Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Διεθνής Διάσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων: "Ας προχωρήσουμε στους δρόμους της Πρωτομαγιάς με μία πιό δυνατά φωνή κατά της εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας!"




Προς όλους τους εργάτες, τους εργαζόμενους ανθρώπους, τα καταπιεσμένα έθνη, τους συντρόφους και τις συντρόφισσες,
Η Πρωτομαγιά πλησιάζει, η διεθνής ημέρα της ενότητας, του αγώνα και της αλληλεγγύης της εργατικής τάξης, η ημέρα που σηκώνουμε τα αιτήματά μας στους δρόμους εναντίον της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας.


Δυστυχώς, μπορούμε δε μπορούμε να μιλήσουμε για πολλές θετικές αλλαγές στη ζωή μας από την τελευταία Πρωτομαγιά. Δουλεύουμε περισσότερο στο εργοστάσια, τους χώρους εργασίας και τα πεδία μας, όμως, οι μισθοί μας δεν έχουν αυξηθεί, ούτε οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης μας βελτιώθηκαν. Πολλοί από εμάς αγωνίζονται για να πληρώσουν τα τέλη. Περισσότεροι από εμάς γίνονται άνεργοι για μεγαλύτερες περιόδους. Οι ηλικίες συνταξιοδότησης μας αυξάνονται, αλλά όχι οι συντάξεις μας. Δεν έχουμε πολύ χρόνο για ανάπαυση ή διακοπές. Οι συναδέλφισσες γυναίκες εργάτριες δεν έχουν ίσα δικαιώματα όπως οι άνδρες σε αυτό το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο έχει αναλάβει την πατριαρχική ηγεμονία από προηγούμενα συστήματα εκμετάλλευσης. Δέ μπορούν να βρούν απασχόληση εύκολα σε κάθε τομέα, ούτε μπορούν να πάρουν ίση πληρωμή. Η βία κατά των γυναικών, η οικονομική και πολιτική καταστολή και οι διακρίσεις βρίσκονται σε άνοδο, πάρα μειώνοται. Το σύνθημα "το μέλλον ανήκει στη νεολαία" είναι, στην πράξη, τίποτα περισσότερο από άδεια λόγια για την αστική τάξη. Οι νέοι που πρέπει να ξεκινήσουν να εργάζονται από νεαρή ηλικία, αντί να πηγαίνουν στο σχολείο φοβούνται για το μέλλον τους.



Σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων και των "δημοκρατικών", η πολιτική αντίδραση και η τάση της φασιστικοποίησης βρίσκονται σε άνοδο, όπως είναι καί ο ρατσισμός, ο σοβινισμός και τα ακροδεξιά κόμματα. Η ελευθερία της έκφρασης, οι συγκεντρώσεις και η απεργία, η πολιτική και η συνδικαλιστική οργάνωση, η ελευθερία του Τύπου, κ.λπ. περιορίζονται. Η διαφθορά των κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική, την Τουρκία, το Ιράν και πολλές άλλες χώρες δεν μπορεί πλέον να παραμείνει κρυμμένη. Οι αστικές δημοκρατίες είναι περιορισμένες, ειδικά στην Ευρώπη, με μειωμένα πολιτικά δικαιώματα. Στις ανατολικές χώρες οι οποίες έχουν ιστορικά ισχυρότερη υλική και πολιτιστική βάση απολυταρχικότητας, τα δημοκρατικάς δικαιώματα και οι ελευθερίες κρέμονται ήδη σε έναν λεπτό σχοινί. Σε αυτές τις χώρες που φαίνεται να εφαρμόζουν τη δημοκρατία για να πουλήσουν μούρη υπάρχει μια τάση να αγνοούν ακόμη και την εμφάνιση. Οι διακοσμητικές αλλαγές σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία δεν αλλάζουν αυτήν την τάση. Αν ένας από τους λόγους για τους οποίους η πολιτική αντίδραση βρίσκεται σε άνοδο είναι το γεγονός ότι είναι όλο και πιο δύσκολο για την αστική τάξη να κυριαρχεί και αισθάνεται μεγαλύτερη ανάγκη για έκτακτα μέτρα, το άλλο είναι ότι η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι άνθρωποι είναι ανοργάνωτοι σε όλον τον κόσμο και το χαμηλό επίπεδο του αγώνα τους για τις δικές τους ανεξάρτητες απαιτήσεις.



Τα καπιταλιστικά μονοπωλία εκμεταλλευούν τους εργάτες σε άλλες χώρες, καθώς και τους δικούς τους και λεηλατούν τους φυσικούς πόρους των καταπιεσμένων λαών. Ο ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των διεθνών μονοπωλίων και μεταξύ των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών χωρών εντείνεται. Αυτή η αντιπαλότητα εκδηλώνεται στους εμπορικούς πολέμους που πυροδοτήθηκαν από τους δεσμούς προστατευτισμού του Τράμπ, την Ευρώπη και την Κίνα να ανταποκρίνοται με τον ίδιο τρόπο, καθώς και σε στρατιωτικές συγκρούσεις. Η ένταση μεταξύ των ΗΠΑ από τη μία πλευρά και την Ρωσία, την Κίνα, την Βόρεια Κορέα και το Ιράν από την άλλη γεμίζουν ανησυχίες ενός μεγάλου πολέμου.



Ο κόσμος δεν είναι πλέον μονοπολικός και η ΗΠΑ έχει χάσει την απαράμιλλη ηγεμονία της, αλλά εξακολουθεί να είναι η πιο ισχυρό ιμπεριαλιστική χώρα από οικονομική άποψη, πολιτική και την στρατιωτική της παρουσία σε πολλά μέρη του κόσμου και από την άποψη των δαπάνων εξοπλισμών της. Ωστόσο, δεν έχει αναδειχθεί ακόμα ένας ενοποιημένο αντίπαλες εναντίον των ΗΠΑ, ακόμα κι αν υπάρχουν σημάδια σχηματισμού κάποιων πολωτικών μπλοκ. Έχοντας το Ηνωμένο Βασίλειο ώς σύμμαχο η ΗΠΑ προσπαθεί να επιβάλει τον εαυτό της στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αλλά χώρες της Ευρώπης επιμένουν τα δικά τους συμφέροντα και δέν δέχονται πλέον να ενοποιήθούν κάτω από ομπρέλα των ΗΠΑ μέσα από όργανα όπως το ΝΑΤΟ. Η Ρωσία έχει στέκεται ενάντια στις ΗΠΑ για αρκετό χρονικό διάστημα. Η Κίνα προσπαθεί να ενισχύσει την οικονομική και στρατιωτική ισχύ της, ενώ εν τω μεταξύ αποφεύγοντας μια ανοικτή αντιπαράθεση. Η Γερμανία έχει μία παρόμοια θέση.




Η "Δύση» απάντησε στην σκληρή αντιπαλότητα της Ρωσίας στη Συρία και την Ουκρανία με την απομάκρυνση των Ρώσων διπλωμάτων μετά την ύποπτη δηλητηρίαση στο Ηνωμένο Βασίλειο, και με τον βομβαρδισμό της Συρίας με πυραύλους μετά την υποτιθέμενη χρήση χημικών όπλων στην Δούμα. οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία ένωσαν τις δυνάμεις τους κατά της Ρωσίας, ενώ η Γερμανία έμεινε έξω από αυτό τον συνασπισμό. Η Ρωσία έκανε ένα βήμα πίσω και δεν απάντησε. Η Κίνα έμεινε ικανοποιημένη με καταδικάζοντας την επίθεση.  Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν ότι τα μπλοκ δεν έχουν διευθετηθεί ακόμη και εξακολουθούν να είναι χαλαρά, αλλά τα όπλα χρησιμοποιούνται πολύ εύκολα.



Κατά τα τελευταία χρόνια, η Συρία έχει γίνει η κύρια σκηνή για την μάχη της ηγεμονίας για τις πετρελαιοπηγές στη Μέση Ανατολή. Κατ 'αρχάς, ήταν ήταν οι "διαμεσολαβητές" οι οποίοι ήταν οι δυνάμεις που συγκρούονταν, αλλά τώρα οι κύριοι φορείς λαμβάνουν μέρος. Ο αγώνας ήταν μεταξύ διάφορων ομάδες, όπως το ISIS ή ο FSA, με την υποστήριξη των μεγάλο ιμπεριαλιστικών χωρών και αντιδραστικών περιφερειακβμών κυβερνήσεων. Αλλά τώρα οι ΗΠΑ, η Ρωσία, το Ιράν, η Τουρκία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία (στην Υεμένη), το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία δείχνουν την παρουσία τους στην περιοχή με τις δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις και αγωνίζονται έντονα. Ο ιμπεριαλιστικός καπιταλιστικός κόσμος, η λεγόμενη "διεθνής κοινότητα", δεν ενδιαφέρεται για τουςωαμέτρητους αριθμούς των θανάτων και την εκτόπιση των Σύριων. Ανησυχούν μόνο για να εμπόδισουν τους προσφύγες που έρχονται στις χώρες τους.



Ωστόσο, αυτό δεν είναι εύκολη δουλειά. Λόγω της φτώχειας και του πολέμου, η μαζική μετανάστευση από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τη Δυτική Ασία δε μπορεί να σταματήσει. Πρόσφυγες πνίγονται κάθε μέρα στη Μεσόγειο.


Ο καπιταλισμός δείχνει το απάνθρωπό πρόσωπό του σε κάθε περίσταση και τα στοιχεία μπορούν να βρεθούν στην επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας και της εντατικοποιημένης εκμετάλλευσης καθώς και στην προτίμησή του για τον πόλεμο πάνω από την ειρήνη. Άλλο ένα στοιχείο είναι παρόν στην καταστροφή του περιβάλλοντος για την κίνηση για περισσότερα κέρδη, ακριβώς όπως και η απόσυρση του Τράμπ από το Σύμφωνο Κλίματος του Παρισίου.


Η Πρωτομαγιά είναι η ημέρα που πάμε στους δρόμους για να φωνάξουμε τα αιτήματά μας ενάντια στην εκμετάλλευση και την επιθετικότητα της διεθνούς αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού και την επιφοίτηση μας για έναν κόσμο χωρίς τάξεις και εκμετάλλευση.



Η Πρωτομαγιά είναι η ημέρα που αυξάνουμε τα αιτήματά μας για ένα τέλος στους πολέμους και τη λεηλασία των πόρων των καταπιεσμένων λαών.


Η Πρωτομαγιά είναι η ημέρα που φωνάζουμε πιο δυνατά τις απαιτήσεις για τα κοινωνικά δικαιώματα, την μικρότερη εργάσιμη εβδομάδα και για την ίση πληρωμή για ίση εργασία.



Η Πρωτομαγιά είναι η ημέρα που δείχνουμε την δύναμή μας ως ενωμένη στρατιά δισεκατομμυρίων εργατών εναντίον των καπιταλιστών σε κάθε γωνιά του κόσμου.


Η Πρωτομαγιά είναι η ημέρα της ενότητας, του αγώνα και της διεθνούς αλληλεγγύης της εργατικής τάξης.



Ας βρούμε στους δρόμους σε αυήν την Πρωτομαγιά για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, ώς μία ενωμένη δύναμη!


Ας ενωθούμε για να μπεί ένα τέλος στην ηγεμονία της μπουρζουαζίας!


Ζήτω η Πρώτη Μάη!




Ζήτω η διεθνής ενότητα και ο αγώνας της εργατικής τάξης!


Κάτω ο Ιμπεριαλισμός και ο Καπιταλισμός!



Διεθνής Διάσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ΔΣΜΛΚΟ)




Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Η εισβολή της Τουρκίας στην κουρδική περιοχή Αφρίν


Του Σεϊτ Αλντογάν - Δημοσιογράφου

Από τότε που άρχισε ο πόλεμος στη Συρία, το τουρκικό καθεστώς είχε ανακοινώσει αρκετές φορές ότι «οι ελεύθερες κουρδικές περιοχές είναι κόκκινη γραμμή της Τουρκίας».
Οι κατακτήσεις και η ενδυνάμωση του κουρδικού κινήματος στη Συρία, προκαλούσαν μόνιμο πονοκέφαλο στην Αγκυρα και η κυβέρνηση της Τουρκίας απαιτούσε από το ΝΑΤΟ και τους στρατηγικούς συμμάχους της, να συμβάλλουν ώστε να δημιουργηθεί μια ουδέτερη ζώνη ασφαλείας στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας

Και ο φόβος του Τουρκικού καθεστώτος δεν ήταν αβάσιμος: Μια ελεύθερη κουρδική περιοχή στη Συρία, που θα κατείχε 590 χιλιόμετρα, ήταν ένα γεγονός το οποίο τρόμαζε την κυβέρνηση της Αγκυρας.

Εχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη της Ρωσίας, η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία για εισβολή. Την ευνοούσαν απόλυτα οι συνθήκες που επικρατούσαν.
Η Αμερική είχε ξεκινήσει την δημιουργία ενός νέου στρατού στην Συρία. Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, οι Κούρδοι θα αναλάμβαναν τον έλεγχο σε όλο το μήκος στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Μια προοπτική που θα άλλαζε τις στρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή προς όφελος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.


Η πιθανή αυτή εξέλιξη δημιουργούσε έντονο προβληματισμό και ανησυχία στο καθεστώς της Μόσχας.
Το Κρεμλίνο, λοιπόν, έδωσε το πράσινο φως στην Τουρκία, για μια στρατιωτική εισβολή στην Κουρδική περιοχή του Afrin.
Οι στοχεύσεις της Ρωσίας αποσκοπούσαν απ’ την μια να ματαιώσει τους αμερικάνικους σχεδιασμούς και από την άλλη να αποκτήσει τις δυνατότητες να επιβάλλει μια λύση στο Κουρδικό που θα εξυπηρετούσε τα δικά της γεωστρατιωτικά σχέδια.
Ετσι η Ρωσία απέσυρε τις στρατιωτικές της δυνάμεις απ’ την περιοχή Αφρίν ανοίγοντας το δρόμο για την εισβολή του τουρκικού στρατού.

Διαρκή επιδίωξη του καθεστώτος της Αγκυρας είναι να δημιουργήσει μία ζώνη ασφαλείας στα σύνορά της με βάθος 50 χιλιόμετρα.

Με την εισβολή αυτή δεν επηρεάζονται οι ισορροπίες στο εσωτερικό της Συρίας. Οξύνονται όμως οι τριβές μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας που επιθυμούν να έχουν κυρίαρχο ρόλο στην περιοχή. 

Από την άλλη, η επίθεση του τουρκικού καθεστώτος στο Κουρδιστάν της Συρίας στην ουσία σημαίνει ότι ανοίγονται καινούργια πολεμικά μέτωπα στο εσωτερικό και εξωτερικό της Τουρκίας. Εχουμε δηλαδή μια επίθεση ενάντια σ’ ολόκληρο τον κουρδικό λαό και τα αποτελέσματα αυτής της εισβολής δεν θα αργήσουν να φανούν.

 Αναφέροντας τις πρώτες εκτιμήσεις γι’ αυτή την επιλογή του καθεστώτος της Αγκυρας μπορεί να συμπεράνουμε:

- Η Τουρκία συνεχίζει την επεκτατική πολιτική στην περιοχή

- Ο Ερντογάν θα χρησιμοποιήσει την εισβολή για τη νομιμοποίηση του σουλτανικού καθεστώτος, που επιθυμεί,  δημιουργώντας περισσότερες εθνικιστικές και ρατσιστικές καταστάσεις.
 Ήδη έχει αναθεωρήσει το Σύνταγμα, αποκτώντας υπερεξουσίες, ενώ θέλει να καθιερώσει τις φασιστικές πρακτικές του, με το προσχηματικό επιχείρημα ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο.

Είναι γνωστό ότι ύστερα απ’ την απόπειρα πραξικοπήματος έχει καταργηθεί η Βουλή στην Τουρκία και ο Ερντογάν ελέγχει όλη την εξουσία με προεδρικά διατάγματα.
Η εισβολή αυτή και το σκηνικό που δημιουργείται, τον βοηθάει να συνεχίζει και να παγιώνει αυτή την πολιτική.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση, ο Ερντογάν, έχει δημιουργήσει κατάσταση πόλωσης στο εσωτερικό της Τουρκίας, κάτι που τον διευκολύνει να συσπειρώνει τους οπαδούς του και να καλλιεργεί ψυχροπολεμικό κλίμα.
Εκτός αυτού, ο Τούρκος ηγέτης, έχει σύμμαχο του όλες τις συντηρητικές και φασιστικές δυνάμεις της χώρας, οι οποίες δηλώνουν ότι θα συμμαχήσουν στις εκλογές μαζί του.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι στο εθνικιστικό αυτό δηλητήριο συμπαρατάσσετε και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Την τεράστια προπαγάνδα του Ερντογάν και της κυβέρνησής του, ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τα ΜΜΕ της Τουρκίας που είναι απόλυτα ελεγχόμενα από το καθεστώς. Εκτός από ελάχιστες εφημερίδες και περιοδικά, τα υπόλοιπα ΜΜΕ παραληρούν καθημερινά με κραυγαλέους τίτλους του τύπου «Αλλάχ Αλλάχ έρχεται ο στρατός του Μωάμεθ».
Οι πόλεις της Τουρκίας έχουν γεμίζει με αφίσες οι οποίες θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα έργα επιστημονικής φαντασίας του Hollywood και παρουσιάζουν τον Ερντογάν θριαμβευτή του πολέμου που ξεκίνησε.

Παράλληλα για τα λαϊκά στρώματα της Τουρκίας η κατάσταση είναι δραματική και δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι αυτή η κατάσταση θα αναστραφεί σύντομα.

- Στην Τουρκία αυξάνεται η κρατική τρομοκρατία και διαρκώς διογκώνονται οι φασιστικές πρακτικές. Ο Ερντογάν έχει ανακοινώσει επανειλημμένες φορές ότι δεν θα ανεχτεί οποιαδήποτε αντιπολίτευση. Ακόμα πιο σαφής είναι η τελευταία δήλωση που έκανε για την εισβολή στο Αφρίν: «όσοι τολμήσουν να βγουν στους δρόμους να ξέρουν ότι η αστυνομία θα βρεθεί στο σβέρκο τους και θα τους λιώσουμε».
Είναι περιττό να υπενθυμίσουμε ότι ήδη έχει απαγορευτεί σ’ όλη την Τουρκία και το Κουρδιστάν κάθε είδος εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες για την πολεμική επιχείρηση στο Αφρίν. Κάθε απόπειρα καταδίκης της εισβολής, αντιμετωπίζεται με αστυνομική και δικαστική δίωξη.

Μπροστά σ' αυτά τα δεδομένα, είναι άμεση αναγκαιότητα στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν, οι λαοί να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο τον αγώνα τους για ελευθερία και δημοκρατία.
Η πολιτική του δικτάτορα δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή απ’ τους λαούς, μειονότητες, εργαζόμενους και απ’ όλα τα καταπιεσμένα στρώματα.


Το κόμμα Εργασίας έδωσε στην δημοσιότητα μια σχετική ανακοίνωση, καταδικάζοντας την εισβολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Κουρδική περιοχή του Afrin, καλώντας παράλληλα τους λαούς της Τουρκίας να εντείνουν τον αγώνα για δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Στην ανακοίνωσε τονίζεται ότι αυτή η εξέλιξη, συμβάλλει στην ένταση της εχθρότητας ανάμεσα στους λαούς της περιοχής, ενώ παράλληλα οδηγεί το καθεστώς της Αγκυρας σε μεγαλύτερες πολεμικές εμπλοκές.
Το πρόσχημα της εισβολής με την επίκληση της απελευθέρωσης της περιοχής Αφρίν, δεν έχει καμιά βάση, αφού είναι μια περιοχή που κυβερνιέται δημοκρατικά, υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση.

Η εισβολή των Τούρκικων στρατιωτικών δυνάμεων, αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης με το καθεστώς της Μόσχας, πέρα από τις νέες εκατόμβες νεκρών, εντάσσεται και στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο της περιοχής.
Η πολεμική ενέργεια των Τούρκων, εκτός απ’ τα πρωτοφανή οφέλη για το καθεστώτος της Αγκυρας, δίνει και την δυνατότητα στους Ρώσους να αποκτήσουν πρωτεύοντα ρόλο και να καθορίσουν σύμφωνα με τα συμφέροντα τους. τις εξελίξεις στην Συρία.

Είναι φανερό ότι η εισβολή οδηγεί την χώρα σε μεγαλύτερους κινδύνους. Η πραγματική απειλή δεν είναι οι Κούρδοι που πολεμούν το ISIS και τους υπόλοιπους τζιχαντιστές, τονίζεται στην ανακοίνωση του Κόμματος Εργασίας. Η πραγματική απειλή προέρχεται από τους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους συνεργάτες του οι οποίοι δημιουργούν πολέμους και εχθρότητα ανάμεσα στους λαούς της περιοχής, συμπληρώνει.

Το κόμμα του Ερντογάν έχοντας την αμέριστη υποστήριξη από το κόμμα της «Εθνικής Δράσης» (Γκρίζοι λύκοι) βομβαρδίζει και εισβάλλει σ’ αυτή την περιοχή, όχι γιατί θεωρεί ότι απειλείται η Τουρκία, αλλά γιατί το καθεστώς της Αγκυρας φοβάται τις συνέπειες που θα υπάρξουν από την δημιουργία Κουρδικής επικράτειας στην Συρία, αναφέρετε μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση του κόμματος Εργασίας με την κατακλείδα της να τονίζει: «Εμείς ως Κόμμα Εργασίας καλούμε τον Τουρκικό λαό, τους εργάτες και εργαζόμενους, όλες τις μειονότητες που ζούνε στην χώρα, να αγωνιστούμε ενάντια στην εισβολή, εντείνοντας τον αγώνα μας για να επικρατήσει δημοκρατία στην χώρα μας».


Πηγή: anasintaxi.blogspot.gr

Αναδημοσίευση από tsak-giorgis.blogspot.com

Η ορθότητα της Σταλινικής στρατιωτικής επιστήμης και τέχνης


Το άρθρο γράφεται με αφορμή την επέτειο της απόβασης των συμμαχικών στρατευμάτων στην Νορμανδία και το ρόλο τους στην ήττα της χιτλερικής Γερμανίας, που υπερβάλλεται σκόπιμα η συνεισφορά τους απο τις αστικές κυβερνήσεις σε σχέση με εκείνη της Σοβιετικής Ένωσης που έφερε το κύριο βάρος και συνέβαλε αποφασιστικά στη μεγάλη αντιφασιστική νίκη. 

Οι ιμπεριαλιστές,  η διεθνής αστική τάξη και η παγκόσμια αντίδραση προσπάθησαν, προσπαθούν, μα και στο μέλλον ακόμα περισσότερο θα προσπαθήσουν να συσκοτίσουν και μειώσουν τον αποφασιστικό ρόλο που έπαιξε η Σοβιετική Ένωση στον αγώνα ενάντια στον φασισμό, το ναζισμό και το μιλιταρισμό.

Προς την κατεύθυνση αυτή, μεγάλη και απαράδεκτη βοήθεια έδωσαν σ' αυτούς οι χρουτσωφικοί σύγχρονοι αναθεωρητές με τις συκοφαντίες και τις επιθέσεις ενάντια στον ανώτατο διοικητή του πρώην Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού Ι. Β. Στάλιν. Ομως ούτε οι χονδροειδείς πλαστογραφίες των αστών θανάσιμων εχθρών του σοσιαλισμού, οι οποίοι προσπάθησαν και προσπαθουν να παρουσιάσουν σαν κύριο παράγοντα της νίκης το μεγάλο οικονομικό και στρατιωτικό δυναμικό των ΕΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας και συγκρίνοντας τη μάχη του Στάλινγκραντ ή του Κούρσκ με εκείνη του Ελ Αλαμέιν την Αφρική η αλλού, μα ούτε οι πιό ποταπές συκοφαντίες των χρουτσωφικών, τιτοϊκών και γκορμπατσωφικών κατά του Στάλιν, του πρώην Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού και ολοκλήρου του σοβιετικού λαού μπορούν να συσκοτίσουν την ιστορική αλήθεια.

Στη φωτιά του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, στις αποφασιστικές μάχες, αποδείχθηκε η ορθότητα της Σταλινικής στρατιωτικής επιστήμης και τέχνης, εκφράστηκε με μεγάλη και αδιαφιλονίκητη δύναμη ο ρόλος του Ι. Β. Στάλιν σαν έξοχου ηγέτη της τότε Σοβιετικής Ένωσης, του Κόκκινου Στρατού, σαν αρχιτέκτονα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης κατά της χιτλερικής Γερμανίας.

Ο Στάλιν στηριζόμενος στις αρχές της μαρξιστικής-λενινιστικής επιστήμης σχετικά με τον πόλεμο και το στρατό, στην ορθή πολιτική που επεξεργάστηκαν το Κομμουνιστικό Κομμάτι των Μπολσεβίκων και το σοβιετικό κράτος, γνωρίζοντας βαθιά τους αντικειμενικούς νόμους της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και τους άλλους ηθικοπολιτικούς παράγοντες, ανέβασε σε υψηλότερη βαθμίδα τη στρατιωτική επιστήμη, συνέδεσε στενά τα στρατιωτικά με τα πολιτικο-οικονομικά προβλήματα και καθόρισε σταθερά την αλληλοεξάρτησή της.

Η στρατιωτική μεγαλοφυΐα του Στάλιν συνίσταται στην επεξεργασία πολλών προβλημάτων και αρχών της στρατηγικής, της επιχειρησιακής τέχνης, της τακτικής και προπαντός στον επιστημονικό καθορισμό των μόνιμων παραγόντων που δρουν συνεχώς στον πόλεμο, όπως είναι: η σταθερότητα του μετόπισθεν, το ηθικό του στρατού, ο αριθμός και η ποιότητα των μεραρχιών, ο εξοπλισμός του στρατού και οι οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες των στελεχών. Ακριβώς στον καθορισμό των προβλημάτων αυτών έγκειται η ουσία της Σταλινικής στρατιωτικής τέχνης.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα των Μπολσεβίκων της τότε Σοβιετικής Ένωσης και η σοβιετική κυβέρνηση, με βάση τις αρχές αυτές της στρατιωτικής επιστήμης απ' την περίοδο ακόμη της ειρηνικής οικοδόμηστου σοσιαλισμού είχαν πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για να μεγαλώνει και δυναμώνει η αμυντική ικανότητα της χώρας, οξύνοντας την επαγρύπνιση και στη όλων των σωμάτων των ενόπλων δυνάμεων. Σάν αποτέλεσμα των μέτρων αυτών, η τότε Σοβιετική Ένωση μπόρεσε και αντιμετώπισε την επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας, η οποία βοηθούμενη απο την διεθνή αστική τάξη, αφού προετοιμάστηκε γρήγορα για πόλεμο, αφού κατέλαβε όλη την Ευρώπη βάζοντας στο χέρι όλη την πολύ ανεπτυγμένη οικονομική βάση τις, κατεύθυνε όλες τις ένοπλες δυνάμεις στην Ανατολή, ρίχνοντας τις ενάντια στην τότε Σοβιετική Ένωση.

Το ανώτατο γερμανικό αρχηγείο, υπολογίζοντας ότι το πολυεθνικό σοβιετικό κράτος και ο στρατός του ήταν αδύνατα και θα συντρίβονταν ακόμα απ' τα πρώτα χτύπημα, κατάρτισε το πολεμικό σχέδιο "Μπαρμπαρόσα", το οποίο προέβλεπε με μερικά ισχυρά και αιφνιδιαστικά χτυπήματα να συντρίψει τις κύριες δυνάμεις του τότε σοβιετικού στρατού και στις παραμονές του χειμώνα να θέσει εκτός μάχης τη Σοβιετική Ένωση. Μα ο πόλεμος απόδειξε, ότι όλες οι προβλέψεις της ανώτατης γερμανικής διοίκησης, στηρίζονταν στους πρόσκαιρους παράγοντες του "κεραυνοβόλου πολέμου" ήταν βασικά εσφαλμένες πέρα για πέρα.

Στον "κεραυνοβόλο πόλεμο" του γερμανικού ναζιστικού στρατού αντιπαρατέθηκε η Σταλινική στρατιωτική ιδέα, η οποία στη δημιουργημένη κατάσταση της αρχικής περιόδου, έθεσε σα σκοπό, με επιμονή και ενεργό δράση, της εξασθένιση της δύναμης κρούσης του αντιπάλου, την εξασφάλιση χρόνου για την επιστράτευση, τη συγκέντρωση και τακτοποίηση για τη δημιουργία της υπεροχής σε έμψυχο και άψυχο υλικό, για την προσαρμογή όλης της βιομηχανίας και οικονομίας στις ανάγκες του πολέμου, ώστε να δημιουργηθούν έτσι ευνοϊκοί όροι για τη πλήρη συντριβή των εχθρικών δυνάμεων.
Στις μεγάλες αμυντικές μάχες που διεξήγαγε ο σοβιετικός στρατός το καλοκαίρι του 1941 ως το φθινόπωρο του 1942 αντιμετωπείσθηκαν τα ισχυρά χτυπήματα των πολύ μεγαλύτερων γερμανικών δυνάμεων, προξενήθηκαν σ' αυτές πολύ αισθητές ζημιές και έγινε έτσι δυνατό να σταματήσει οριστικά η παραπέρα προέλαση του εχθρού. Στις σφοδρές και αιματηρές αυτές μάχες απ' τις παραμεθόριες περιοχές ως τα ενδότερα της χώρας, ο γερμανικός στρατός προσέκρουσε παντού στην επιμονή άμυνα των μονάδων του σοβιετικού στρατού, η οποία μεγάλωνε συνεχώς. Μια τέτοια αντίσταση ο γερμανικός στρατός δεν είχε συναντήσει ποτέ. Στις αμυντικές επιχειρήσεις του Τεχβίν, Ροστόβ και Λένινγκραντ, της Οδησσού και Σεβαστούπολης, σε προετοιμασμένες απο πρίν ζώνες, προξενήθηκαν μεγάλες απώλειες στον εχθρό. Η ηρωική υπεράσπιση της Μόσχας, η οποία έγινε απροσπέραστη για το γερμανικό στρατό και η επίθεση που προετοίμασε και διεύθυνε ο στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης Γ. Κ. Ζούκοφ, με βάση τις υποδείξεις του ανώτατου διοικητή, έφερε σαν αποτέλεσμα τη συντριβή της κύριας επιθετικής γερμανικής συσπείρωσης και σταμάτησε οριστικά την προέλαση της σ' αυτή την στρατιωτική κατεύθυνση. Ο "κεραυνοβόλος πόλεμος" απέτυχε πλέρια.
Σε τέσσερις μήνες πόλεμο η χιτλερική Γερμανία έχασε στο σοβιετικό μέτωπο γύρω στα 4 εκατομμύρια (νεκρούς, τραυματίες και αιχμαλώτους). Η ριζική αυτή καμπή στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πραγματοποιήθηκε απο τον τότε ηρωικό και ένδοξο Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό στις θρυλικές μάχες του Στάλινγκραντ και του Κούρσκ. Στη μάχη του Στάλινγκραντ βρήκαν την πιο λαμπρή εφαρμογή οι ιδέες του Ι. Β. Στάλιν σχετικά με το πέρασμα σε στρατηγική αντεπίθεση, σχετικά με τα ισχυρά πλήγματα για την περικύκλωση και εκμηδένιση μεγάλων συσπειρώσεων του εχθρού, σχετικά με τη δημιουργία του εσωτερικού και εξωτερικού μετώπου της κύκλωσης, σχετικά με τη μυστική και γρήγορη συγκέντρωση των εφεδιών, σχετικά με την εκλογή της κατεύθυνσης του κύριου χτυπήματος, καθώς και με την τέλεια διεύθυνση των στρατευμάτων για την πραγματοποίηση του γενικού σκοπού της επιχείρησης.

Αν η επιχείρηση του Στάλινγκραντ ήταν πρωτοφανές παράδειγμα περικύκλωσης μιας πολύ μεγάλης συσπείρωσης του εχθρού και πλέριας εκμηδένισής της, η επιχείρηση του Κούρσκ ήταν ένας λαμπρός συνδυασμός της κλασσικής άμυνας με σύγχρονη αποφασιστική αντεπίθεση, με την οποία επιτεύχθηκε η εκμηδένιση των πιο ισχυρών στρατιών, κυρίως δε των στρατιών των τανκς του εχθρού. Η θρυλική μάχη του Κούρσκ πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις προτάσεις των διοικητών του κεντρικού μετώπου και του μετώπου του Βορόνεζ από το στρατάρχη της τότε Σοβιετικής Ένωσης Κ. Κ. Ρομοσόφσκι και του στρατηγού στρατιάς Ν. Φ. Βατιούνιν.

Η μεγάλη βαρύτητα των μαχών αυτών στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο φαίνεται και απ' την εκτίμηση που έκανε τότε ο Στάλιν, ο οποίος είχε πεί: "αν η μάχη του Στάλινγκραντ προανάγγειλε τη δύση του γερμανικού ναζιστικού στρατού, η μάχη του Κούρσκ τον οδήγησε στο χείλος της καταστροφής".

Το 1944, που είναι γνωστό στην ιστορία του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου σαν χρόνος των δέκα σταλινικών χτυπημάτων, καθόρισε οριστικά τις τύχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στις επιχειρήσεις αυτές ο τότε σοβιετικός στρατός πραγματοποίησε το λαμπρό και στρατηγικό ελιγμό δίνοντας αλλεπάληλα χτυπήματα, τα οποία έσπασαν το γερμανικό μέτωπο σε πολλές κατευθύνσεις και αφαίρεσαν απο την γερμανική διοίκηση τη δυνατότητα χρησιμοποιεί τις εφεδρίες τις στις απειλούμενες κατευθύνσεις κυκλώνοντας και εκμηδενίζοντας διαδοχικά μεγάλες συσπειρώσεις του εχθρού στο έδαφός του.

Οι επιτυχίες αυτές του τότε σοβιετικού στρατού έδωσαν παραπέρα ορμή στον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα των σκλαβομένων λαών της Ευρώπης. Οι νίκες του σοβιετικού στρατού στις επιχειρήσεις του Δεύτερου Παγκοσμίου Πόλεμου απέδειξαν την υπεροχή της σοβιετικής στρατιωτικής τέχνης και γην εξασφάλιση, με δημιουργικό τρόπο των μονίμων παραγόντων που εξασφαλίζουν την έκβαση του πολέμου. Η σταθερότητα και η δύναμη των σοβιετικών μετόπισθεν που στηρίζονταν στο τότε κοινωνικό σύστημα, στη σοσιαλιστική οικονομία, στην οργάνωση των εργαζόμενων μαζών, στην ιδεολογία, στην επιστήμη, κλπ. επέδειξε τη μεγάλη ζωτικότητά της σ' όλο το διάστημα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Οι βάσεις της βιομηχανικής άμυνας της τότε Σοβιετικής Ένωσης δημιουργήθηκαν σαν αποτέλεσμα της ορθής και διορατικής πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος των Μπολσεβίκων και της Σοβιετικής Κυβέρνησης για τη σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση της χώρας, για την κολλεκτιβοποίηση της γεωργίας και για την ολόπλευρη ανάπτυξη της επιστήμης, τεχνικής και μόρφωσης.

Η οικονομία της τότε Σοβιετικής Ένωσης έλυσε με επιτυχία πολλά και περίπλοκα τεχνικο -επιστημονικά προβλήματα κάνοντας έτσι δυνατό να εφοδιαστεί ο στρατός μ' όλα τα μέσα και με την αναγκαία πολεμική τεχνική.

Στη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου η ενότητα και το υψηλό ηθικό των λαών και του σοβιετικού στρατού εκδηλώθηκαν όσο ποτέ πριν και μετατράπηκαν σε ασυγκράτητη δύναμη. Η αστείρευτη αυτή γιγαντιαία δύναμη πήγαζε απο το δίκαιο αγώνα που έκανε ολόκληρος και σύσσωμος ο λαός της τότε Σοβιετικής Ένωσης για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής πατρίδας, καθοδηγούμενος απο το Κομμουνιστικό Κομμάτι των Μπολσεβίκων,  τη σοβιετική κυβέρνηση, που επικεφαλής τους βρισκόταν ο μεγάλος Στάλιν.

«Φωνή της Αλήθειας», αρ. φυλ. 18, 15-31 Ιούλη 1994

Δίκη της ΑΤΙΚ στο Μόναχο «Η αστική νομιμότητα είναι ένα μέσο για την εξαπάτηση των καταπιεσμένων μαζών»



Στις 15 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους δικαζόμενους αγωνιστές της ΑΤΙΚ και μνήμης των αγωνιστών απεργών πείνας του 2000. Στην συγκέντρωση που συνδιοργανώθηκε από την PARTIZAN Ευρώπης και την EDİBESE, συμμετείχαν οι οργανώσεις PARTIZAN, MLPD, SYKP, ASM, HDK-A, EÖC, ATİK, VERDİ, FDJ. 

Η συγκέντρωση ήταν μαζική και δυναμική. Οι ομιλητές κατήγγειλαν την κατασταλτική πολιτική του Γερμανικού κράτους, κάλεσαν για διεύρυνση της κοινής πάλης απέναντι στην καταστολή, απαίτησαν την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και τίμησαν την επέτειο της 19ης Δεκέμβρη του 2000.

Επειδή αρκετοί από τους δικαζόμενους συμμετείχαν στην απεργία πείνας του 2000 και βίωσαν από μέσα την επιχείρηση «επιστροφή στη ζωή», ο Σαμί Σολμάζ εκ μέρους των 10 κρατούμενων της ΑΤΙΚ έστειλε επιστολή που διαβάστηκε στη συγκέντρωση. 


Στην επιστολή μεταξύ άλλων γράφει «Η απεργία πείνας στις 19 Δεκέμβρη του 2000 ήταν μια διαδικασία ταξικής πάλης που κατέδειξε όλη την αλήθεια για την αντίθεση και το ασυμβίβαστο των δύο τάξεων, της αστικής τάξης και του προλεταριάτου και είναι μεγάλης ιστορικής σημασίας. Επί τέσσερις μέρες οι κομμουνιστές και οι επαναστάτες αντιστάθηκαν σθεναρά και ανυποχώρητα με το γυμνό τους σώμα, χωρίς όπλα, με οδηγό τις ιδέες της επανάστασης και του σοσιαλισμού, ενώ τους δολοφονούσαν καίγοντας, βομβαρδίζοντας και πυροβολώντας τους, χρησιμοποιώντας ελικόπτερα, όπλα και διάφορα μηχανήματα…

Οι κομμουνιστές και οι επαναστάτες δεν έσκυψαν το κεφάλι, πήραν στους ώμους τους την ιστορική ευθύνη με κόστος τις ζωές τους. Οι κομμουνιστές σύντροφοί μας Μουχαρέμ Χορούζ και Νεργκίζ Γκιουλμέζ και δεκάδες επαναστάτες φίλοι μας, ο ένας πιο πολύτιμος από τον άλλο, που πλήρωσαν με τη ζωή τους τη φασιστική επίθεση, είναι παρακαταθήκη στην επανάσταση».

Πριν και μετά την εκδήλωση οι συγκεντρωμένοι παρακολούθησαν τη δίκη. Ο Μουσλούμ Ελμά, η Μπανού Μπουγιούκαβτζι και ο Σινάν Αϊντίν με παρεμβάσεις κατήγγειλαν το δικαστήριο που με απόφασή του δέχτηκε τα αποτελέσματα υποκλοπής της αστυνομίας σαν αποδεικτικά στοιχεία.

Ο Μουσλούμ Ελμά, αφού αναφέρθηκε στο δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής με βάση το σύνταγμα και τους νόμους της Γερμανίας, είπε:

«Αξιότιμοι δικαστές

Στο γερμανικό σύνταγμα αυτά τα δικαιώματα αναφέρονται σαν δικαιώματα της προσωπικότητας. Αλλά σ’ αυτή την αίθουσα αντανακλάται ακριβώς το αντίθετο. Τα αστικά και αντιδραστικά κράτη, όταν απαιτείται, δεν συμμορφώνονται ούτε με τη δική τους νομιμότητα. Δεν υπολογίζουν τους κανόνες που θέτουν οι ίδιοι. Για αυτό, η αστική νομιμότητα, είναι ένα μέσο εξαπάτησης των καταπιεσμένων μαζών.

Όταν όμως υψώνονται φωνές σαν τις δικές μας, το δικαστικό σώμα καταφεύγει στους νόμους που οι κυρίαρχες δυνάμεις έφτιαξαν για τα δικά τους συμφέροντα. Αυτή η κατάσταση δεν αποκαλύπτει μόνο την υποκρισία των κυρίαρχων τάξεων αλλά καθρεφτίζει την αλήθεια της αστικής δικαιοσύνης που είναι η προστασία των συμφερόντων της άρχουσας τάξης…

Τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων δεν συμπίπτουν ποτέ με τα συμφέροντα των λαών. Οι κυρίαρχες τάξεις νομοθετούν για να προστατέψουν τα συμφέροντά τους. Όταν μιλούν για την ελευθερία, εννοούν την ελευθερία της απεριόριστης εκμετάλλευσης. Όταν κάποιος αντιδρά και αγωνίζεται για την εργασία του, θεωρείται «τρομοκράτης» και υπόκειται σε κάθε είδους απάνθρωπες πρακτικές.

Από την έναρξη της δίκης διαβάζονται υποτιθέμενες αποδείξεις για την δράση του TKP/ML το οποίο δεν είναι παράνομο στην Γερμανία… Αναμφίβολα στόχος σας είναι να φοβάται κάποιος να μιλήσει, να δειλιάσει να προχωρήσει την πάλη για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Δεν τρομοκρατούμαστε! Τις επαναστατικές και σοσιαλιστικές μας απόψεις δεν τις κρύψαμε, τις εκφράζουμε και εδώ. Δεν χρειάζεστε παρακολούθηση για αυτές. Εδώ δικάζεται η σοσιαλιστική μας ταυτότητα. Δεν την κρύψαμε. Αντίθετα την κυματίζουμε σαν σημαία...

Περιμένουμε το δικαστήριο να προχωρήσει στην απόδειξη των κατηγοριών που επιβάλλονται από την κατηγορούσα αρχή: «Το TKP/ML σαν βασική οργάνωση με άλλες χαμηλότερου επιπέδου οργανώσεις στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Γερμανία εξασφαλίζει την διοργάνωση των επιθέσεων στην Τουρκία».
 (από την απόφαση σύλληψης σελ.7).

Απαιτούμε να εξηγηθεί σε ποια επίθεση δώσαμε εντολή από την Γερμανία. Δεν έχετε δικαίωμα να σωπάσετε, έχετε το κατηγορητήριο. Έχετε ευθύνη να αποδείξετε τις κατηγορίες σας. Ελπίζουμε οι εκκλήσεις μας να μη μείνουν αναπάντητες. 

Πηγή: epitropistirixis.blogspot.gr