά από την πατρίδα σου? Πώς κι έτσι αυτή η αλλαγή? Να εκεί που σηκώθηκαν οι κατηγορίες ολωνών μας, είτε μεταξύ μας είτε για εκείνον, είτε για το αν ποτέ του μιλήσαμε, η τόσον καιρό μιλούσαμε με το γραφείο εξωτερικών της καγκεμπέ...

Το χειρότερο όλων όμως ξέρετε ποιό ήτανε? Δεν ήτανε ότι ο Νίκος διάλεξε ένα από όλα τα άλλα κουκουέδικα, η τα πλαστοκουκουέδικα ή ότι μας ξέχασε. Αλλά εκείνες οι γραμμές που φαίνεται πως έγραψε για τον Μάο...

"Ο Μάο μας κάνει την πιο μεγάλη ζημιά που θα μπορέσει κανένας να φανταστεί."

Είχαμε τότες στο μυαλό μας και τα άλλα γράμματα που είχαμε συλλέξει, εκείνα που λέγανε ότι ο πρόεδρος Μαο φέρθηκε μεγαλοκινεζικά, κι έτσι τα συμπεράσματα βγήκανε αρκετά γρήγορα, κι έτσι η κατάσταση μεταξύ όλων μας ξέφυγε τελείως...

Οι άλλοι πήρανε τον δρόμο τους, στα ΠΑΣΟΚ, ΜΛ, ξεΜΛ. Χάθηκαν χωρίς να μου πούνε έστω ένα αντίο. Και γιατί? Γιατί απλά παρ ότι τα πίστεψα στην αρχή από την μεριά μου, όλα αυτά τα άθλια ψέματα για τον Νίκο. Άλλαξα γνώμη αργότερα στη ζωή μου, εκείνοι όμως όχι, κι αυτό είναι που με πλήγωσε περισσότερο από όσα μου συνέβησαν στο παρελθόν...

Για το αν είμαι Ζαχαριαδικός? Πολύ καλή ερώτηση αυτή. Στην σημερινή ημέρα, Ζαχαριαδικοι είναι όλοι όσοι από το ΕΑΜ και τον Δημοκρατικό Στρατό έως και μετά την Τασκένδη έμειναν στο πλευρό του. Τώρα όλα αυτά τα καινούρια π' ακούω, που βλέπω τα μικρά να φοράνε μπλουζάκια με το πρόσωπο του στάμπα, τα βρίσκω ίδια χάλια με αυτά που έκαναν στην εικόνα του καημένου του Τσε Γκεβάρα! Δεν υπάρχουν νέοι που να μπορούν να είναι Ζαχαριαδικοί, αυτοί ήμασταν μόνο εμείς, και κανένας άλλος που δεν έζησε πριν το 40' δεν έχει το δικαίωμα να ονομάσει τον εαυτό του έτσι. Να τον τιμήσουν μπορούν, να θυμήζουν στην εργατική τάξη για εκείνον μπορούν, αλλά, να τολμούν να διασπούν το εργατικό κίνημα με την εικόνα του κιόλας, χωρίς να έχουν ούτε έναν παλιό αντάρτη στο πλευρό τους, αυτό είναι η χειρότερη ζημιά κατά την γνώμη μου!

Αντίο!

Μενέλαος Βροντής
Μέλος της Ευρείας Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος Εργασίας Ελλάδος

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Το "Κ"ΚΕ το "Κοι".Ε.Α το ΣΥΡΙΖ"Α" Και Τα Ψίχουλα

Το κείμενο αποτελεί ένα σημαντικό μέρος του μηνύματος που μας έστειλε ο σύντροφος μας κατά την διάρκεια της 4ης Συνδιάσκεψης που οργάνωσε επιτυχώς με προλεταριακή αδελφοσύνη και εργατική αλληλεγγύη το κλειστό ΟΓ της ευρείας ΚΕ του ΚΕΕ για την Στάση Απέναντι στον Ρεφορμισμό και τον Ρεβιζιονισμό. Αν και ξέφυγε λιγάκι από το θέμα, θίγει ένα ζήτημα που πιστεύουμε ότι πρέπει να συζητήσει ολόκληρη η εργατική φτωχολογιά. Αυτό των ψίχουλων που σταδιακά πετάνε οι κυβερνήσεις.





Σύντροφοι, συντρόφισσες και συντρόφι@

Έχω κι εγώ σαν αναγνώστης κάποιες μικρές επί μέρους διαφορές με το "Κ"ΚΕ και αυτές πού και πού δεν έχουν την δική τους νοστιμάδα άμα δεν είναι υβριστικές προς την μάνα που το πέταγε κι αυτό (σ. Χρουστσώφ) καθώς το σημερινό εγγονάκι του Χρουστσομπρεζνιεφισμού έχει ξεφύγει τόσο πολύ που έχει καταντήσει να ονομάζει τον εαυτό του συνώνυμο του κομμουνισμού. Τέλος πάντων αυτά είναι τα του παρελθόντος παλαιά (εκτός βέβαια όταν στέλνει τα ούγκανά του για να κρύψουν τις βλακείες του) και δεν είν' της παρούσας στιγμής κατάλληλη η ώρα για τέτοια κουβέντα.

Κατάλληλη είν' όμως η στιγμή για να πετάξω λίγο χολή στον απόφοιτο της σχολής λοιδορίας και βρωμιάς του Χρουστσώφ, που έγραψε στον Ρίζο μερικούς μήνες πρίν κάποιες γραμμές για το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης που η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖ"Α"-ΑΝ"ΕΛ" αποφάσισε να διευρύνει φέτος!

Στις 18 Σεπτέμβρη του 2016 γράφει:

"Η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει με το 3ο μνημόνιο να περικόπτει 900 εκατ. ευρώ το χρόνο μέχρι το τέλος του τρέχοντος προγράμματος, από δαπάνες που σήμερα κατευθύνονται στην Πρόνοια, κατά βάση στα κουτσουρεμένα προνοιακά επιδόματα. Η αρχή έγινε φέτος, αφαιρώντας 168 εκατ. ευρώ μόνο από τους δικαιούχους του ΕΚΑΣ που το έχασαν οριστικά και τώρα η κυβέρνηση προσπαθεί να τους κοροϊδέψει με τα λεγόμενα «αντισταθμιστικά».

Το ζήτημα δεν είναι βέβαια λογιστικό. (τί είναι δηλαδή?) Η κυβέρνηση συμφώνησε και υλοποιεί ένα σχέδιο περικοπής των ελάχιστων προνοιακών επιδομάτων και αναδιανομής της φτώχειας, ανάμεσα σε εκείνους που αγγίζουν τα όρια της εξαθλίωσης και εκείνους που βρίσκονται μια ανάσα από αυτά.

Από τους δεύτερους, σκοπεύει να αφαιρέσει φέτος και τα επόμενα δυο χρόνια τα ελάχιστα που τους έχουν απομείνει, με στόχο να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα του «Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης», το οποίο, σύμφωνα με την εγκύκλιο για την εφαρμογή του, βασίζεται σε τρεις «πυλώνες»: Την «εισοδηματική ενίσχυση», τη «διασύνδεση με υπηρεσίες κοινωνικής ένταξης» και τη «διασύνδεση με υπηρεσίες ενεργοποίησης που στοχεύουν στην ένταξη ή επανένταξη των δικαιούχων στην αγορά εργασίας και στην κοινωνική επανένταξη»."

Νά που είν' το πρόβλημα δηλαδή! Ότι η κυβέρνηση ζάλωσε δώδε τα επιδώματα πλυσίματος χεριών που είχε και ακόμα πέρνει η παραχαϊδεμένη τάξη που λατρεύει τόσο πολύ το "Κ"ΚΕ (το δημόσιο) αποκαλώντας ΤΑΧΑ! Ότι το προνομιακά γεμισμένο καρκίνωμα που ζεί στις πλάτες των εργατών είν' υποτίθεται σχεδόν στα όρια της φτώχειας και η κακιά κυβέρνηση απιφάσισε να τα δώσει στους κακούς παλιοφτωχούς για να φάνε επιτέλους ένα πιάτο φαΐ. Πώ πώ τι τού κάνανε του καημένου του δημοσίου!

Και συνεχίζει η βλακεία χωρίς όρια η χάπια:
"Θυμίζουμε ότι το ΚΕΑ εφαρμόζεται πιλοτικά από 1/7/2016 σε 30 δήμους της χώρας και θα εφαρμοστεί καθολικά από το 2017. Για να είναι κάποιος δικαιούχος του «Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης», το εισόδημά του δεν πρέπει να υπερβαίνει ένα ύψος που εξαιρεί "ΠΟΛΛΟΎΣ ΑΚΌΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ ΦΤΩΧΟΎΣ". Μάλιστα, από το κουαρτέτο έχει ζητηθεί να συμπεριληφθούν στα εισοδηματικά κριτήρια, βάσει των οποίων καταβάλλεται το Κοι.Ε.Α, ακόμα και τα μη ανταποδοτικού χαρακτήρα επιδόματα που δίνονται στα ΑμεΑ!"

Δηλαδή ο ψευτορίζος γράφει ότι για να είν' κάποιος δικαιούχος του Κοι.Ε.Α, το εισόδημά του δεν πρέπει να υπερβαίνει ένα ύψος που εξαιρεί "πολλούς ακόμα πραγματικά φτωχούς". Σοβαρά τώρα νεογιουγκοσλάβε γραφιά; δέν έχουνε βάλει ακόμα τον πήχη πιό ψηλά έ; Είναι τώρα πραγματικά φτωχός αυτός που ξεπερνάει το εισόδημα τον 90.000 ευρώ?!? Ενώ αυτός που δέν πέρνει φράγκο και δέν έχει να αγοράσει τις βλακείες που γράφεις να μην το πέρνει το Κοι.Ε.Α; Θές να περικοπούνε κιάλλο οι συντάξεις για να μπορείς εσύ να περνάς με τη Φεράρι σου και να το παίρνεις κι εσύ σωστά?

Ακόμα λέει:
"Δηλαδή, η κυβέρνηση, εφαρμόζοντας βέβαια τα στατιστικά πρότυπα της ΕΕ, θεωρεί ότι ένας άγαμος μπορεί σήμερα να επιβιώσει με 6,57 ευρώ τη μέρα και μια τετραμελής οικογένεια με 13,15 ευρώ. Για όσους σήμερα έχουν λιγότερα κι απ' αυτά, έρχεται το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης» να τους δώσει τόσα όσα χρειάζεται για να συμπληρωθούν τα προαναφερόμενα ποσά, καθώς στις σχετικές ρυθμίσεις επισημαίνεται ότι «ως εισοδηματική ενίσχυση ορίζεται η διαφορά μεταξύ του εγγυημένου ποσού και του εισοδήματος»."

Καλά κάνει η κυβέρνηση. Για όποιον φτωχό προλετάριο που ζεί σε ένδεια αυτό είν' πολύ καλό. Για κάποιον μικροαστό κλαψή που ζεί από την βουλευτική αποζημίωση κι αυτό τίποτα από ότι έχει να προσφέρει το πρόγραμμα δέν του φτάνει!

Προς το τέλος του κειμένου του όμως ο αλητάμπουρας ρεβιζιονιστής με ψευτοσταλινική μάσκα βγάζει κυριολεκτικά την χολή του για την φτωχολογιά λέγοντας πως οι προνομιούχες βδέλλες του δημοσίου θα έπρεπε να είν' εξοργυσμένες με την πολιτική της κυβέρνησης καθώς όπως λέει:

"Όσο για την αποτελεσματικότητα της ...«κοινωνικής πολιτικής» της κυβέρνησης, η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας ζήτησε και παράσημο από «τις 500.000 δικαιούχων της κάρτας αλληλεγγύης, οι οποίοι βλέπουν κάθε μήνα να μπαίνουν στην κάρτα τους από 70 έως 220 ευρώ και οι οποίοι δεν είχαν στον ήλιο μοίρα» και από τις «100 με 200.000 οικογένειες, οι οποίες έχουν δωρεάν ρεύμα και που τους είχε κοπεί»..."

Κι αντί οι ρεβιζιονιστές κοινοβουλευτικοί κρετίνοι να χαρούν που ΕΣΤΩ! Η σοσιαλσοβινιστική κυβέρνηση έδωσε μερικά ψίχουλα για να φάνε ένα πιάτο φαγητό οι φτωχοί προλετάριοι και παροχή ρεύματος στο σπίτι τους ενώ δεν είχαν, κάθονται και καταριούνται την ώρα και την στιγμή που τόλμησε η διάσπαση τους να βγεί στην στην βουλή και να κάνει κάτι για την φτωχολογιά πρίν από αυτούς, λέγοντας πως τα ψίχουλα που θα δώσει η κυβέρνηση σε όσους ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, θα τα πάρει απ' όσους θεωρούνται λιγότερο φτωχοί, δηλαδή τις καλοταϊσμένες κάστες από αιμομίκτες που ξέρασε το ρώσικο κεφάλαιο στην Ελλάδα (σ.ΠΑΣΟΚ). Το ποίο βρώμικο παιχνίδι που παίζουν όμως στις πλάτες των εργατών όμως αυτοί οι γελοίοι αριστεριστές είν' ότι ακόμα επιμένουν να λένε το άκρως διασπαστικό σλόγκαν πως η επιμονή των μνημονιακών κειμένων ότι οι ψευτοπαροχές που θα απομείνουν να δίνει το κράτος, θα πρέπει να πηγαίνουν σε όσους τις έχουν περισσότερο ανάγκη.

Ποιός άραγε να τις έχει περισσότερο ανάγκη από την εργατική φτωχολογιά? Ποιός είναι αυτός που στο σήμερα θα έχει το θράσος να στηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα και να μη  νιώθει τύψεις για τα ψέματα που σπέρνει? Αυτό θα μας το πουν αυτοί οι ίδιοι στην απολογία τους μπροστά στην εργατική τάξη, αυτήν που νομίζουν ότι της βρίσκονται υπεράνω.

Συντροφικά πάντα, γειά χαρά!
Κ.Μ.Π