Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

ICMLPO: Aνακοίνωση για τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο.



Την 1η Ιανουαρίου του 1959, η κουβανική επανάσταση θριάμβευσε. Πολλά χρόνια αντάρτικου αγώνα που έγινε στα βουνά του Νησιού, θαρραλέοι αγώνες της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού που αναπτύχθηκαν στις πόλεις, κατέληξαν στη νίκη. Ενενήντα μίλια από τον ιμπεριαλισμό των Γιάνκηδων, οι Κουβανοί επαναστάτες έσπασαν τη θεωρία της «γεωγραφικής μοιρολατρίας» σύμφωνα με την οποία, λόγω της εγγύτητας των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν ήταν δυνατό να κάνουν την επανάσταση στη Λατινική Αμερική.

Τα επιτεύγματα της Επανάστασης, η αγροτική μεταρρύθμιση, η εθνικοποίηση όλων των Αμερικανικών επιχειρήσεων, η εξάλειψη του αναλφαβητισμού, η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση, ενέπλεξαν τις εργαζόμενες μάζες και τη νεολαία: όλα αυτά ξύπνησαν την αλληλεγγύη των εργαζομένων και των λαών του κόσμου, ιδιαίτερα της Λατινικής Αμερικής. Έδειξαν το δρόμο της ένοπλης επαναστατικής πάλης. Αλλά επίσης εξαπέλυσαν το μίσος της διεθνούς αντίδρασης, τα πολεμικά επεισόδια των Ηνωμένων Πολιτειών, την εισβολή στο Playa Giron (Κόλπος των Χοίρων) και εκατοντάδες τρομοκρατικές ενέργειες, το εμπορικό εμπάργκο για πάνω από σχεδόν εξήντα χρόνια, το οποίο απέτυχε λόγω της ηρωικής αντίστασης του κουβανικού λαού και των επαναστατών.

Οι ηρωικές πράξεις των εργατών, των αγροτών και της κουβανικής νεολαίας ήταν ικανές να αναπτύξουν και να οδηγήσουν στη νίκη με την ήττα της τυραννίας και τη θέσπιση της Λαϊκής Εξουσίας. Πέτυχε στην προώθηση των επιτευγμάτων, των κοινωνικών και οικονομικών μετασχηματισμών, αντιστάθηκε και ξεπέρασε όλα τα είδη των επιθέσεων από τον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση. Όλο αυτό ήταν δυνατό λόγω του σχηματισμού και της σφυρηλάτησης ενός επαναστατικού κόμματος, του Κινήματος της 26ης Ιουλίου, το οποίο ήταν ικανό να υιοθετήσει σωστές και έγκαιρες κατευθυντήριες γραμμές, οι οποίες ήταν σε θέση να οδηγήσουν τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις στον αγώνα και τη νίκη. Μεταξύ των μελών της επαναστατικής διοίκησης ήταν πολλοί πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες, ο Camilo Cienfuegos , ο Che , ο Frank Pais , ο Raul Castro . Ανάμεσα σε όλους αυτούς, ο Kομαντάντε FIDEL CASTRO ξεχώρισε ως ο ηγέτης, ο οποίος συμμετείχε ενεργά και άμεσα από τις πρώτες μάχες, παίζοντας το ρόλο του οργανωτή, του υπεύθυνου στρατηγικής, δημοφιλής ηγέτης και αρχηγός του κράτους.

Οι κοινωνικές επαναστάσεις είναι έργο των μαζών, αλλά δεν θα ήταν δυνατές χωρίς την καθοδήγηση των επαναστατών ηγετών που αναδύονται μέσα στη έξαψη της μάχης, αλλά φτάνουν σε διαστάσεις που καθορίζουν την πορεία και την εξέλιξη των διαδικασιών.
Οι εργάτες και οι αγρότες, η νεολαία, οι επαναστάτες, το Κίνημα της «26ης Ιουλίου», οι επαναστάτες διοικητές και ο Κομαντάντε Fidel Castro οδήγησαν μια λαϊκή επανάσταση που έγινε σε μια μικρή χώρα που αντιμετώπισε την ισχυρότερη δύναμη στον πλανήτη και ήταν σε θέση να αντισταθεί.

Ο Fidel Castro πέθανε έχοντας εκπληρώσει τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητές του. Τα λόγια και οι πράξεις του σε όλη τη μακρά ζωή του ως πολεμιστή, θα αντέξουν, αποτελούν τη μαρτυρία του θάρρους και της επιμονής ενός λαού, εκφράζουν τις πεποιθήσεις και τη δέσμευση ενός επαναστάτη.
Τα Μαρξιστικά Λενινιστικά Κόμματα και οι Οργανώσεις που έχουν ενσωματωθεί στο ICMLPO εκφράζουν τα κομμουνιστικά τους συναισθήματα προς την εργατική τάξη, το λαό  και τους Κουβανούς επαναστάτες.

Νοέμβρης του 2016
Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Διάσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, ICMLPO

ΑΔΕΔΥ απεργία στίς 24 Νοεμβρη.

24ωρη πανελλαδική απεργια απεργία κάλεσαν οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες των αστοτσιφλικάδων της ΑΔΕΔΥ την 24/11 αλλά σε σχέση με αυτούς τους καλοταϊσμένους τεμπέληδες θα την υλοποιήσουν οι εργάτες. Όπως λέει και ή Πορεία Αριστερή Εκπαιδευτικών, απεργία λοιπόν. Για μας. Για κανένα άλλο!

Στην σχετική απεργιακή ανακοίνωση της ΑΔΕΔΥ αναφέρεται.

Α.Δ.Ε.Δ.Υ.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ – 24ΩΡΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΠΕΜΠΤΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016
Συνάδελφοι,
Η περίοδος που διανύουμε βρίσκει τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους νέους και τα φτωχομεσαία κοινωνικά στρώματα μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση: Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ., που ψηφίστηκε από τον Ελληνικό λαό με τη δέσμευση ότι θα σταματήσει τον μνημονιακό κατήφορο, υλοποιεί με απαράμιλλη προσήλωση και θρησκευτική ευλάβεια το σύνολο των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών.
Τα μέτρα που προωθεί η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. στον χώρο του Δημοσίου είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, περί επιτελικού κράτους, που ξεκίνησαν από τις κυβερνήσεις των προηγούμενων δεκαετιών, εφαρμόστηκαν απαρέγκλιτα απ’ όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις και στοχεύουν σε ένα κράτος που ουσιαστικά θα εποπτεύει τις αρμοδιότητες που θα ασκούν ιδιωτικές εταιρείες, ενώ για τις ανάγκες του θα προσλαμβάνει κυρίως προσωπικό με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.
Στον Δημόσιο Τομέα δρομολογείται η κατάργηση της ενιαίας σχέσης εργασίας και της σταθερής απασχόλησης μέσω της αξιολόγησης των δομών και υπηρεσιών, κάτι που ήταν μνημονιακή υποχρέωση από το μεσοπρόθεσμο του 2011 και το οποίο οι αγώνες μας δεν επέτρεψαν, μέχρι τώρα, να εφαρμοσθεί.
Η επίθεση στο Δημόσιο γίνεται για να ιδιωτικοποιηθούν όλες οι προσοδοφόρες υπηρεσίες του και το σχέδιο περιλαμβάνει σταδιακά βήματα. Με αρχή την επαναξιολόγηση των δομών, που θα είναι η δικαιολογία και η δήθεν «τεκμηρίωση» για τα νέα οργανογράμματα Υπουργείων και την κατάργηση φορέων του Δημοσίου, θα περάσει η σκυτάλη στην «αξιολόγηση» των εργαζομένων, με ατομική στοχοθεσία, που θα ξεκινάει, ωστόσο, από τους στόχους των Υπουργών. Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί με την κινητικότητα των υπαλλήλων, που διευκολύνεται από την εφαρμογή όλης της μνημονιακής νομοθεσίας που κληρονόμησε και διατηρεί η κυβέρνηση, αφού έχει δημιουργήσει τον «κρατικό υπάλληλο» και έχει καταργήσει τις κενές οργανικές θέσεις. Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι θα υποχρεωθούν τελικά να μετακινούνται σύμφωνα με τις ανάγκες του νέου, επιτελικού Δημοσίου.
Σταδιακά, με τις μετακινήσεις των Δημοσίων Υπαλλήλων σε άλλες υπηρεσίες θα αλλάζουν και οι σχέσεις εργασίας. Θα ακολουθούν, έτσι, την απόλυτη «ευελιξία» που έχει καθιερωθεί πλέον και στο Δημόσιο, με τους συμβασιούχους που ήδη περνάνε σαν διαδοχικά κύματα από τις θέσεις που παλιότερα είχαν μόνιμοι υπάλληλοι.
Με το Μισθολόγιο-Βαθμολόγιο κυβέρνηση και δανειστές απέτρεψαν τις αυξήσεις που προβλέπονταν με το ξεπάγωμα των μισθολογικών κλιμακίων, ενώ η ίδια η κυβέρνηση λίγους μήνες μετά νομοθέτησε τον «κόφτη», δηλαδή το αυτόματο πετσόκομμα μισθών και συντάξεων προκειμένου να μπορεί να αποπληρωθεί το χρέος και τα τοκοχρεολύσια.
Για το επόμενο διάστημα κυβέρνηση και δανειστές ετοιμάζουν νέες ανατροπές στα εργασιακά και συνδικαλιστικά μας δικαιώματα. Θα έχουν ως αιχμές την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την περαιτέρω μείωση του κατώτατου μισθού, τη διεύρυνση και γενίκευση της ελαστικοποίησης και της εκ περιτροπής εργασίας.
Οι συνεχείς επιθέσεις και η συκοφάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος καθώς και οι δικαστικές παρεμβάσεις προοιωνίζουν την πρόθεσή τους να εφαρμόσουν τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» στη συνδικαλιστική νομοθεσία και να προχωρήσουν σε αλλαγή της, με κύρια αιχμή τη διευκόλυνση των απολύσεων συνδικαλιστών και πρωτοπόρων εργαζομένων, τον περιορισμό και την ουσιαστική ακύρωση του δικαιώματος της απεργίας και την επαναφορά της ανταπεργίας (lockout) των εργοδοτών.
Με το τελευταίο πολυνομοσχέδιο για το Υπερταμείο σχεδιάζουν να βάλουν όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του Δημοσίου στο νέο υπερΤΑΙΠΕΔ και να διορίσουν διοίκηση ελεγχόμενη από τους δανειστές. Να ιδιωτικοποιήσουν πλήρως τη Δ.Ε.Η. και να ανοίξουν τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση του νερού.
Συνάδελφοι,
Το 3ο μνημόνιο αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην κατεύθυνση του εργασιακού μεσαίωνα που έχουν σχεδιάσει, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Κυβερνήσεις της χώρας μας επιμένοντας σταθερά στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, φροντίζοντας να μετακυλίεται το κόστος της κρίσης διαρκώς πάνω στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Αυτή η πολιτική οδηγεί στην έξαρση του ρατσισμού στις χώρες της Ευρώπης και ανοίγει το δρόμο στις ακροδεξιές και νεοναζιστικές συμμορίες.
Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ., συνεχίζοντας την πολιτική των κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., έχει δεσμευτεί να εφαρμόσει μέχρι τέλους το 3ο Μνημόνιο προβάλλοντας την «απαίτηση» της για χαλάρωση της θηλιάς του χρέους από τους δανειστές.
Η έξοδος από αυτό το τέλμα είναι εφικτή, απαιτεί αγωνιστική, ενωτική δράση ενάντια στα μνημόνια, στη λιτότητα, στο νεοφιλελευθερισμό και στο ρατσισμό. Απαιτεί σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική, την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ και διεκδίκηση άμεσης διαγραφής του χρέους.
Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καλεί τους εργαζόμενους στο Δημόσιο να πάρουν μαζικά μέρος στην 24ωρη Γενική Απεργία την ΠΕΜΠΤΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016. Η Απεργία μας αυτή πρέπει και μπορεί να αποκτήσει παλλαϊκά-πανεργατικά χαρακτηριστικά, με την συμμετοχή των εργαζομένων του Ιδιωτικού Τομέα αλλά και των νέων, των άνεργων, των επιστημόνων και των αυτοαπασχολούμενων για να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στα μνημόνια.
Διεκδικούμε:
1. Δημόσιες υπηρεσίες που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας και των πολιτών. Αυτό σημαίνει: Την προώθηση ενός προγράμματος μαζικών προσλήψεων μόνιμου προσωπικού για την κάλυψη όλων των αναγκών στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στον Πολιτισμό, στην Αυτοδιοίκηση, στα Ασφαλιστικά Ταμεία, στους Ελεγκτικούς Μηχανισμούς και σ’ όλες τις Κοινωνικές Υπηρεσίες.
2. Το σταμάτημα των διαδικασιών αξιολόγησης δομών κι εργαζομένων, την κατάργηση των μνημονιακών διατάξεων που περικόπτουν οργανικές θέσεις, πριμοδοτούν υπέρμετρα το επιτελικό προσωπικό του Δημοσίου, δίνουν υπηρεσίες σε ιδιώτες (outsourcing) κι ανοίγουν τον δρόμο των απολύσεων και της διεύρυνσης των ελαστικών εργασιακών σχέσεων.
3. Την κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας, της μερικής απασχόλησης, της ελαστικής και εκ περιτροπής εργασίας και την κάλυψη όλων των παγίων και διαρκών αναγκών, με προσωπικό μόνιμης, σταθερούς και πλήρους εργασίας. Την κατάργηση των εργολαβιών και της εκχώρησης αρμοδιοτήτων σε ιδιώτες σ’ όλο το Δημόσιο, τα Ν.Π.Δ.Δ., τα Νοσοκομεία και τους Ο.Τ.Α.
4. Γενναία αύξηση των δαπανών σε Παιδεία, Υγεία, Κοινωνική Ασφάλιση και για Δημόσιες επενδύσεις.
5. Κατάργηση όλων των νόμων που μείωσαν μισθούς – συντάξεις – κοινωνικά επιδόματα. Αύξηση των μισθών για να ζούμε με αξιοπρέπεια. Όχι στη σύνδεση μισθού με την αξιολόγηση και στις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Όχι στην αύξηση των ωρών εργασίας.
6. Να σταματήσει η καταλήστευση του εισοδήματός μας από τη φορολογική επιδρομή. Κατάργηση του Φ.Π.Α. στα βασικά καταναλωτικά αγαθά, μείωση της φορολογίας για τους χαμηλόμισθους, τους άνεργους και τους χαμολοσυνταξιούχους.
7. Όχι στη ληστεία του τραπεζικού κεφαλαίου και στις Δημόσιες χρηματοδοτήσεις στον τραπεζικό τομέα. Κανένας πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας. Να αναπροσαρμοστούν τα στεγαστικά δάνεια με βάση τα σημερινά εισοδήματα των εργαζόμενων, αλλά και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη σημερινή αξία των ακινήτων. Να μηδενιστούν τα τοκογλυφικά επιτόκια, τα οποία φτάνουν ακόμα και στο 6% στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.
8. Δωρεάν, Δημόσια και υψηλής ποιότητας Παιδεία, Υγεία, Περίθαλψη, Ασφάλιση, Κοινωνική Πρόνοια και Πολιτισμό για όλους. Δημόσιες Μεταφορές, Ενέργεια, Τηλεπικοινωνίες με χαμηλό κόστος. Να ανήκουν στο Δημόσιο όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας (ενέργεια, νερό, τηλεπικοινωνίες, μέσα μεταφοράς, φάρμακο, υγεία). Να επανέλθουν στο Δημόσιο όλες οι επιχειρήσεις και οργανισμοί που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια, με ακύρωση των σχετικών συμβάσεων.
9. Κατοχύρωση του δικαιώματος των ελεύθερων Συλλογικών Διαπραγματεύσεων στο Δημόσιο και της σύναψης γενικών και κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
ΟΛΕΣ και ΟΛΟΙ στη Γενική Απεργία
Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016
Συγκέντρωση: Πλατεία Κλαυθμώνος 11:00πμ

Αλληλεγγύη στο λαό της Τουρκίας υπερασπίζοντας τα δημοκρατικά του δικαιώματα!



Παρατηρούμε με προβληματισμό την επιθετική και πολεμοχαρή πολιτική της Τουρκίας, τόσο στο εσωτερικό της όσο και στο εξωτερικό. Η κυβέρνηση του AKP (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και ο αρχηγός της Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στρέφονται προς το στραγγαλισμό της ελευθερίας απειλώντας όλες τις πολιτικές και τις ατομικές ελευθερίες, ειδικά την ελευθερία της γνώμης και του τύπου.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, αποτέλεσε “θεόσταλτο δώρο” για τον Ερντογάν, ακριβώς όπως το αποκάλεσε ο ίδιος. Το χρησιμοποίησε ώστε να επιταχύνει την εγκαθίδρυση ενός μόνο κόμματος και μίας μονοπρόσωπης δικτατορίας.

Το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, το οποίο επιβλήθηκε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, χρησιμοποιήθηκε για να καταπνίξει κάθε αντίθεση κατά των αντιδραστικών πολιτικών, επιταχύνοντας την εγκαθίδρυση του προεδρικού καθεστώτος του Ερντογάν, ώστε να συγκεντρώσει κάθε δύναμη στα χέρια του.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι, ο Ερντογάν αρχίζει να επιτίθεται στις Κουρδικές δημοκρατικές δυνάμεις εντός της Τουρκίας καθώς επίσης και εκτός των συνόρων της. Επί πλέον, επιτίθεται σε δημοκρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς που δικαίως καταγγέλλουν την αντιδραστική αυτή πολιτική, ειδικότερα δε στον τηλεοπτικό σταθμό των εργατών Hayatin Sesi. Σήμερα, δεκάδες τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί καθώς και εφημερίδες έχουν απαγορευθεί. Δεκάδες δημοσιογράφων έχουν φυλακιστεί. Οι βασικές ελευθερίες χιλιάδων συνδικαλιστών ακτιβιστών καταστρέφονται. Το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης ολόκληρης της αντιπολίτευσης καταπατείται.

Διακηρύσσουμε την αλληλεγγύη μας σε όλους τους αγώνες που απειλούνται με καταπίεση λόγω του καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης και των “νομοθετικών-διαταγμάτων”!

Απαιτούμε αποφασιστικά την υπεράσπιση όλων των δημοκρατικών δικαιωμάτων!

Κάνουμε έκκληση σε όλους τους δημοκράτες, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, να απαιτήσουν ελευθερία για τον Τουρκικό τύπο, να απαιτήσουν την άνευ καταπίεσης λειτουργία των μέσων ενημέρωσης και την απελευθέρωση όλων των φυλακισμένων δημοσιογράφων!

Οχτώβρης 2016

Διεθνής Συνδιάσκεψη Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Το ΟΧΙ του Ελληνικού λαού είταν και θα είναι το ιστορικό γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη! Το λαϊκό σάλπισμα αγώνα ενάντια στον ναζισμό!




28 ΟΧΤΩΒΡΗ 1940 – ΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ΚΑΙ ΤΟ “ΟΧΙ” ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ 4ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


Έχοντας εγκαθιδρύσει απο το 1936, υπό την στενή εποπτεία του παλατιού και του βασιλιά Γεωργίου, ένα φασιστικό  στρατοκρατικό καθεστώς στήριξης της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας – στη βάση της επίσημης δήλωσης του προς την πλουτοκρατία “δώστε λίγα για να σώσετε πολλά” – ο Μεταξάς και το καθεστώς του παρακολουθούσαν τις διεθνείς εξελίξεις, “ισορροπώντας” εναγώνια, ανάμεσα στην φασιστική – χιτλερική – αντικομμουνιστική ιδεολογία τους και την ισχυρή “παραδοσιακή” επιρροή και τον έλεγχο της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα εκείνης της εποχής. Το “όχι” του στους Ιταλο-φασίστες επιδρομείς, μετέωρο, αντιφατικό, δειλό, χωρίς πίστη, χωρίς στόχευση και προοπτικές. Ένα “όχι” εκβιασμένο απο τα γεγονότα και την αδυσώπητη κίνηση της ιστορίας που σε κρίσιμες και αποφασιστικές περιόδους δεν κάνει χατίρια.. Η πατριωτική ανάταση του Ελληνικού λαού, η πίστη στην αντίσταση και στη νίκη, η γενική λαϊκή επιθυμία να αποκρουστεί νικηφόρα η εισβολή της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι, έδωσαν το αληθινό περιεχόμενο στο ΟΧΙ που επιβεβαιώθηκε – με παλλαϊκή συστράτευση – στα πεδία των μαχών, οδηγώντας το φασιστικό – ναζιστικό άξονα στην πρώτη κρίσιμη στρατιωτική ήττα και ταπείνωση. Μερικούς μήνες αργότερα καθεστωτικοί στρατηγοί θα παρέδειναν “επίσημα” την Ελλάδα στους χιτλερικούς Γερμανούς και θα ξεκινούσε η εποχή της κατοχής και των κατοχικών κυβερνήσεων, των φασιστών δοσίλογων και της ηρωικής εποποιίας της εθνικής αντίστασης...

Στην άλλη όχθη, ο Νίκος Ζαχαριάδης έχοντας αγωνιστεί σταθερά και μαχητικά, ολόκληρη την δεκαετία του 1930, για την αποτροπή του πολέμου και την συγκρότηση ισχυρού αντιφασιστικού λαικού μετώπου, κρατούμενος στις φυλακές της Κέρκυρας και της ασφάλειας Αθηνών απο τον Σεπτέμβρη του 1936, δεσμώτης του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου των Μεταξά – Μανιαδάκη, συντάσει και απευθύνει (31 Οχτώβρη 1940) στον λαό της Ελλάδας το ιστορικό γράμμα του, το παλλαικό πατριωτικό προσκλητήριο ενότητας και αντίστασης, το δικό του, το πραγματικό αντιφασιστικό λαικοδημοκρατικό ΟΧΙ, δίνοντας μέσα απο το δικό του προσκλητήριο το αληθινό πατριωτικό πνεύμα συσπείρωσης και ανάτασης του λαού και μαζί της απελευθερωτικής προοπτικής για την απαλλαγή της χώρας απο την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και του εργαζόμενου λαού απο την εκμετάλλευση και την σκλαβιά..


ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας. 
Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940
ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ 



Η πλαστογραφία της 4ης Αυγούστου
Το γράμμα του σ. Ζαχαριάδη δημοσιεύτηκε στις αθηναϊκές εφημερίδες στις 2 Νοέμβρη 1940 και σε φωτοτυπία με μια πλαστογραφία που έκανε τότε ο Μανιαδάκης. Ο σ. Ζαχαριάδης την ίδια μέρα που έστελνε το ανοιχτό γράμμα προς τον ελληνικό λαό, έγραψε και ένα άλλο για τον υφυπουργό Δημόσιας Ασφάλειας Ι. Μανιαδάκη. Με το δεύτερο αυτό γράμμα ο σ. Ζαχαριάδης καθιστούσε υπεύθυνο το Μανιαδάκη για την τύχη των φυλακισμένων στην απομόνωση της Κέρκυρας που κινδύνευαν από τους βομβαρδισμούς της φασιστικής αεροπορίας εναντίον της Κέρκυρας. Οι βομβαρδισμοί είχαν αρχίσει από την πρώτη μέρα του πολέμου. Ο σ. Ζαχαριάδης ζητούσε να σταματήσει η απομόνωση για νάχουν τη δυνατότητα οι φυλακισμένοι να προστατεύονται καλύτερα στις ώρες του συναγερμού. 
Η πλαστογράφηση βρίσκεται σε τούτο δω: Ο Μανιαδάκης πήρε την επικεφαλίδα αυτού του δεύτερου γράμματος που απευθύνονταν προς τον «Υφυπουργό της Δημόσιας Ασφάλειας Κον Μανιαδάκην» και την έβαλε σαν επικεφαλίδα στο «Ανοιχτό Γράμμα» θέλοντας έτσι να δείξει ότι και αυτό σ’ αυτόν το έστελνε ο σ. Ζαχαριάδης. 
«Ριζοσπάστης» 28.10.1945


Οι τέσσερις προτάσεις του Νίκου Ζαχαριάδη
Μαζί με το «ανοιχτό γράμμα» ο σ. Ζαχαριάδης έστειλε στο Μεταξά σημείωμα, που περιελάμβανε προτάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, σε μια βάση για κοινή, λαϊκή-πατριωτική-εθνική πάλη κατά της φασιστικής επιδρομής. Ο Μεταξάς φυσικά δεν απάντησε, γιατί δεν έκανε λαϊκό-εθνικό πόλεμο, μα πλουτοκρατικό-δυναστικό-ξενοκίνητο. Οι τέσσερις προτάσεις-όροι είναι οι εξής:
1)  Το ΚΚΕ αναλαμβάνει τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος» να την κρατήσει ως το τέλος του πολέμου.
2) η Κυβέρνηση δίνει γενική αμνηστία.
3) Ξαναβγαίνει ο «Ριζοσπάστης».
4) Όποιος, μέλος του ΚΚΕ, διαφωνήσει με τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος», θα διαγραφεί από το ΚΚΕ.
«Ριζοσπάστης» 28.10.1945


Η θέση μας στον πόλεμο
Ένα παλιό άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη
Το πιο κάτω άρθρο του Ζαχαριάδη γράφτηκε στις 22.11.40 στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας. Δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» της 5.12.40, που έβγαζε η «προσωρινή διοίκηση». Η δημοσίευση του άρθρου οφείλεται στην ίδια προσπάθεια που έκανε ο Νίκος Ζαχαριάδης να χρησιμοποιήσει, εν γνώση του, το όργανο της χαφιεδικής Προσωρινής Διοίκησης, για να δίνει στο κόμμα τη σωστή γραμμή μια και δεν είχε άλλη δυνατότητα.

Σε πολλούς εργαζόμενους θα ξεπροβάλλει η ερώτηση: Αφού αναγκαστικά ο Ελληνοιταλικός πόλεμος είναι κομμάτι του ιμπεριαλιστικού πολέμου Αγγλίας-Άξονα είναι σωστή η θέση του ΚΚΕ στην ιταλοελληνική σύγκρουση. Δε χωρεί καμιά αμφιβολία ότι ο Μεταξάς, όπως τον κάνει τον πόλεμο σήμερα, παίζει το παιχνίδι της ελληνικής πλουτοκρατίας και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό και βάζει στους φυλακισμένους και εξορίστους κομμουνιστές τον όρο: Για να σας αφήσω να πολεμήστε το φασισμό του Μουσολίνι πρέπει να προσκυνήστε το φασισμό του Μεταξά! Και αν η Αγγλία μας «βοηθά», είναι γιατί έτσι αποχτά πρώτης γραμμής στρατηγική θέση στη Μεσόγειο και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ορμητήριο για να χτυπήσει αύριο το Χίτλερ από τη στεριά. Ώστε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός δεν μας «βοηθά» από αγάπη. Γιατι, όπως ο Μουσολίνι στα Δωδεκάνησα, έτσι κι’ αυτός δολοφονούσε τους Έλληνες στην Κύπρο στα 1931. Ούτε ξεχνάμε την Παουέρ, το ΔΟΕ και τόσα άλλα. Ώστε το ΚΚΕ παίζει σήμερα το παιχνίδι του Μεταξά και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού; Η αλήθεια είναι ότι η θέση του ΚΚΕ είναι σήμερα πολύ λεπτή και πολύ δύσκολη. Τα στοιχεία που πρέπει να συγκροτήσουν σήμερα τη γραμμή του ΚΚΕ είναι τούτα δω:

α) Το ΚΚΕ είναι ενάντια στην υποδούλωση της Ελλάδας απ’ το Μουσολίνι και ενάντια στη φασιστική τάξη πραγμάτων του Άξονα.

β) Το ΚΚΕ είναι το ίδιο ενάντια στην υποδούλωση της Ελλάδας απ’ τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό που μας ληστεύει απ’ το 1821 και που είναι σήμερα η συνισταμένη της αντεπαναστατικής και αντισοβιετικής πλουτοκρατίας σ’ όλο τον κόσμο.

γ) Για τον εργαζόμενο λαό της Ελλάδας ο πόλεμος ενάντια στο Μουσολίνι είναι πόλεμος ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ. Είναι ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα από οικονομικούς-εθνικούς-κοινωνικούς-πολιτικούς αγώνες που κάνει ανοίγοντας το δρόμο προς την ολόπλευρη, ολοκληρωτική, προς τη σοσιαλιστική, σοβιετική του απελευθέρωση.

δ) Ο Μεταξάς αποκρούοντας το Εθνικό-Παλλαϊκό μέτωπο κάνει σήμερα πόλεμο φασιστικό-πλουτοκρατικό-αγγλόφιλο.

ε) Το ΚΚΕ πρέπει τον τέτοιο δρόμο του Μεταξά να τον μετατρέψει σε εθνικό-παλλαϊκό-αντιφασιστικό-αντιπλουτοκρατικό-αντιϊμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο εργαζόμενος λαός στο μέτωπο και σ’ όλη τη χώρα πρέπει να καταχτήσει την ηγεμονία στο σημερινό πόλεμο. Αυτή είναι ολόκληρη η θέση του ΚΚΕ. Πολεμά με τον Μουσολίνι όχι για χάρη του Μεταξά και της Αγγλίας, μα προς όφελος του εργαζόμενου λαού της Ελλάδας της Βαλκανικής και όλου του κόσμου. Μπορεί στα 1914 μια τέτοια θέση για μια μικρή χώρα νάταν εσφαλμένη. Σήμερα εκτός από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό υπάρχει και η ΕΣΣΔ. Βασική κατάκτηση της παγκόσμιας και πρωταρχικό στήριγμα για κάθε λαϊκό απελευθερωτικό και επαναστατικό κίνημα. Και με τη σημερινή κατάσταση στη Μεσόγειο-Βαλακάνια-Ευρώπη η θέση του ΚΚΕ στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, όπως μπαίνει στο ανοιχτό γράμμα μου και όπως ξεκαθαρίζεται πιο πάνω σε τελευταία ανάλυση δεν ωφελεί ούτε τον Μουσολίνι-Χίτλερ ούτε τον Μεταξά ούτε την Αγγλία, παρά μόνο το λαό της Ελλάδας και την Παγκόσμια Επανάσταση. Η Ελλάδα δεν θέλει ούτε την κατάχτηση, τις δολοφονίες και τους βιασμούς του Μουσολίνι ούτε το φασισμό του Μεταξά ούτε τον ιμπεριαλισμό της Αγγλίας. Και μέσα στον σημερινό αγώνα της πρέπει να ξεκαθαρίσει όλα αυτά.

στ) Ο ελληνικοϊταλικός πόλεμος είναι κι’ αυτός μια φάση, μια πράξη στον καινούργιο κύκλο από επαναστάσεις και πολέμους που έμπασε την ανθρωπότητα ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός. Οι προλετάριοι και οι αγρότες της Ελλάδας, ολόκληρος ο εργαζόμενος λαός της δεν μπορούσαν να μη δεχτούνε την πρόκληση του Μουσολίνι, δεν μπόρεσαν να δεχτούν το βιασμό του για το λόγο και μόνο ότι έχουν στην πλάτη τους το Μεταξά. Αυτό κάνει τον αγώνα τους πιο δύσκολο και βαρύ, μα δε μπορούσε να τον χαλάσει και τα τελικά αποτελέσματα απ’ τον σημερινό μας αγώνα θα εκτιμηθούν από την ικανότητά μας να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας τόσο με το Μουσολίνι όσο και με το Μεταξά και τον Εγγλέζικο ιμπεριαλισμό. Εδώ βρίσκεται το πραγματικό νόημα της θέσης που παίρνουμε σήμερα. Αν είναι σωστή ή όχι θα φανούν όχι οι φλυαρίες μα τα έργα μας.
«Ριζοσπάστης» 28.10.1945

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

ΕΝΑΚ και Πορεια Αριστερη – πολυτεχνειο 2016 – ψωμι – παιδεια – ελευθερια – εθνικη ανεξαρτησια – πολιτικη ανακοινωση



ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟ ΕΝΙΑΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 43η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ – ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ “ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2016 – ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ”

43 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η σημερινή Ελλάδα βυθίζεται μέρα με τη μέρα και βαθύτερα σε μία κατάσταση εθνικής εξάρτησης και λαϊκής εξόντωσης – εξαθλίωσης. Η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 ήρθε ως συνέχεια άλλων μαζικών λαϊκών κινητοποιήσεων που είχαν γίνει στα χρόνια της αμερικανοκίνητης χούντας (κατάληψη Νομικής κ.α.), αποτέλεσε τη κορύφωση του αντιδικτατορικού αγώνα και τελικά πυροδότησε εξελίξεις που οδήγησαν τελικά στη πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και αντικατάστασή της από τον κοινοβουλευτισμό.

Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι, μέσα σε αυτά τα 43 χρόνια που πέρασαν, καμία άλλη χρονιά τα μηνύματα του Πολυτεχνείου δεν ήταν τόσο επίκαιρα για τη νεολαία μας και συνολικά για το λαό, όσο η φετινή. Σε όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων η εξάρτηση της Ελλάδας από τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ-ΕΚΤ, ΔΝΤ-ΗΠΑ κλπ) βαθαίνει ολοένα και περισσότερο, συνθλίβοντας τις παραγωγικές δυνάμεις, διαλύοντας την οικονομία (πρωτοφανής ύφεση όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά διεθνώς!) και τελικά οδηγώντας την εργατική τάξη στη πλήρη εξαθλίωσή της, μέσα από τους μισθούς πείνας και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας ή ακόμα χειρότερα από την ανεργία που παραμένει ανεξέλεγκτη.

Η σημερινή κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενων, με τις εντολές των ιμπεριαλιστών – δανειστών διαλύει ένα ένα ό,τι έχει απομείνει ακόμα όρθιο: Αποδεχόμενη τις ληστείες των αποθεματικών των ταμείων όλες τις προηγούμενες δεκαετίες συρρικνώνει ακόμα περισσότερο τις συντάξεις και χρησιμοποιεί τα χρήματα αυτά για αποπληρωμή των χρεών και την «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών (αλήθεια, γιατί να μην ανακεφαλαιοποιηθούν τα ταμεία και όχι οι τράπεζες;). Η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται για ένα κομμάτι ψωμί (ΟΣΕ κ.α.). Οι εργασιακές σχέσεις διαρκώς και χειροτερεύουν για τους εργαζομένους. Οι συνδικαλιστικές ελευθερίες είναι στο στόχαστρο. Το πάγωμα διορισμών, που συνεχίζεται για έκτο συνεχόμενο χρόνο, έχει δημιουργήσει τεράστια κενά σε σχολεία και σε νοσοκομεία, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στη παιδεία και την υγεία. Όλα τα παραπάνω μαζί με μία πρωτόγνωρη και επικίνδυνη φασιστικοποίηση, με τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής και όλους τους όψιμους νοσταλγούς της χούντας, που δε χάνουν ευκαιρία να ρίξουν το ρατσιστικό – σοβινιστικό – φασιστικό τους δηλητήριο. Τελευταία πρόκληση είναι η επίσκεψη του νυν Αμερικανού Προέδρου, Μπ. Ομπάμα, ακριβώς τις ημέρες του αγωνιστικού εορτασμού του Πολυτεχνείου, με αφορμή την οποία απαγορεύονται για δύο ημέρες(!) όλες οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, ενώ είναι γνωστό ότι τότε γίνεται η ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ διαδήλωση που καταλήγει συμβολικά στην αμερικανική πρεσβεία (ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ).

Η 17 Νοέμβρη για εμάς, την ΕΝΑΚ και την Πορεία Αριστερή, δεν απλά μία μέρα μνήμης. Είναι μέρα αγώνα και θα είναι μέχρι να δικαιωθούν τα αιτήματα των εξεγερμένων φοιτητών για ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ. Το Νοέμβρη του 1973, φοιτητές και λαός, αψηφώντας τα όπλα και τα τανκς που τους περικύκλωσαν, διάλεξαν την ΔΥΝΑΜΙΚΗ κινητοποίηση, με την ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Πολυτεχνείου. Η κατάληψη ήρθε σε σύγκρουση με τα σχέδια πολλών πολιτικάντηδων της εποχής, που ονειρεύονταν ένα πιο ομαλό πέρασμα στον κοινοβουλευτισμό, με ακόμα πιο κουτσουρεμένα δικαιώματα για το λαό. Είναι οι ίδιες σάπιες αντιλήψεις που επικρατούν και σήμερα σε μεγάλα κομμάτια της «αριστεράς», που ενώ διαρκώς καλούν σε αγώνα, όταν ξεσπάσει ένα κίνημα τρέχουν να το σαμποτάρουν, να το υπονομεύσουν, να το διαλύσουν με κάθε τρόπο, συχνά «από τα μέσα». Σήμερα διαδηλώνουμε με τα ίδια προτάγματα και με τη πείρα του παρελθόντος, απέναντι στους ίδιους εχθρούς, για την δικαίωση των ίδιων αιτημάτων και των αγωνιστών – ηρώων του Νοέμβρη του 1973.

Πηγή: Ενιαία Αριστερή Κίνηση

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Evrensel: ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ!

Αγαπητοί Φίλοι και Συνάδελφοι,
Όπως είναι καλά γνωστό, συνέβη ένα αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκιά στις 15 Ιουλίου 2016. Αμέσως μετά αυτή την προσπάθεια πραξικοπήματος , στις 22 Ιουλίου, ο πρόεδρος Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογιάν κήρυξε Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης, που δίνει στο υπουργικό συμβούλιο την εξουσία να θεσπίζει διατάγματα με την ισχύ νόμου. Ο Πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ επιβεβαίωσε ότι αυτά τα διατάγματα θα στόχευαν μόνο τους συνωμότες και δεν θα έθιγαν κανένα άλλο κόμμα με αντιδημοκρατικό τρόπο. Όμως, η χώρα μας όπου το Σύνταγμα στην πραγματικότητα αναστάλθηκε, κυβερνιέται με έκτακτα διατάγματα που προέρχονται από το στόμα του πρόεδρου Ερντογιάν.
Τους τελευταίους 4 μήνες, δεκάδες τηλεοπτικά κανάλια, εφημερίδες, πρακτορεία ειδήσεων και εκδοτικοί οίκοι έκλεισαν. Εκατοντάδες δημοσιογράφοι τέθηκαν υπό κράτηση και συνελήφθησαν· τους αφαιρέθηκαν οι δημοσιογραφικές κάρτες, τους απαγορεύτηκε να φύγουν από την χώρα. Συγγραφείς που αγωνίζονται για ειρήνη και δημοκρατία όπως ο Ασλί Ερντογιάν και Νεσμίγιε Αλπάϊ φυλακίστηκαν. Ακούμε από τις φυλακές για κακοποίηση και βασανιστήρια. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς διαφανείς νομικές διαδικασίες, χωρίς να δείχνουν κανένα αξιόπιστο στοιχείο αλλά μόνο με δήθεν και αυθαίρετες κατηγορίες ότι “έχουν σχέση με τους συνωμότες και τρομοκρατικές οργανώσεις.”
Το τελευταίο έκτακτο διάταγμα δημοσιεύτηκε στις 29 Οκτώβρη 2016, κλείνοντας δυο πρακτορεία ειδήσεων και δέκα εφημερίδες και τρία περιοδικά συμπεριλαμβανόμενου ενός περιοδικού πολιτισμού και τέχνης το Εvrensel Kültür, μια εφημερίδα πολιτικής θεωρίας την Özgürlük Dünyası και τα δυο περιοδικά 25 χρόνων και του 10 χρόνων δίγλωσσο Κουρδο-Τουρκικό περιοδικό Tîroj. Αυτά τα περιοδικά ανήκουν στην εταιρία Doğa Basın Yayın μέσω της οποίας πραγματοποιούμε την εκδοτική μας δράση. Στις 30 Οκτωβρίου 2016, η κυβερνητικοί αξιωματούχοι συνοδευόμενοι από αστυνομικές δυνάμεις και με εξοπλισμένα αυτοκίνητα ήρθαν και σφράγισαν το γραφείο των περιοδικών μας. Όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί και το ενεργητικό της εταιρείας μπλοκαρίστηκαν. Κατά συνέπεια, η δραστηριότητα του εκδοτικού οίκου στην πραγματικότητα σταμάτησε αυθαίρετα και παράνομα.
Ιδρυμένος το 1988, ο Εκδοτικός Οίκος Εβρενσέλ παρήγαγε 700 βιβλία συμπεριλαμβάνοντας μυθιστόρημα, μη μυθιστόρημα, παιδική και νεανική ενήλικη λογοτεχνία. Είχε εμπορικές σχέσεις με αξιοσέβαστους εκδότες από διάφορες χώρες. Εντάχθηκε στις πιο σημαντικές διεθνείς οργανώσεις της εκδοτικής βιομηχανίας όπως η Frankfurt Book Fair και η Bologna Children’s Book Fair. Τώρα όλες οι εκδοτικές δραστηριότητές μας είναι υπό απειλή.
Είμαστε ενάντια στην Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης και όλες τις αντιδημοκρατικές της πρακτικές. Θέλουμε την αναγνώριση της ελευθερίας μας της σκέψης και της έκφρασης. Η δουλειά του εκδότη είναι να διαδίδει σκέψεις και όνειρα· θέλουμε να κάνουμε την δουλειά μας χωρίς καμιά καταπίεση, χωρίς καμιά απειλή και κίνδυνο.

Και παρά όλη την καταπίεση δηλώνουμε:
Βρισκόμαστε ακόμα στον εκδοτικό μας οίκο· δεν σταματάμε την δουλειά!
Κάνουμε έκκληση για αλληλεγγύη!

Πηγή: Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Η ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια στο καλάθι των αχρήστων.



Χρόνια τώρα οι συριζαίοι, όταν ήταν ακόμη στην αντιπολίτευση, υποστήριζαν την ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια, ενώ και στις προγραμματικές τους θέσεις για την Παιδεία, τον Σεπτέμβρη του 2014 έλεγαν: «Αποδέσμευση της απόκτησης του απολυτηρίου Λυκείου από την είσοδο στα Πανεπιστήμια και ελεύθερη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση». Από τότε μέχρι σήμερα «κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι» και η «πρώτη φορά κυβερνώσα Αριστερά» έκανε τη μια κωλοτούμπα μετά την άλλη, σε βαθμό τέτοιο που έχουμε χάσει το λογαριασμό.

Κάποιοι νέοι, όμως, που παραμένουν στις γραμμές τους, «το’ χουν δέσει κόμπο» ότι επιτέλους η νέα κυβέρνηση θα προχωρήσει στην κατάργηση του βραχνά των πανελλαδικών, γι’ αυτό και δεν αναρωτιούνται αν θα γίνει αυτό αλλά πότε θα γίνει πράξη η προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ. Εξ ου και η ερώτηση που θα ήθελε να απευθύνει στον υπουργό Παιδείας μια 17χρονη σύνεδρος του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ.

Πλην, όμως, ο Φίλης έσπευσε να την προσγειώσει ανώμαλα. «Δεν υπάρχει θέμα ελεύθερης πρόσβασης» δήλωσε. Δικαιολόγησε δε, αυτή του τη θέση λέγοντας ότι «στην πραγματικότητα όλοι μπαίνουν» στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ (φέτος 7 στους 10 υποψήφιους).

Σημειώνουμε ότι το ψευδοεπιχείρημα αυτό έχει χρησιμοποιήσει και ο επικεφαλής της Επιτροπής διαλόγου Αντώνης Λιάκος, προκειμένου να στηρίξει την νεοφιλελεύθερης κοπής πρότασή του για ένα διετές Λύκειο για λίγους κι εκλεκτούς, εξοντωτικό, εξετασιοκεντρικό, πλήρως υποταγμένο στην αγωνιώδη προσπάθεια εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο.

Είναι, όμως, μικρό πράγμα, 33.417 νέοι άνθρωποι να μένουν εκτός ΑΕΙ-ΤΕΙ; Στις φετινές εξετάσεις μετείχαν συνολικά 103.402 υποψήφιοι για 69.985 θέσεις σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Αμέσως, αμέσως δηλαδή 33.417 υποψήφιοι έμειναν εκτός νυμφώνος. Οι 84.441 υποψήφιοι  ήταν αυτοί των Γενικών Λυκείων. Αυτοί διεκδικούσαν 57.991 θέσεις. Εκτός ΑΕΙ-ΤΕΙ έμειναν δηλαδή «με το καλημέρα» 26.450 υποψήφιοι.

Τα αποτελέσματα αυτά είναι συνήθη και επαναλαμβάνονται από χρονιά σε χρονιά. Αρα, καταρχάς δεν εισάγονται όλοι. Εκείνοι που μένουν απέξω είναι κυρίως παιδιά λαϊκών στρωμάτων, που δεν άντεξαν τον σκληρό ανταγωνισμό, που συνεπάγεται πολύχρονη, πολυέξοδη (στα φροντιστήρια), εξοντωτική προετοιμασία (οι γόνοι των μεσοαστικών και μεγαλοαστικών οικογενειών έχουν και άλλες διεξόδους στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, σε ακριβά κολέγια, κ.λπ.) και για τα οποία δεν σκοτίζεται, ως φαίνεται, κατά δήλωσή του, ο Φίλης.

Επειτα είναι και το γεγονός ότι υποψήφιοι προερχόμενοι κατά κύριο λόγο από αυτά τα χαμηλά λαϊκά στρώματα εισάγονται σε σχολές χαμηλής ζήτησης, κυρίως των ΤΕΙ, που δεν αποτελούν και πρώτη προτίμησή τους, ενώ στη συνέχεια είτε τις εγκαταλείπουν είτε κάνουν πολλά χρόνια να πάρουν το πτυχίο.

Πώς απαντάει ο υπουργός Παιδείας, που εμφανίζεται ως «πολλά βαρύς αριστερός», σ’ αυτό το πρόβλημα;

Δηλώνει ότι οπωσδήποτε πρέπει να υπάρχει ένα σύστημα επιλογής για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που θα ρυθμίζει «ποιος μπαίνει, σε ποια σχολή, με ποια κριτήρια». Απαντάει, δηλαδή, ως πατενταρισμένος αστός, που έχει κλείσει τα μάτια στους χίλιους μύριους ταξικούς φραγμούς που ταλανίζουν τον μαθητή καθόλη τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά και λόγω της ταξικής του θέσης στην κοινωνία.

Το ερώτημα γι’ αυτόν που μπαίνει είναι αν το σύστημα αυτό θα είναι το σημερινό, όπου η επιλογή γίνεται εκτός σχολείου, μέσω των πανελληνίων εξετάσεων, αν θα είναι επιλογή από τα ίδια τα Πανεπιστήμια, ή αν θα είναι ένα σύστημα, στο οποίο η ευθύνη της επιλογής θα δοθεί στο Λύκειο.

Από τα λεγόμενα του υπουργού Παιδείας προκύπτει ότι η πρώτη περίπτωση απορρίπτεται, διότι στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη φροντιστηριακή εκπαίδευση (ενώ τάχα όλες οι άλλες επιλογές την αποκλείουν). Η δεύτερη απορρίπτεται και αυτή διότι είναι «ένα σύστημα που δημιουργεί φραγμούς» (θυμίζουμε, όμως, ότι η πρόταση Λιάκου εμπεριέχει την επιλογή από τα ίδια τα ιδρύματα. Ενα μεγάλο ποσοστό της μοριοδότησης των υποψηφίων για την εισαγωγή θα είναι το Εθνικό Απολυτήριο, που θα αποκτάται και με εξετάσεις σε μαθήματα που θα έχουν επιλέξει οι μαθητές με βάση τα κριτήρια εισαγωγής που θέτουν διάφορες πανεπιστημιακές σχολές και ένα άλλο μικρότερο ποσοστό θα είναι άλλα κριτήρια που θα θεσπίζουν τα ίδια τα ιδρύματα).

Ο Φίλης, φαίνεται, να συντάσσεται με την τρίτη περίπτωση (επιλογή μέσα από το Λύκειο), αξιοποιώντας και τη «διεθνή εμπειρία».

Κοντολογίς, το υπουργείο Παιδείας και η συγκυβέρνηση προτίθενται να υιοθετήσουν ένα σύστημα εισαγωγής που θα είναι ένας «χυλός» από το ανακάτεμα του συστήματος Αρσένη, του συστήματος Διαμαντοπούλου, της πρότασης Λιάκου, κ.λπ. Ενας «χυλός», όμως, ζεματιστός που θα κατακάψει τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.


Της Γιούλας Γκεσούλη

 Πηγή: Κόντρα

Διαπραγματεύονται το νέο πακέτο αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων!



Από τη μέρα που ξεκίνησαν οι συζητήσεις με το κουαρτέτο για τη δεύτερη αξιολόγηση μέχρι την περασμένη Τετάρτη (παραμονή της τελευταίας συνάντησης) έχουν εκδοθεί καμιά δεκαριά non paper. Τα περισσότερα από το υπουργείο Οικονομικών, ένα από το υπουργείο Οικονομίας (Σταθάκης) και ένα από το ΥΠΕΝ (Σκουρλέτης). Αν εξαιρέσουμε τρία non paper, τα υπόλοιπα θυμίζουν ωρολόγιο πρόγραμμα: αναφέρουν απλά ποιοι υπουργοί και ποιες ώρες θα συναντηθούν με τους τροϊκανούς.

Κι εκείνα, όμως, τα non pa-per που υποτίθεται ότι περιείχαν «ειδήσεις» θύμιζαν χρησμούς της Πυθίας. Του Σκουρλέτη, για παράδειγμα, έγραφε ότι «διαπιστώθηκε σύμπτωση απόψεων ως προς την πρόοδο των ζητημάτων στη βάση των συμφωνηθέντων», εξυπηρετώντας περισσότερο το σχέδιο εκτόνωσης της σύγκρουσης του υπουργού ΠΕΝ με το Μαξίμου. Ομως, ακόμα και οι πυθιακοί χρησμοί καμιά φορά αποκρυπτογραφούνται. Αυτό ισχύει για ένα non paper που εκδόθηκε το μεσημέρι τις περασμένης Δευτέρας, από το γραφείο Τύπου του υπουργείου Οικονομικών και έλεγε τα εξής:

«Ολοκληρώθηκε η συνάντηση του υπουργού Οικονομικών Ε. Τσακαλώτου και του αν. υπουργού Γ. Χουλιαράκη με τους επικεφαλής των θεσμών. Στη συνάντηση με θέμα τα Δημοσιονομικά ανταλλάχτηκαν απόψεις αναφορικά με το μέγεθος της δημοσιονομικής βάσης. Συμφωνήθηκε, από κοινού, να υπάρξει ανταλλαγή πληροφοριών και περαιτέρω μελέτη των δημοσιονομικών στοιχείων, ώστε να ακολουθήσουν πιο εμπεριστατωμένες συζητήσεις αναφορικά με τον προϋπολογισμό του 2017 και τον προγραμματισμό επίτευξης των συμφωνηθέντων δημοσιονομικών στόχων» (οι εμφάσεις δικές μας).

Σημειώνουμε ότι η άτυπη αυτή ενημέρωση περιγράφει εμπλοκή σε ό,τι αφορά τα δημοσιονομικά ζητήματα, η υπέρβαση της οποίας θα επιχειρηθεί στον επόμενο γύρο (περί τα μέσα Νοέμβρη θα επιστρέψει το κουαρτέτο, ενώ στο μεταξύ θα εργάζονται τα τεχνικά κλιμάκια). Επίσης, σημειώνουμε με έμφαση το γεγονός ότι δεν υπάρχει δραματοποίηση, υψηλοί τόνοι και συγκρουσιακό κλίμα. Είναι σαν να περιγράφει μια συζήτηση μεταξύ τεχνοκρατών, οι οποίοι δεν εκπροσωπούν διαφορετικές κατευθύνσεις και θα συμφωνήσουν όταν λάβουν γνώση όλων των στοιχείων. Δεν υπάρχει, δηλαδή, το παλιό ψευτο-συγκρουσιακό κλίμα «από εκεί η νεοφιλελεύθερη τρόικα - από εδώ ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ» (μόνο ο θλιβερός -και άθλιος- Κατρούγκαλος επιμένει να τα λέει αυτά).

Τι κρύβεται πίσω από τις γραμμές αυτού του non paper; Πρώτο, ότι η κυβέρνηση δε θα μπορέσει άλλο να καθυστερήσει τη σύνταξη Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος για την περίοδο 2017-2019. Και θα το συντάξει προβλέποντας «πρωτογενές πλεόνασμα» για το 2019 (τον επόμενο χρόνο από τη λήξη του τρίτου Μνημόνιου, δηλαδή) ύψους 3,5% του ΑΕΠ, καταγράφοντας μια ακόμα ήττα στο επίπεδο της προπαγάνδας. Ομως, η εμπλοκή στη διαπραγμάτευση με τους τροϊκανούς δεν αφορά τόσο τον καθορισμό των μεγεθών ενός Μεσοπρόθεσμου, που μάλλον δεν έχουν αρχίσει να τα συζητούν, όσο τη λήψη κάποιων άμεσων δημοσιονομικών μέτρων, προκειμένου να «βγει» ο προϋπολογισμός του 2017.

Στην κορυφή αυτών των μέτρων είναι το αφορολόγητο. Το ΔΝΤ έχει γράψει καθαρά στη λεγόμενη ενδιάμεση έκθεσή του (δεν έχει σχέση με το Μνημόνιο), ότι είναι απαράδεκτο στην Ελλάδα οι μισοί μισθωτοί να είναι αφορολόγητοι, ενώ στην Ευρωζώνη το ποσοστό αυτό είναι 8%. Εχει επιβεβαιωθεί και από κυβερνητικά χείλη, πλέον, ότι υπάρχει και έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας που προτείνει αφορολόγητο 5.000 ευρώ το χρόνο! Και βέβαια, δε διαφεύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι αυτή τη φορά ο Τσακαλώτος ζορίστηκε πολύ για να κάνει μια off the record δήλωση ότι δεν προτίθεται να συμφωνήσει σε μείωση του αφορολόγητου. Απέφυγε, δηλαδή, να επαναλάβει εκείνα τα… ηρωικά της περασμένης άνοιξης.

Τον περασμένο Απρίλη, ο Τσακαλώτος δήλωνε στη Βουλή ότι δεν είναι διατεθειμένος να καταθέσει νομοσχέδιο με αφορολόγητο χαμηλότερο από τα 9.100 ευρώ. Το Μάη, κατέθεσε νομοσχέδιο με αφορολόγητο 8.636 ευρώ, που αυξάνεται μόνο ανάλογα με τα τέκνα του φορολογούμενου. Με το γνωστό τσογλανίστικο θράσος που τον διακρίνει, δήλωσε ότι έκανε έναν «συμβιβασμό ο οποίος προστατεύει τις οικογένειες με παιδιά» κι ότι «μια αριστερή κυβέρνηση κράτησε το υψηλότερο αφορολόγητο σχεδόν σε όλη την Ευρώπη». Μη δίνετε, λοιπόν, καμιά βάση στα όσα με την ίδια… κατηγορηματικότητα δηλώνει σήμερα (ότι δεν πρόκειται να πειραχτεί το αφορολόγητο). Το έχει μάθει καλά πια το παιχνίδι της εξαπάτησης και του κατευνασμού. Το αφορολόγητο θα μειωθεί. Το ερώτημα είναι πόσο θα μειωθεί.

Αναφερθήκαμε εν εκτάσει στο αφορολόγητο γιατί είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του περιεχόμενου της «σκληρής διαπραγμάτευσης». που κάνουν οι συριζαίοι. Οταν υπάρχει ένα συμφωνημένο πλαίσιο (οι στόχοι του τρίτου Μνημόνιου), διαπραγμάτευση  μπορεί να γίνει μόνο στη φάση των εκτιμήσεων. Δηλαδή, να λένε οι τροϊκανοί ότι αυτά θα είναι τα νούμερα σε έσοδα και δαπάνες, να λέει η κυβέρνηση ότι θα είναι κάποια άλλα και να τα βρίσκουν κάπου στη μέση. Οταν όμως φτάνουμε στη φάση του απολογισμού, τότε δε χωράει διαπραγμάτευση. Τότε πρέπει να ληφθούν πρόσθετα μέτρα προκειμένου να καλυφθεί η απόκλιση από το στόχο. Επομένως, το μόνο που διαπραγματεύονται είναι πόσο μεγάλο θα είναι το πακέτο των νέωναντιλαϊκών δημοσιονομικών μέτρων και πότε θα εφαρμοστεί το καθένα απ' αυτά. Είναι σαν να διαπραγματεύονται τον τρόπο με τον οποίο θα εκτελέσουν κάποιον που καταδίκασαν σε θάνατο (με αγχόνη, με γκιλοτίνα, με τυφεκισμό, με ηλεκτρική καρέκλα ή με θανατηφόρο ένεση).

Μολονότι τα εργασιακά είναι το κορυφαίο θέμα στην ατζέντα της δεύτερης αξιολόγησης, από μεριάς κυβέρνησης δεν έχουμε καμιά ενημέρωση. Ο Κατρούγκαλος πέρασε ώρες στο «Χίλτον», αλλά δεν εξέδωσε ούτε non paper ούτε επίσημες ανακοινώσεις. Δεν είπε τι ζητά η τρόικα. Επαναλαμβάνει μονίμως τις γνωστές παπάρες, ότι αυτοί είναι νεοφιλελεύθεροι κι αυτός… κομμουνιστής, που θα επαναφέρει το εργασιακό καθεστώς εκεί που ήταν πριν τα Μνημόνια, τουλάχιστον όσον αφορά τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Αυτό, όμως, είναι «ληγμένο». Με το Μνημόνιο έχουν συμφωνήσει ότι αποκλείεται η επάνοδος στο προ Μνημονίων καθεστώς.

Για να ξέρουμε τι μας περιμένει, θα θυμίσουμε τι αναφέρει το ΔΝΤ στην πρόσφατη έκθεσή του: «Οι μεταρρυθμίσεις του 2011 στην αγορά εργασίας, στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τον κατώτατο μισθό ήταν σημαντικά βήματα μπροστά όπως και φαίνεται στην επακόλουθη και αξιοσημείωτη βελτίωση του εργατικού κόστους (…) Η αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας είναι λοιπόν κατανοητή. Ομως, θα ήταν σφάλμα να συμπεράνουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας πρέπει να αντιστραφούν γιατί αυτό θα έθετε σε κίνδυνο τα δυνητικά οφέλη για τις επενδύσεις και τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης. Αντ’ αυτού, οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να συμπληρωθούν με πιο φιλόδοξες προσπάθειες για την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που είναι σε εξέλιξη για το πλήρες άνοιγμα των υπόλοιπων κλειστών επαγγελμάτων, για τη δημιουργία ανταγωνισμού, και τη διευκόλυνση παροχής αδειών για επενδύσεις και για ιδιωτικοποιήσεις, καθώς και με μέτρα για την ευθυγράμμιση των πλαισίων της Ελλάδας για τις συλλογικές απολύσεις και την συλλογική δράση με διεθνείς βέλτιστες πρακτικές».

Ομως δεν είναι μόνο τα εργασιακά. Το ΔΝΤ έχει θέσει ξανά στο τραπέζι το Ασφαλιστικό, πράγμα που έχει επιβεβαιώσει ο Τσακαλώτος, αναφέροντας ότι την Πέμπτη (τελευταία μέρα αυτού του γύρου των συζητήσεων με το κουαρτέτο), στο μισάωρο 11.30-12.00 θα εξεταζόταν η «πορεία της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης». Το ΔΝΤ την άποψή του και σ' αυτόν τον τομέα την έχει εκφράσει στην έκθεσή του: «Οι δαπάνες παραμένουν υπέρμετρα εστιασμένες σε δυσβάσταχτα υψηλές συντάξεις που παρέχονται στους υπάρχοντες συνταξιούχους (…) το έλλειμα του συνταξιοδοτικού συστήματος βρίσκεται στο μη βιώσιμο επίπεδο του περίπου 10% του ΑΕΠ (σε σύγκριση με τον μέσο όρο του 2,5% στη ζώνη του ευρώ) (…) Προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για απαραίτητες κοινωνικές δαπάνες που θα προστατεύουν τις ευάλωτες ομάδες και θα παρέχουν απαραίτητες δημόσιες υπηρεσίες, , είναι απαραίτητη μια περαιτέρω μείωση των τρεχουσών συντάξεων, και αυτό μπορεί να γίνει με το ξεπάγωμα των σημερινών συντάξεων και με την εφαρμογή του νέου μαθηματικού τύπου για τις παροχές».

ΥΓ. Η γνωστή παπάρα του Κατρούγκαλου περί «απομόνωσης» του «ακραίου παίκτη» δεν προσφέρεται πια ούτε για παιδιά. Εκτός του ότι με τον «ακραίο παίκτη» συμφωνεί στα βασικά ζητήματα ο ΣΕΒ, εκτός του ότι ο «ακραίος παίκτης» έχει πάντοτε τον πρώτο λόγο στα εργασιακά ζητήματα, διότι θεωρείται ότι διαθέτει την τεχνογνωσία, οι «μη ακραίοι παίκτες» έχουν τώρα έναν παραπάνω λόγο να συμφωνήσουν με τις προτάσεις του, γιατί οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές θέλουν να εξακολουθεί να συμμετέχει το ΔΝΤ στο ελληνικό «πρόγραμμα».

Πηγή: Κόντρα

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Όχι Στην Αντικοινωνική, Την Αντιδημοκρατική Και Μιλιταριστική Ευρωπαϊκή Ένωση!



Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Περιφερειακής Συνάντησης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων
Όχι στην αντικοινωνική, την αντιδημοκρατική και μιλιταριστική ΕΕ!

Στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία το τέλος της κρίσης δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Η ανάκαμψη που διαρκώς ανακοινώνεται δεν υπάρχει γιατί στις περισσότερες χώρες κυριαρχεί στασιμότητα ή ακόμα και η κρίση. Οι λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες επίσης έχουν παρασυρθεί στην κρίση.
Οι κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ, είτε συντηρητικές είτε σοσιαλδημοκρατικές είτε κυβερνήσεις συνεργασίας, επιβάλλουν μια σκληρή πολιτική λιτότητας και φτώχιας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) έχει αναλάβει να εφαρμόσει αυστηρά αυτή τη πολιτική. Στην Ευρωζώνη η Κομισιόν ελέγχει τους προϋπολογισμούς των διαφόρων κυβερνήσεων εκ των προτέρων για να διασφαλίσει ότι αυτές οι κυβερνήσεις θα εφαρμόσουν τα νεοφιλελεύθερα μέτρα περικοπής των δαπανών και μείωσης των κρατικών χρεών.

Το νεοφιλελεύθερο δόγμα, της μείωσης των κρατικών χρεών έως το 3% του ΑΕΠ, έχει μετατραπεί σε σιδερένια κανόνα. Αυτό το δόγμα αποτελεί τον πυρήνα της οικονομικής συμφωνίας Μέρκελ – Σαρκοζί και είναι το μόνιμο όπλο ενάντια στα κοινωνικά δικαιώματα, την κοινωνική ασφάλιση και τις δημόσιες υπηρεσίες.
Η επίθεση των αφεντικών, των κυβερνήσεων και της Κομισιόν συγκεντρώνει τα πυρά της παράλληλα με τη δραστική μείωση των μισθών και την αύξηση της παραγωγικότητας, που συνδυασμένα επιτρέπουν την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων. Η κρίση χρησιμοποιείται σαν μεγάλη πρόφαση για την επέκταση της ευέλικτης εργασίας και για την παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων και το χτύπημα του εργατικού κινήματος. Αυτή η γενικευμένη πολιτική λιτότητας και φτώχιας επιβλήθηκε στην Ελλάδα από την Τρόικα (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – Ευρωπαϊκή Ένωση – Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Η πολιτική η οποία επιβάλλεται από τις κυβερνήσεις συνεργασίας συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών προκαλεί τεράστια κοινωνικά προβλήματα, μια χωρίς προηγούμενο μείωση του βιοτικού επιπέδου καθώς και μείωση των γεννήσεων και χειροτέρευση της υγείας ολόκληρου του πληθυσμού. Η χώρα ματώνει, χάνει την νεολαία και τους ειδικευμένους εργάτες της, οι οποίοι με την ελπίδα να βρουν δουλειά σε κάποια άλλη χώρα υποχρεώνονται να μεταναστεύουν. Το ίδιο συμβαίνει στην Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, όπου το ποσοστό των ανέργων φθάνει στα ύψη, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους εργάτες, ενώ εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχιας.

Για τους εργάτες και τους λαούς, για τη νεολαία, τις γυναίκες και τις πλατιές λαϊκές μάζες η πολιτική αυτή της λιτότητας και της φτώχιας σημαίνουν ένα κοινωνικό πισωγύρισμα, ένταση του ανταγωνισμού, του ατομισμού, μαζική ανεργία και εξαθλίωση. Σε όλες τις χώρες οι εργαζόμενοι αποτελούν το πυρήνα της αντίστασης ενάντια σε αυτή τη πολιτική… μια μαζική αντίσταση με απεργίες και διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις που συνενώνουν εκατομμύρια ανθρώπους, εργάτες της πόλης και της υπαίθρου και συνταξιούχους, που όλοι τους είναι θύματα αυτής της πολιτικής. Τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τα μονοπώλια σιωπούν για αυτά τα ζητήματα, διότι φοβούνται το ξέσπασμα αγώνων ενάντια σε αυτή τη πολιτική, που θα ενταθούν και θα συντελέσουν στο δυνάμωμα της πάλης των εργαζομένων, οι οποίοι ολοένα και πιο συνειδητά παλεύουν για τα συμφέροντά τους, συνενώνονται και κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με άλλα τμήματα του πληθυσμού που πλήττονται από την πολιτική της λιτότητας και της φτώχιας. Για να εφαρμόσουν αυτή τη πολιτική των περικοπών, της φτώχιας και του ανταγωνισμού η οικονομική ολιγαρχία, τα μονοπώλια, οι τράπεζες κλπ δε διστάζουν να συγκροτούν κυβερνήσεις μη-εκλεγμένες και συμμαχίες με ακροδεξιά κόμματα τις οποίες επιβάλλουν ώστε να εφαρμοστούν οι κανόνες και οι εντολές της ΕΕ, που έχουν την ισχύ νόμων και οι οποίες ακολουθούνται απ’ τις κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια και κάθε εθνικό θεσμό. Έτσι επέβαλε η Τρόικα στη Ιταλία την πρώτη μη εκλεγμένη κυβέρνηση και στήριξε ήδη την τρίτη κατά σειρά μη εκλεγμένη κυβέρνηση. Καθοδηγείται από έναν φιλελεύθερο ρεφορμιστή ο οποίος παίρνει μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη και μέτρα σκληρά ενάντια στους εργάτες και θέλει να επιβάλει ένα αυταρχικό προεδρικό σύστημα όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η πολιτική της λιτότητας συνοδεύεται από μεγαλύτερη αντίδραση και μεγαλύτερη καταπίεση ενάντια στους αντιπάλους, και εντεινόμενη ποινικοποίηση των κοινωνικών διαμαρτυριών.

Όλα αυτά αποκαλύπτουν τον αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό χαρακτήρα της ΕΕ. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια των κυβερνόντων και στην μη εκλεγμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία επεξεργάζεται ντιρεκτίβες και μέτρα, τα οποία επιβάλλει στα κράτη που βρίσκονται κάτω από την πίεση των εκπροσώπων των μονοπωλίων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητάει μεν, όμως οι αποφάσεις του έχουν μικρή αποτελεσματικότητα. Χρησιμοποιείται ως «δημοκρατικός» μανδύας της ΕΕ, που και η ίδια δεν είναι δημοκρατική.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη βοήθεια νόμων, στρατιωτικών πλοίων και τοίχων προσπαθεί να εμποδίσει τους μετανάστες, που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα στοιβαγμένοι σε βάρκες. Χιλιάδες από αυτούς έχουν πνιγεί στη Μεσόγειο. Με τη βοήθεια της FRONTEX και με άλλους τρόπους, όπως έγινε στη Λαμπεντούζα, και αλλού με συρματοπλέγματα, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα φρούριο ενάντια στους άνδρες και τις γυναίκες, που προσπαθούν να ξεφύγουν από την αθλιότητα και τους πολέμους για τους οποίους είναι υπεύθυνη η ίδια η ΕΕ. Η πραγματικότητα είναι ότι η ΕΕ επεμβαίνει σήμερα στην Κεντρική Αφρική. Μια επέμβαση η οποία έχει αποφασισθεί και πραγματοποιείται από τον γαλλικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος έχει ζητήσει βοήθεια από τους συμμάχους του στην ΕΕ. Μερικές κυβερνήσεις έχουν αποστείλει στρατεύματα και άλλες βοηθούν με διάφορους τρόπους. Όμως κανένας δεν έχει καταδικάσει αυτή την επέμβαση, η οποία, όπως και οι άλλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην Αφρική, θα καταλήξουν σε πανωλεθρία. Ο βασικός σκοπός τους βρίσκεται στη διατήρηση της νεοαποικιακής κυριαρχίας και στον έλεγχο των πρώτων υλών, ιδιαίτερα του ουρανίου. Οι πιο επιθετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, ιδιαίτερα ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, ο αγγλικός ιμπεριαλισμός και αυξανόμενα ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, παίζουν έναν επικίνδυνο αντιδραστικό ρόλο και σύρουν σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό την ΕΕ σε στρατιωτικές επεμβάσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους στην Αφρική, την οποία βλέπουν σαν αυλή του σπιτιού τους. Αυτή η πολιτική η οποία εφαρμόζεται σε στενή συνεργασία με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό κατασπαταλά δισεκατομμύρια ευρώ και προωθεί τη στρατιωτικοποίηση των κρατών μελών της ΕΕ. Στρέφεται ενάντια στους αγώνες των αφρικανικών λαών, που προσπαθούν να ξεφύγουν από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και τις κυρίαρχες αντιδραστικές κλίκες που αποτελούν όργανα αυτής της πολιτικής.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπραγματεύεται μυστικά εδώ και μήνες με εκπροσώπους της αμερικανικής κυβέρνησης, το υπουργείο εμπορίου και τα μεγάλα κοντσέρν τη Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συνεργασία (Transatlantic Trade and Investment Partnership - ΤΤΙΡ). Είναι η λεγόμενη «συμφωνία ελεύθερου εμπορίου», σε σαφή νεοφιλελεύθερη βάση, και αποσκοπεί στην απελευθέρωση των ειδών διατροφής και στα περιβαλλοντικά πρότυπα. Αποσκοπεί στη φιλελευθεροποίηση των αγορών, ιδιαίτερα του κρατικού και δημόσιου τομέα, τα οποία επιδιώκεται να ανοιχτούν στα ιδιωτικά μονοπώλια. Αυτή η συμφωνία θα διευκολύνει τα μεγάλα μονοπώλια, να διεξάγει δίκες ενάντια σε κράτη, τα οποία θα μπορούσαν να καταδικαστούν ότι εμπόδισαν τον «ελεύθερο» ανταγωνισμό. Αυτή η συμφωνία παρουσιάζεται από τον Ομπάμα σαν «ΝΑΤΟϊκή οικονομική συμφωνία» για να αντιπαρατεθεί στην οικονομική ισχύ της Κίνας και των άλλων ανταγωνιστών της συμμαχίας ΗΠΑ-ΕΕ, και ακολουθεί το σύνθημα: «Εμείς πρέπει να συνασπιστούμε ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο και να συμμετέχουμε στον οικονομικό πόλεμο για την κατάληψη των αγορών, τον έλεγχο των πρώτων υλών και των πηγών ενέργειας». Μέσω του ανταγωνισμού, «όλοι εναντίον όλων», αυτή η συμφωνία αποτελεί ένα όπλο ενάντια στους λαούς και τους εργάτες σε παγκόσμια κλίμακα. Οι μόνοι που κερδίζουν απ’ αυτόν τον «ελεύθερο» και χωρίς περιορισμούς συναγωνισμό είναι τα πιο ισχυρά μονοπώλια. Είναι επείγον και αναγκαίο να αναπτυχθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ένα μαζικό κίνημα για τον τερματισμό αυτών των διαπραγματεύσεων.

Αυτή η πολιτική έχει οδηγήσει σε μία επικίνδυνη κατάσταση, η οποία προς το παρόν ξεδιπλώνεται στην Ουκρανία και στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο και να μετεξελιχθεί σε γενικευμένη στρατιωτική κλιμάκωση. Η σύγκρουση έχει τη ρίζα της στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και στην επεκτατική πολιτική της ΕΕ προς τα ανατολικά. Πίσω από αυτή την επεκτατική πολιτική βρίσκεται ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος προσπαθεί να δυναμώσει τον ηγετικό του ρόλο στα πλαίσια της ΕΕ, για να μπορέσει να διασφαλίσει μια καλύτερη αφετηρία για τον ανταγωνισμό με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε παγκόσμια κλίμακα.

Η Ουκρανία είναι μια μεγάλη χώρα με σημαντικές πηγές πρώτων υλών. Για τη Ρωσία η Ουκρανία έχει γεωστρατηγική σημασία. Η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στη σφαίρα επιρροής της ΕΕ είναι ένα μεγάλο χτύπημα ενάντια στη Ρωσία και στις φιλοδοξίες των ηγετών της, που προσπαθούν να επιβάλουν την Ρωσία ως μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη. Και κανένας δεν μπορεί να παραβλέψει ότι οι ηγέτες της ΕΕ αυτό έπραξαν. Δε δίστασαν να στηρίξουν σ’ αυτή τη προσπάθεια τις αντιδραστικές δυνάμεις, μαζί και τις ανοιχτά φασιστικές δυνάμεις, που κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα.

Ο Πούτιν αντέδρασε αμέσως. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αναμείχθηκε ανοιχτά για να ελέγξει τη κρίση στη περιοχή καθώς και να αποσπάσει την ηγεσία από τους ευρωπαίους συμμάχους, οι οποίοι επί δεκαετίες προωθούσαν τις εμπορικές τους σχέσεις με τη Ρωσία. Οι γάλλοι ιμπεριαλιστές πουλάνε στη Ρωσία όπλα. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός εξαρτάται εν μέρει από το ρωσικό φυσικό αέριο. Ο αγγλικός ιμπεριαλισμός χρειάζεται τη ροή κεφαλαίου των ρώσων ολιγαρχών… κι ένα μεγάλο μέρος των κρατών μελών της ΕΕ καταναλώνουν φυσικό αέριο που ρέει μέσω των ουκρανικών αγωγών. Μέσω της εκμετάλλευσης της κρίσης, το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε προς ανατολάς και κινείται ολοένα περισσότερο προς τα ρώσικα σύνορα, γεγονός που προκαλεί εντάσεις. Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αναμειγνύονται άμεσα και βρίσκονται κατευθείαν αντιμέτωπες. Παρόλο που ως τα σήμερα καμιά δεν έχει προχωρήσει σε απευθείας στρατιωτική σύγκρουση, ωστόσο μεγαλώνει η αστάθεια στην περιοχή. Αυτό τροφοδοτεί την στρατιωτικοποίηση. Η ΕΕ παρουσιάζεται ολοένα και σαφέστερα ως ιμπεριαλιστικό μπλοκ, οι δραστηριότητες του οποίου απειλούν την ειρήνη. Βέβαια δεν υπάρχει πλήρης ενότητα σε αυτό το ζήτημα μεταξύ των μελών της ΕΕ, αλλά η κατεύθυνση είναι αυτή των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που ενεργούν στο όνομα ολόκληρης της ΕΕ.

Σ’ αυτό το σημείο επιθυμούμε να επισημάνουμε τη συμφωνία των απόψεων των σοσιαλδημοκρατικών και συντηρητικών κομμάτων. Και τα δυο συνασπίστηκαν με την αντίδραση και βοήθησαν τους ακροδεξιούς στη Ουκρανία και επικροτούν θερμά το ρόλο του ΝΑΤΟ. Ο τρόπος υποδοχής που έγινε από αυτές τις δυνάμεις στον Στόλτενμπεργκ – έναν σοσιαλδημοκράτη ηγέτη – ήταν σαν να ήταν γραμματέας του ΝΑΤΟ. Ολόκληρη αυτή η πολιτική βρίσκει αντιμέτωπους τους εργάτες και τους λαούς, που αποφασιστικά την απορρίπτουν. Η δυσαρέσκεια αυξάνεται παντού. Οι προοδευτικές, οι επαναστατικές και οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τα μαρξιστικά – λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις έχουν καθήκον να βρεθούν στη πρώτη γραμμή αυτών των γιγαντιαίων διαμαρτυριών – μιας διαμαρτυρίας που συμπεριλαμβάνει όλα τα στρώματα του πληθυσμού, ιδιαίτερα όμως την εργατική τάξη. Το να βρίσκεται κανείς στη πρώτη γραμμή αυτών των διαμαρτυριών σημαίνει να αντιπαλέψει αποφασιστικά την πολιτική λιτότητας της ΕΕ και των κυβερνήσεων που προσπαθούν να την εφαρμόσουν. Σημαίνει να αγωνιστεί και να ενισχύσει την πάλη των εργατών και των λαών ενάντια στον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της ΕΕ, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της πολιτικής της και ενάντια στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των λαών, που θέλουν να καθορίσουν οι ίδιοι το μέλλον τους.

Οι αντιδραστικές και ακροδεξιές δυνάμεις, τα ανοιχτά φασιστικά κόμματα και ομάδες προσπαθούν αυτή τη δυσαρέσκεια να την εκμεταλλευτούν και να τη στρέψουν προς την επικίνδυνη κατεύθυνση του εθνικισμού, της διάσπασης και της εχθρότητας προς τους ξένους. Γι’ αυτές τις δυνάμεις ο εχθρός δεν είναι το καπιταλιστικό σύστημα αλλά οι άλλοι λαοί, «οι ξένοι». Αυτές οι δυνάμεις προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις ευρωπαϊκές εκλογές για να δυναμώσουν, για να εκλέξουν βουλευτές και για να εκμεταλλευτούν την οικονομική βοήθεια της ΕΕ, για να μπορέσουν έτσι να προωθήσουν τους σκοπούς τους. Εμείς, τα μαρξιστικά – λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις, που υπογράφουμε αυτή τη δήλωση, θα προωθήσουμε την ανάλυσή μας για το χαρακτήρα της ΕΕ και την πολιτική της και θα τη διαδώσουμε κατά τη διάρκεια αυτών των εκλογών. Αυτές οι εκλογές, όπως και η ίδια η δημιουργία της ΕΕ, αποτελούν καρικατούρα της δημοκρατίας.

Σε εκείνες τις χώρες που υπάρχουν δυνάμεις και προβάλλονται ψηφοδέλτια που στρέφονται ενάντια στην πολιτική της λιτότητας και της φτώχιας της ΕΕ και αγωνίζονται ενάντια στην αντίδραση και τον πόλεμο, καλούμε να υπερψηφιστούν αυτά τα ψηφοδέλτια.

Στις χώρες, στις οποίες καλείται κανείς να αποφασίσει μεταξύ δυνάμεων που υπερασπίζουν την ΕΕ και δυνάμεις που ασκούν κριτική μόνο σε μερικές πλευρές αλλά δεν θίγουν τις βάσεις και τους σκοπούς αλλά και τις αυταπάτες που προκύπτουν από μια πολιτική μεταρρύθμισης της ΕΕ καλούμε σε μια δραστήρια και μαχητική πολιτική ενάντια και αποχή.

Σε εκείνες τις χώρες στις οποίες υπάρχουν προοδευτικές δυνάμεις οι οποίες τάσσονται και αγωνίζονται υπέρ της εξόδου της χώρας τους από την ΕΕ, όπου υπάρχει μια μαζική βάση και μπορούν να σχηματιστούν συμμαχίες και λίστες ψηφοδελτίων καλούμε σε υπερψήφιση αυτών των ψηφοδελτίων. Τέτοιες λίστες ψηφοδελτίων θα τις προπαγανδίσουμε ευρύτερα και θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα των λαών να καθορίσει μόνος το μέλλον του. Καταδικάζουμε κάθε μορφή καταπίεσης και όλων των προσπαθειών που γίνονται για να αποκρύψουν και να παραποιήσουν τους σκοπούς των αγώνων.

Σ’ αυτή τη περίπτωση προβάλλουμε τα παρακάτω αιτήματα:

Κάτω η ιμπεριαλιστική ΕΕ!
Κάτω η πολιτική λιτότητας της ΕΕ!
Κάτω η ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων!
Όχι στην φιλοπόλεμη πολιτική της ΕΕ!
Όχι στη διατλαντική εμπορική και επενδυτική συνεργασία (TTIP)!
Όχι στην ένωση τραπεζών!
Όχι στις Ηνωμένες πολιτείες της Ευρώπης!
Όχι στην ιμπεριαλιστική Ευρώπη!
Για την διεθνιστική αλληλεγγύη των εργατών και των λαών!

Περιφερειακή συνδιάσκεψη των κομμάτων και οργανώσεων τα οποία ανήκουν στη Διεθνή Σύσκεψη Μαρξιστικών – Λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων.
Γερμανία, Απρίλης 2014