Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Τίποτ' άλλο εκτός από την κομμουνιστική επανάσταση

Τίποτ' άλλο εκτός από την κομμουνιστική επανάσταση

Η θεωρία των «άμεσων λύσεων» τροφοδότησε τον ρεφορμιστικό οπορτουνισμό από τη γέννησή του ακόμα. Ο πατέρας αυτού του οπορτουνισμού, ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης Εντουαρντ Μπερνστάιν, διακήρυξε στη δύση του 19ου αιώνα ότι η εμμονή στην επαναστατική στρατηγική είναι ανούσια και ανώφελη. Στόχος του εργατικού κινήματος -σύμφωνα με τη θεωρία του- θα έπρεπε να είναι η κατάκτηση μεταρρυθμίσεων μέσα στον καπιταλισμό, με τη συμμετοχή στο κοινοβούλιο και -γιατί όχι;- στις αστικές κυβερνήσεις.

Η πρώτη εφαρμογή της θεωρίας του Μπερνστάιν, η πρώτη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση στην Ιστορία, συνοδεύτηκε από την κατάπνιξη της γερμανικής προλεταριακής επανάστασης και τη δολοφονία των επαναστατών ηγετών Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ. Οι «περιπέτειες» της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που ακολούθησαν, φέρνοντας στο φινάλε τους ναζί στην εξουσία, δεν επέτρεπαν στη διεθνή σοσιαλδημοκρατία να καμαρώσει και πολύ για τον… δημοκρατικό μεταρρυθμισμό της.

Μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, όμως, και υπό την άμεση απειλή του σοσιαλιστικού στρατόπεδου, που απλωνόταν πλέον στο ένα τρίτο της Γης, η ώρα του σοσιαλδημοκρατικού μεταρρυθμισμού ήρθε και πάλι. Στη Δυτική Ευρώπη, η σοσιαλδημοκρατία ήταν εκείνη που ανέλαβε να διαχειριστεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα τον καπιταλισμό στις κυριότερες ιμπεριαλιστικές χώρες, διαμορφώνοντας αυτό που ονομάστηκε «κράτος πρόνοιας». Ενα «κράτος πρόνοιας» που σε μεγάλο βαθμό στηρίχτηκε στη σκληρή εκμετάλλευση των εξαρτημένων χωρών και των νεο-αποικιών του λεγόμενου τρίτου κόσμου.

Το σύστημα αυτό έφτασε στα όριά του τη δεκαετία του '80, για λόγους που δεν μπορούν να αναπτυχθούν ούτε εν συντομία στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος. Ανοιξε έτσι μια περίοδος συντηρητικής ανασυγκρότησης του καπιταλισμού παγκόσμια. Ο Ρέιγκαν στις ΗΠΑ και η Θάτσερ στη Βρετανία συμβόλισαν αυτή την τάση, όμως η συντηρητική ανασυγκρότηση προωθήθηκε στη συνέχεια και από σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Για να δώσουμε μόνο δύο παραδείγματα, θα αναφέρουμε μόνο την «Ατζέντα 2010» που η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση Σρέντερ προώθησε στη Γερμανία και το πρόγραμμα του «τρίτου δρόμου», με το οποίο η κυβέρνηση Μπλερ συνέχισε το έργο της Θάτσερ στη Βρετανία.

Η κατάρρευση του στρατοπέδου του παλινορθωμένου καπιταλισμού στις αρχές της δεκαετίας του '90, από τη μια, απεκατέστησε την ενότητα της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς και, από την άλλη, επέτρεψε στις δυνάμεις του κεφαλαίου να επιταχύνουν τις διαδικασίες της συντηρητικής ανασυγκρότησης του καπιταλισμού. Κι αυτό έγινε και με συντηρητικές και με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις.

Περνώντας από το διεθνές στο ελληνικό επίπεδο, διαπιστώνουμε μια αντίστοιχη πορεία. Ο σημιτικός «εκσυγχρονισμός» ήταν το όχημα για τη σοσιαλδημοκρατική συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού, η οποία προχώρησε τόσο ώστε η καραμανλική δεξιά, που διαχειρίστηκε την κυβέρνηση τα επόμενα πέντε χρόνια, να μην χρειαστεί να κάνει παρά μόνο συντήρηση του στάτους που παρέλαβε. Η παγκόσμια κρίση «χτύπησε» τον ελληνικό καπιταλισμό το 2009. Η «βόμβα» έσκασε στα χέρια μιας σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης, που είχε γίνει το μάτι της γαρίδα για άσκηση κυβερνητικής εξουσίας και για να επανέλθει είχε τάξει «τα πάντα όλα».

Κι εκεί που η σοσιαλδημοκρατία του «λεφτά υπάρχουν» βρέθηκε αναγκασμένη να εγκαινιάσει αυτό που κωδικοποιημένα ονομάστηκε μνημονιακή εποχή, συνεχίζοντας αναγκαστικά με τη συντηρητική παράταξη, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για να φουντώσει μια νέα εκδοχή του αστο-ρεφορμιστικού οπορτουνισμού και να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ «μεγάλος και τρανός». Εχουμε αναφερθεί πολλές φορές στις συνθήκες που οδήγησαν σ' αυτή τη μεγάλη πολιτική ανατροπή μέσα στο αστικό στρατόπεδο. Αν θα 'πρεπε να τις κωδικοποιήσουμε  σε μια φράση, θα λέγαμε ότι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία υπήρξε αποτέλεσμα της πολιτικής ανωριμότητας και της πολιτικής ανοργανωσιάς της εργατικής τάξης.

Εκείνο που μας ενδιαφέρει εδώ, όμως, είναι το αποτέλεσμα και το θεωρητικό και πολιτικό «υλικό» που παράγει. Μέσα σε ένα εξάμηνο ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόστηκε πλήρως στις απαιτήσεις της μνημονιακής περιόδου και κατά τη δεύτερη κυβερνητική θητεία του έχει εγκαταλείψει τις «ντροπούλες» περί «εκβιασμού» και «πραξικοπήματος» και έχει μετατραπεί σε διαπρύσιο υπερασπιστή της συγκεκριμένης πολιτικής, όπως υπαγορεύεται από τους ιμπεριαλιστές δανειστές και τη ντόπια κεφαλαιοκρατία. Οι εξελίξεις του τελευταίου μήνα, με το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου Μνημόνιου, που συνοδεύτηκε από εφιαλτικά νομοθετήματα -τόσο ως προς το βάθεμα της αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής όσο και ως προς τον ανοιχτό αποικισμό της χώρας- δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για το ότι έχουμε να κάνουμε με μια πολιτική δύναμη η οποία διαχειρίζεται τον ελληνικό καπιταλισμό όπως και οι προκάτοχοί της στην κυβέρνηση.

Θα περίμενε κανείς (θεωρητικά μιλώντας) να υπάρξει μια γενική συμφωνία στο χώρο των δυνάμεων που ομνύουν στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, ότι η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πως δεν υπάρχουν περιθώρια προοδευτικών μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο του ελληνικού καπιταλισμού. Πως μόνο η κοινωνική επανάσταση μπορεί ν' αλλάξει τη φορά των πραγμάτων, τσακίζοντας όχι μόνο επιμέρους πλευρές του συστήματος, αλλά το ίδιο το σύστημα (και τη θέση του στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας). Κι όμως, εκείνο που αναπτύσσεται είναι ένας πείσμων νεο-οπορτουνισμός, στον πυρήνα του οποίου υπάρχουν δύο δόγματα.

Το πρώτο δόγμα υποστηρίζει πως οι εξελίξεις του τελευταίου χρόνου δεν ήταν αναμενόμενες και «υποχρεωτικές», αλλά οφείλονται αρχικά στη δειλία και στη συνέχεια στην προδοσία του ηγετικού πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ. Το δεύτερο δόγμα υποστηρίζει πως είναι δυνατόν να εφαρμοστεί εκείνη η πολιτική που δείλιασε να εφαρμόσει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και έτσι, μέσω της κατάκτησης της κυβερνητικής εξουσίας -με κοινοβουλευτικά μέσα- να εγκαινιαστεί η πορεία προς το βαθμιαίο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Γύρω από τον πυρήνα αυτών των δογμάτων αναπτύσσονται διάφορες πολιτικές θεωρίες και προτάσεις. Αλλες απροκάλυπτα ρεφορμιστικές και άλλες πασπαλισμένες με ριζοσπαστική (ενίοτε και επαναστατική) χρυσόσκονη. Υπάρχουν, για παράδειγμα, οι εραστές της δραχμής, οι οποίοι -καθώς βρέθηκαν εκτός ΣΥΡΙΖΑ- προσπαθούν να δημιουργήσουν κάποια αρπακολλατζίδικη προγραμματική βάση. Η λύση γι' αυτούς βρίσκεται στην έξοδο από την Ευρωζώνη και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, που θα επιτρέψει σε μια… αριστερή κυβέρνηση να ολοκληρώσει, τσούκου-τσούκου, το… σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Κάποιοι το πάνε παραπέρα: έξω και από την ΕΕ. Κάποιοι άλλοι προσθέτουν εργατικό έλεγχο, μη αποπληρωμή του χρέους και άλλα τέτοια. Δεν κοστίζουν τίποτα, άλλωστε, τζάμπα είναι.

Πέρα από την επιστημονική φαιδρότητα αυτών των (με το συμπάθειο) θεωρητικών και προγραμματικών επεξεργασιών, εκείνο που έχει σημασία είναι η πολιτική σύγχυση που σκορπούν, καθώς σχήμα για την προώθησή τους είναι οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες του αστικού συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι φορείς αυτών των απόψεων καταφεύγουν στον Μπερνστάιν (χωρίς να το ομολογούν). Ολοι χαρακτηρίζουν την επαναστατική στρατηγική «θεολογία», η οποία παραπέμπει τις λύσεις «σ' ένα άδηλο μέλλον», ενώ οι δικές τους απόψεις υποτίθεται πως επιδιώκουν λύσεις σήμερα, με κινητοποίηση του εργατικού και λαϊκού παράγοντα, με ρήξεις κτλ.

Ολες αυτές οι θεωρίες αντιστρατεύονται τη συγκέντρωση των επαναστατικών δυνάμεων, που θα έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο της τακτικής κάθε πολιτικής συλλογικότητας που επιδιώκει τον κομμουνιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα, οι όποιες κομμουνιστικές ή σοσιαλιστικές αναφορές αποτελούν παραφερνάλια μιας καθαρά κοινοβουλευτικής στρατηγικής και τακτικής. Αυτό που παρουσιάζεται ως δήθεν εργαλείο περάσματος, μετάβασης, δεν είναι παρά ένα εργαλείο ενσωμάτωσης. Και φαίνεται πιο καθαρά σήμερα, καθώς όλες αυτές οι δυνάμεις αρνούνται να βγάλουν τα σωστά συμπέρασματα από την «περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ». Εκείνο που επιδιώκουν είναι να γίνουν «μικρότεροι ΣΥΡΙΖΑ» που δε θα διεκδικήσουν τη διαχείριση της αστικής εξουσίας (απέχουν πολύ από μια τέτοια δυνατότητα, άλλωστε), αλλά ένα ρόλο μικροαστικής αντιπολίτευσης, ανάλογο μ' αυτόν που δεκαετίες τώρα παίζει ο Περισσός.

Και για να τελειώνουμε με το παραμύθι της δήθεν θεολογικής στρατηγικής των επαναστατών, που περιμένουν την επανάσταση όπως οι χριστιανοί τη δευτέρα παρουσία, ενώ οι μεταρρυθμιστές δρουν τάχαμου άμεσα και μετασχηματίζουν βαθμιαία την πραγματικότητα. Οι κομμουνιστές ποτέ δεν αρνήθηκαν τις άμεσες διεκδικήσεις και τον αγώνα για την κατάκτησή τους ή για τη διατήρησή τους όταν δέχονται την επίθεση του κεφαλαίου. Ολόκληρη η ιστορική διαδρομή του εργατικού κινήματος δείχνει όχι μόνο την εμμονή των κομμουνιστών σ' αυτό τον αγώνα, αλλά και την καθοριστική συμβολή τους στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Αυτά είναι πράγματα λυμένα από παλιά και η επαναφορά τους από τους ανοιχτούς ή καμουφλαρισμένους ρεφορμιστές είναι μια ακόμα προστυχιά αυτού του μη επαναστατικού ή αντεπαναστατικού ρεύματος.

Το μέγα ζήτημα που εγείρουν οι κομμουνιστές έχει να κάνει με την ίδια την πρόσληψη των μεταρρυθμίσεων-κατακτήσεων από την εργατική τάξη και την ένταξη αυτού του αγώνα στη στρατηγική της επαναστατικής ανατροπής. Πολύ νωρίς ο Μαρξ συμπύκνωσε σ' ένα σπουδαίο συμπέρασμα τη σχέση άμεσων διεκδικήσεων - κοινωνικής απελευθέρωσης. Η εργατική τάξη, είπε, θα ήταν ανίκανη για οποιοδήποτε μεγάλο απελευθερωτικό κίνημα, αν δεν μπορούσε ν' αντισταθεί στους καθημερινούς σφετερισμούς του κεφαλαίου. Από την άλλη, συνέχισε, η εργατική τάξη οφείλει να συνειδητοποιήσει τη σχετικότητα, την προσωρινότητα και το εύθραυστο των όποιων κατακτήσεών της μέσα στον καπιταλισμό, να συνειδητοποιήσει ότι αυτές δεν αλλάζουν την ουσία της εκμετάλλευσής της, ούτε αλλάζουν τη γενική κατεύθυνση της κίνησης της αστικής κοινωνίας, και να συσπειρωθούν γύρω από ένα πρόγραμμα κατάργησης του συστήματος της μισθωτής εργασίας, ένα πρόγραμμα οικοδόμησης του κομμουνισμού.

Η «περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ», λοιπόν, πρέπει να μας διδάξει ότι δεν υπάρχει διέξοδος μέσα από τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Η διέξοδος για την εργατική τάξη θα είναι επαναστατική (δηλαδή θα τσακίσει τον ελληνικό καπιταλισμό, τις διεθνείς του σχέσεις και τις δεσμεύσεις του) ή δε θα υπάρξει. Επομένως, η συσπείρωση των πρωτοπόρων εργατών πρέπει να γίνει πάνω σ' αυτή τη βάση. Στη βάση ενός επαναστατικού πολιτικού προγράμματος συντριβής του καπιταλισμού και οικοδόμησης του κομμουνισμού. Περιττεύει να τονίσουμε πως αυτή η συσπείρωση θ' αποτελέσει καταλυτικό παράδειγμα και για την καλύτερη οργάνωση και διεξαγωγή του αγώνα για τις άμεσες διεκδικήσεις.


Πέτρος Γιώτης
Πηγή: Κόντρα

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Λαιμητόμος Διαρκείας - Ξεπούλημα Διαρκείας

Η πλήρης αποκτήνωση των εξουσιαστικών κτηνών που απαρτίζουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν αποτελεί πλέον είδηση. Δε θα πρέπει, όμως, να περνάει και ασχολίαστη. Αυτοί που μέχρι και πριν από μερικούς μήνες (στην προηγούμενη Βουλή) ειρωνεύονταν τον Χρυσοχοΐδη για τη μνημειώδη παραδοχή του ότι δεν είχε διαβάσει το πρώτο Μνημόνιο, γιατί είχε άλλες δουλειές, ψηφίζουν τεράστια σε όγκο νομοσχέδια, τα οποία αλλάζουν την ίδια τη μορφή του πολιτεύματος, χωρίς να μπορούν να ισχυριστούν ότι τα διάβασαν έστω και διαγωνίως.


Το πολυνομοσχέδιο που βάζει ένα ακόμα εφιαλτικό πακέτο έμμεσων φόρων, που δημιουργεί μια ανοιχτά αποικιοκρατικού τύπου εταιρία στην οποία περνάει κάθε ακίνητη και κινητή περιουσία του ελληνικού κράτους για έναν αιώνα, υπό τον απόλυτο έλεγχο των ιμπεριαλιστών δανειστών, που θεσπίζει τον περιβόητο «κόφτη», ο οποίος θέτει τον υπουργό Οικονομικών υπό έναν αυτόματο μηχανισμό έκδοσης προεδρικών διαταγμάτων, ελεγχόμενο από τη Eurostat, που παραδίδει στους «γύπες των αγορών» (για να θυμηθούμε τον Τσίπρα) τα μη εξυπηρετούμενα -αλλά και εξυπηρετούμενα- δάνεια, ακόμα και αυτά που έχουν ως υποθήκη πρώτη κατοικία, που επικυρώνει τις συμβάσεις παραχώρησης 14 περιφερειακών αεροδρομίων στη γερμανική Fraport, που καταργεί τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων και την αντικαθιστά με μια «ανεξάρτητη» Αρχή, ελεγχόμενη από τους μηχανισμούς των δανειστών, που εισάγει την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και άλλων κρατικών επιχειρήσεων, που θεσπίζει μια σειρά άλλα σημαντικά ζητήματα, από τους δασικούς χάρτες μέχρι τα Μη Συνταγογραφούμενα Φάρμακα (που φεύγουν από την αποκλειστική διάθεση των φαρμακείων), ένα νομοσχέδιο που μόνο το σώμα των διατάξεών του (χωρίς τις συμβάσεις παραχώρησης των αεροδρομίων) εκτείνεται σε περισσότερες από πεντακόσιες σελίδες και πάνω από 200 άρθρα, κατατέθηκε στη Βουλή λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της περασμένης Τετάρτης και άρχισε να συζητιέται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος το μεσημέρι της Πέμπτης, με σκοπό μέχρι το βράδυ της Κυριακής να έχει ψηφιστεί. Και δεν ακούστηκε «κιχ» από τα αποκτηνωμένα εξουσιαστικά κτήνη.

Το νομοσχέδιο ήταν έτοιμο εδώ και μέρες. Και όμως δε δόθηκε στη δημοσιότητα, για να μην προλάβει να γίνει καμιά ουσιαστική συζήτηση. Ακόμα και οι διατάξεις για τον «κόφτη» ήταν έτοιμες κι ας είχε ανακοινώσει ο Τσακαλώτος με non paper πως «οι διατάξεις για τον Μηχανισμό Δημοσιονομικής Διόρθωσης, για λόγους τεχνικής επεξεργασίας, θα κατατεθούν ως τροπολογία στη Βουλή μετά την κατάθεση του πολυνομοσχεδίου». Μαζί με το υπόλοιπο πολυνομοσχέδιο κατατέθηκε και η ρύθμιση για τον «κόφτη». Κατατέθηκε  με τη μορφή τροπολογίας για να μην περάσει από έλεγχο από τη Διεύθυνση Επιστημονικών Μελετών της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής, η οποία δε θα μπορούσε να κρύψει την κραυγαλέα αντισυνταγματικότητά του. Δεν είναι, βέβαια, υποχρεωτικές για την πλειοψηφία οι παρατηρήσεις της επιστημονικής υπηρεσίας της Βουλής, όμως θα φόρτιζαν το κλίμα και θα προσέφεραν επιχειρήματα στην αντιπολίτευση. Γι' αυτό και επιλέχτηκε η μέθοδος της υπουργικής τροπολογίας.

Ολ' αυτά είναι ψιλά γράμματα για τα αποκτηνωμένα κτήνη. Εδώ η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο σημείο να συνεδριάσει και ν' αποφασίσει το «ναι σε όλα» χωρίς να έχει μπροστά της νομοσχέδιο! Αυτή τη φορά δε χρειάστηκε καν να πάει ο Τσίπρας στη συνεδρίαση. Εστειλε τον Τσακαλώτο με τον Σταθάκη. Είναι ξεκάθαρο ότι οι αποκτηνωμένοι αυτοί άνθρωποι θα ψηφίσουν τα πάντα, αρκεί να παραμείνουν στην εξουσία.

Από το τεράστιο σε όγκο πολυνομοσχέδιο επιλέξαμε σ' αυτή την πρώτη ανάλυση ν' ασχοληθούμε με τέσσερα μόνο θέματα. Με τα υπόλοιπα θ' ασχοληθούμε τις επόμενες εβδομάδες.

Αντιλαϊκή φοροκαταιγίδα

Οι αυξήσεις των έμμεσων φόρων βάζουν κατευθείαν το χέρι του κρατικού φοροεισπράκτορα στο μισοάδειο συρτάρι των λαϊκών νοικοκυριών, αρπάζοντας ό,τι απέμεινε. Κυριολεκτικά αρπάζοντας, γιατί ο μεγαλύτερος όγκος των νέων έμμεσων φόρων μπαίνει σε αγαθά και υπηρεσίες άκρως απαραίτητα για την ίδια τη διαβίωση.

Ο ΦΠΑ από 23% ανεβαίνει στο 24%, ενώ καταργείται και ο μειωμένος συντελεστής σε μερικά ακόμα νησιά. Μακαρόνια, ρύζια, αλεύρι, καφές, κακάο, αλλαντικά, μαρμελάδες, σοκολάτες, παγωτά, είδη ζαχαροπλαστικής, αναψυκτικά, χυμοί, εισιτήρια, κόμιστρα ταξί, έτοιμο φαγητό κτλ. κτλ θα τραβήξουν την ανηφόρα.

Νέα αύξηση του φόρου στα τσιγάρα και το χύμα καπνό. Για αύξηση 22 λεπτών το πακέτο τσιγάρων και 26 λεπτών το πακετάκι καπνού μιλά η αιτιολογική έκθεση, για μισό ευρώ μιλά η πιάτσα. Κι επειδή κάποιοι μπορεί ν' απηυδίσουν και να το κόψουν, βάζουν φόρο και στα υγρά του ηλεκτρονικού τσιγάρου, μη τυχόν και το ρίξουν στο… άτμισμα. Δέκα λεπτά ανά κυβικό εκατοστό υγρού.

Ο λογαριασμός σταθερής τηλεφωνίας θα έχει ένα φόρο ίσο με 5% της δαπάνης. Ο καφές παραείναι… φτηνός και του βάζουν ένα πρόσθετο φόρο 2 ευρώ ανά κιλό στον ωμό, 3 ευρώ στον καβουρδισμένο και 4 ευρώ στον στιγμιαίο.

Οσοι πληρώνουν συνδρομητική τηλεόραση θα πληρώνουν κι ένα φόρο 10% επί του μηνιαίου λογαριασμού. Κι όσοι χρησιμοποιούν αυτοκίνητο ή μηχανάκι θα πληρώνουν παραπάνω φόρο στη βενζίνη, στο πετρέλαιο ή στο αέριο. Οσοι σκέφτονται από τον ερχόμενο χειμώνα να ξαναβάλουν πετρέλαιο στις κεντρικές θερμάνσεις θα πρέπει να το ξανασκεφτούν, γιατί ο ειδικός φόρος κατανάλωσης θα αυξηθεί κατά 22% (ένα πενηντάρικο το χιλιόλιτρο!).

Αυτοί που ισχυρίζονται με θράσος χιλίων χιμπατζήδων ότι κάνουν ταξική φορολογική πολιτική, ότι επιβαρύνουν τους πλούσιους και ελαφραίνουν τους φτωχούς, μας δίνουν μ' αυτό το πακέτο φόρων το μέτρο της… αλήθειας τους. Πέφτουν σαν αδίστακτα αρπακτικά πάνω στα λαϊκά νοικοκυριά, μην αφήνοντας τίποτα που να μην του αυξήσουν το φόρο.

Σημειώνουμε ακόμα τις αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ, που δεν αφορούν μόνο μεσαία εισοδήματα (μείωση του αφορολόγητου για τον συμπληρωματικό φόρο από τις 300.000 στις 200.000 ευρώ), αλλά και χαμηλά εισοδήματα (αύξηση της φορολόγησης των οικοπέδων και των άδειων διαμερισμάτων).

Παρεμπιπτόντως, να σχολιάσουμε και την πολιτική προσλήψεων που την περνούν στα μουλωχτά. Για το 2017 θα ισχύσει ο κανόνας μία πρόσληψη ανά τέσσερις αποχωρήσεις και για το 2018 μία πρόσληψη ανά τρεις αποχωρήσεις (ως γνωστόν για το 2016 έχει συμφωνηθεί ο κανόνας μία πρόσληψη ανά πέντε αποχωρήσεις). Ετσι, ο αριθμός των εργαζόμενων στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα θα εξακολουθήσει να συρρικνώνεται, με αποτέλεσμα από τη μια την εξαθλίωση υπηρεσιών και από την άλλη την εκχώρηση δραστηριοτήτων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, που λειτουργεί με τους γνωστούς δουλοκτητικούς όρους.

Στους γύπες κόκκινα και πράσινα δάνεια

Ποιος δε θυμάται τη «νέα σεισάχθεια» που έταζε ο ΣΥΡΙΖΑ στους υπερχρεωμένους μικροεπιχειρηματίες, προκειμένου να απαλλαγούν από το άχθος των δανείων και να μπορέσουν να ξαναβάλουν μπροστά τη δουλειά τους; Ποιος δε θυμάται το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», τη δέσμευση για απόλυτη προστασία των δανείων με υποθήκη πρώτη κατοικία, αδιακρίτως ύψους δανείου και αξίας του ακινήτου; Ποιος δε θυμάται την «κατηγορηματική δέσμευση» του Τσίπρα ότι δεν πρόκειται να επιτραπεί η πώληση μη εξυπηρετούμενων δανείων στα λεγόμενα distress funds, τους περιβόητους «γύπες των αγορών»;

Ηρθε η ώρα για την πώληση στους «γύπες» όχι μόνο όλων των κόκκινων (μη εξυπηρετούμενων) δανείων, αλλά και πράσινων (εξυπηρετούμενων) δανείων, προκειμένου οι τράπεζες να αναδιαρθρώσουν τα χαρτοφυλάκιά τους (στην πραγματικότητα, τα πράσινα δάνεια μπορούν να πωληθούν προκειμένου να γίνουν πιο ελκυστικά τα πακέτα που θα βγουν για πώληση). Μάλιστα, οι μπίζνες αγοραπωλησίας δανείων θα απαλλάσσονται από φόρους και λοιπά τέλη! Την ώρα που αρπάζουν το τελευταίο ευρώ από την τσέπη των εργαζόμενων, αφήνουν αφορολόγητες τέτοιου μεγέθους μπίζνες.

Εξαιρούνται μόνο τα κόκκινα δάνεια με προσημείωση ή υποθήκη πρώτης κατοικίας, αντικειμενικής αξίας έως 140.000 ευρώ, κι αυτό μέχρι τις 31.12.2017. Από 1.1.2018 θα πωλούνται και αυτά. Μέχρι τότε, οι δανειολήπτες που καθυστερούν την καταβολή δόσεων, θα πρέπει να κάνουν κάποια ρύθμιση και να είναι συνεπείς σ' αυτή, αν δε θέλουν να δουν το δάνειό τους να πουλιέται σε κάποια εταιρία-γύπα και το σπίτι τους να βγαίνει στο σφυρί.

«Κόφτης» για μισθούς και συντάξεις

Ας τελειώνουμε με την υποκρισία και τα προσχήματα είναι το μήνυμα των ιμπεριαλιστών δανειστών, με το οποίο έσπευσε να συμφωνήσει η συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων και ο… αριστερός Τσακαλώτος. Αντί να παιδευόμαστε με συνομιλίες, διαπραγματεύσεις και κοινοβουλευτικές διαδικασίες, που απαιτούν χρόνο και κόπο, φτιάχνουμε έναν αυτόματο μηχανισμό, παραμερίζουμε τη Βουλή (διευκολύνουμε κιόλας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αφού δε θα της ζητάμε να υπογράψει μειώσεις μισθών και συντάξεων), υπάγουμε και επισήμως τον υπουργό Οικονομικών στον γενικό διευθυντή της Eurostat και μέσα σ' ένα μήνα ρυθμίζουμε αυτόματα τις δημοσιονομικές αποκλίσεις.

Αυτή είναι με απλά λόγια η ουσία του περιβόητου «κόφτη» ή αλλιώς Αυτόματου Μηχανισμού Δημοσιονομικής Προσαρμογής Προϋπολογισμού της Γενικής Κυβέρνησης. Μέχρι τις 10 Μάη κάθε χρόνου, ο υπουργός Οικονομικών -ως καλός μαθητής- παίρνει τα στοιχεία από τη Eurostat και συντάσσει έκθεση, την οποία δημοσιεύει στην εφημερίδα της κυβέρνησης και γνωστοποιείται στη Βουλή και την Κομισιόν. Αν διαπιστωθεί απόκλιση από τους στόχους ίση ή μεγαλύτερη από 0,25% του ΑΕΠ (450 εκατομμύρια σε σημερινές τιμές), ο υπουργός παίρνει μέτρα, κυρίως κόβοντας δαπάνες. Το κάνει με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται υποχρεωτικά μέχρι τις 31 Μάη (εντός εικοσαημέρου δηλαδή). Αν ο υπουργός ντρέπεται να βάλει την υπογραφή του κάτω από επαχθή μέτρα, αλλά δε θέλει και να παραιτηθεί, τότε το ΠΔ εκδίδεται αυτόματα και κόβει σε ίσο ποσοστό όλες τις δαπάνες του Προϋπολογισμού της Γενικής Κυβέρνησης.

Οι εξαιρέσεις από το αυτόματο κόψιμο είναι ασήμαντες και αφορούν το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, τις καθαρά φιλανθρωπικού χαρακτήρα δαπάνες (οι οποίες αντιπροσωπεύουν μικροποσά του κρατικού προϋπολογισμού) και τις δαπάνες υγείας, οι οποίες έχουν ήδη πετσοκοπεί άγρια από το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, με το κόψιμο της επιχορήγησης του ΕΟΠΥΥ (526 εκατ. ευρώ το 2016). Ετσι, έμειναν μόνο οι επιχορηγήσεις στα νοσοκομεία (1.310 εκατ. ευρώ).

Από τις λεγόμενες πρωτογενείς δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού (δείτε για παράδειγμα τον πίνακα στη σελίδα 61 της εισιγητικής έκθεσης του κρατικού προϋπολογισμού του 2016) οι μισθοί και συντάξεις αντιπροσωπεύουν το 44%, ενώ η ενότητα «ασφάλιση, περίθαλψη και κοινωνική προστασία» αντιπροσωπεύει το 33%. Ολες οι υπόλοιπες δαπάνες αντιπροσωπεύουν το 23% και μεταξύ τους είναι και οι τόκοι που αντιπροσωπεύουν το 14% και όπως αντιλαμβάνεστε αποκλείεται να κοπούν. Επομένως, μισθοί, συντάξεις και κοινωνική ασφάλιση θα είναι τα μόνιμα θύματα του αυτόματου δημοσιονομικού κόφτη.

Τα κοψίματα δε θα είναι μικρά. Καθορίζονται και αυτά από τη διάταξη που εισάγεται. Για δημοσιονομική απόκλιση μεταξύ 0,26% και 0,75% του ΑΕΠ θα παίρνονται μέτρα ύψους 0,5% του ΑΕΠ (900 εκατ. ευρώ σε σημερινές τιμές). Για απόκλιση 0,76% - 1,25% τα μέτρα θα είναι ύψους 1% του ΑΕΠ, για απόκλιση 1,26% - 1,75% τα μέτρα θα είναι 1,5% και για απόκλιση 1,76% - 2,25% τα μέτρα θα είναι 2% του ΑΕΠ.

«Ελλάς ΑΕ» με γερμανό αρχιμάνατζερ

Δωσίλογοι! Αν τα στελέχη των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων κατηγορήθηκαν ως δωσίλογοι (χαρακτηρισμός με τον οποίο συμφωνούσαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα στελέχη της σημερινής συγκυβέρνησης κερδίζουν… με το σπαθί τους το χαρακτηρισμό των αρχιδωσίλογων, αφού εκχωρούν το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας του ελληνικού κράτους σε μια ανώνυμη εταιρία, διάρκειας ενός αιώνα, απόλυτα ελεγχόμενη από τους δανειστές.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια τεράστια εταιρία holding, με το όνομα «Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ», η οποία «δεν ανήκει στον δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός εκάστοτε ορίζεται», «λειτουργεί χάριν του δημοσίου συμφέροντος σύμφωνα με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας» και στην οποία περνούν ως θυγατρικές: το ΤΧΣ, που έχει τις μετοχές του ελληνικού κράτους στις συστημικές λεγόμενες τράπεζες, το ΤΑΙΠΕΔ, η Εταιρία Ακινήτων Δημοσίου ΑΕ (ΕΤΑΔ), στην οποία περνούν και τα κτίρια που είχαν δοθεί στο ΤΑΙΠΕΔ και η νέα Εταιρία Δημοσίων Συμμετοχών ΑΕ (ΕΔΗΣ), στην οποία δίνονται όλες οι συμμετοχές του ελληνικού κράτους σε επιχειρήσεις (ΔΕΗ, ΟΣΕ, ΕΥΔΑΠ κτλ.), ακόμα και οι συμβάσεις παραχώρησης (δρόμοι, αεροδρόμια κτλ.).

Στη Βουλή υπήρξε ένα αλαλούμ, καθώς οι συριζαίοι βουλευτές πάγωσαν όταν είδαν το παράρτημα με τις επιχειρήσεις που περνούν στην ΕΔΗΣ. Ο Τσακαλώτος, που έκανε ότι μπορούσε για να καθυστερήσει τη δημοσιοποίηση των παραρτημάτων (παρά τα μπινελίκια της αντιπολίτευσης), πήρε πίσω το αρχικό παράρτημα, έφερε καινούργιο από το οποίο είχαν αφαιρεθεί ΔΕΗ, ΕΥΑΘ. ΕΥΔΑΠ, ΕΛΒΟ, Αττικό Μετρό και Κτιριακές Υποδομές, διευκρίνισε όμως πως η ένταξη αυτών των επιχειρήσεων «τελεί ακόμη προς συζήτηση με τους δανειστές». Ας μην αμφιβάλλει κανείς πως, αν μέχρι να ψηφιστεί το δωσιλογικό-αποικιοκρατικό νομοσχέδιο δεν έχουν ενταχθεί στην ΕΔΗΣ και τα ποσοστά του κράτους σ' αυτές τις επιχειρήσεις, αυτό θα γίνει σε επόμενη φάση, που δε θ' αργήσει καθόλου.

Η εταιρία αυτή θα έχει διάρκεια έναν αιώνα (99 χρόνια) και το αποφασιστικό της όργανο, το Εποπτικό Συμβούλιο, θα είναι πενταμελές. Τον πρόεδρο και ένα μέλος θα διορίζουν οι δανειστές (Κομισιόν και ESM) και τρία μέλη το ελληνικό κράτος. Για να παρθεί όμως οποιαδήποτε απόφαση απαιτούνται τέσσερις ψήφοι. Δηλαδή, οι δανειστές έχουν τον πρόεδρο και δικαίωμα βέτο σε κάθε απόφαση της «Ελλάς ΑΕ», όπως θα έπρεπε να ονομαστεί η εταιρία.

Η εταιρία δε θα ιδιωτικοποιεί μόνο, αλλά θα κάνει μπίζνες γενικώς. Τα κέρδη της θα μοιράζονται σε δύο ίσα μερίδια. Το ένα μερίδιο θα ξαναγυρνά στην εταιρία για να συνεχίσει τις μπίζνες της. Το άλλο μερίδιο θα μοιράζεται όπως προβλέπει ο Ν. 4336/2015 (το τρίτο Μνημόνιο δηλαδή). Το 50% θα πηγαίνει για την αποπληρωμή του δανείου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το 25% θα πηγαίνει για αποπληρωμή χρέους ώστε να μειώνεται ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ. Και το υπόλοιπο 25% για επενδύσεις. Οπως βλέπουμε τα πράγματα γίνονται χειρότερα σε σχέση και με το Μνημόνιο. Το ελληνικό κράτος μεταβιβάζει στους δανειστές ό,τι έχει και δεν έχει.

ΥΓ. Πώς αλλιώς εκτός από αλητεία μπορεί να χαρακτηριστεί η ρύθμιση του άρθρου 49 του Ν. 4387/16 (νόμος Κατρούγκαλου, που αναφέρει ότι από 1.1.2017 ο ΕΦΚΑ θα έχει ως έσοδο και «το 20% των εσόδων που προκύπτουν από την εκποίηση και εκμετάλλευση ακινήτων του Δημοσίου ή των Ν.Π.Δ.Δ. ή των δημοσίων επιχειρήσεων των οποί−ων το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου, άμεσα ή έμμεσα, στο Δημόσιο ή σε Ν.Π.Δ.Δ., εξαιρουμένωνόσων έχουν μεταβιβαστεί στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Ελληνικού Δημοσίου, σύμφωνα με το Ν. 3986/2011»; Πλέον δεν υπάρχει ακίνητο που να μην περνά στη νέα εταιρία, επομένως δεν υπάρχει έσοδο για τον ΕΦΚΑ. Ηξεραν πολύ καλά ότι έχουν κάνει τέτοια συμφωνία, όμως έβαλαν την άνευ περιεχομένου διάταξη στο νόμο Κατρούγκαλου για να πουν ότι τάχα εξασφάλισαν στον ΕΦΚΑ πρόσθετα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις.

Αυτή η ιστορία απάτης, βέβαια, ξεκινάει από παλιότερα. Με το άρθρο 149 του Ν. 3655/2008 (νόμος Πετραλιά) δημιουργήθηκε το ΑΚΑΓΕ (Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών και ως έσοδό του προβλέφτηκε και «ποσοστό 10% επί των ετησίων συνολικών εσόδων από αποκρατικοποίηση Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών». Και αυτό το έσοδο έγινε έσοδο-φάντασμα. Εκείνο που βλέπουμε είναι ότι όλες οι κυβερνήσεις, για να χρυσώσουν το χάπι των ιδιωτικοποιήσεων, φτιάχνουν και μια εικονική ρύθμιση για τη δήθεν μεταφορά εσόδων από τις ιδιωτικοποιήσεις στην Κοινωνική Ασφάλιση, την οποία αργότερα καταργούν ή καθιστούν άχρηστη.
Πιγή: Κόντρα

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Ζήτω 9η Μάη! Ή Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη Όλων Των Λαών!

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος.


Τον Γενάρη του 1927 ο υψηλός καλεσμένος της Ρώμης απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια: 

«...Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.

Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών.

Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων…

Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.

Το κίνημα σας έχει προσφέρει μια υπηρεσία σε όλο τον κόσμο. Έχει δώσει σε όλο τον κόσμο το απαραίτητο αντίδοτο στο Ρωσικό δηλητήριο...» (Tom Behan, “Arditi del Popolo: Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης”, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο).

Ο ένθερμος οπαδός του Μουσολίνι, ο λάτρης του φασισμού, ο άνθρωπος που «με όλη του την καρδιά» τασσόταν στο πλευρό των μελανοχιτώνων έναντι των κομμουνιστών και της Σοβιετικής Ένωσης, δεν ήταν άλλος από τον Μέγα Θησαυροφύλακα. Ήταν ο υπουργός Οικονομικών εκείνη την εποχή της Βρετανίας, ο… Ουίνστον Τσώρτσιλ.

***

Τον Γενάρη του 1934, ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, το ευυπόληπτο ακροατήριο χειροκροτούσε με άφατο θαυμασμό το άκουσμα των παρακάτω λόγων:

«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σσ: του κομμουνισμού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο.

Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σε σύντροφό μας» (Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, Ντοκουμέντο D-392)

Ο λάτρης του ναζισμού, εκείνος που στις 26 Γενάρη 1934 ενώπιον των ενθουσιασμένων συναδέλφων του εξυμνούσε τον Χίτλερ, που αναγόρευε τον ναζισμό σε προστάτη του έθνους γιατί μετέτρεψε τον εργάτη σε «σύντροφό μας», που επιδαψίλευε δάφνες στον Χίτλερ διότι «απελευθέρωσε» τον εργάτη από την «μέγγενη» του κομμουνιστικού δόγματος και τον μετέτρεψε σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας», δεν ήταν άλλος από τον μεγιστάνα Κρουπ. Τον πρόεδρο του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας…

***

Κάπως έτσι, παρά τις εκκλήσεις  της Σοβιετικής Ένωσης προς Άγγλους, Γάλλους και Αμερικάνους να πολεμηθεί ο ναζισμός, παρά τις προειδοποιήσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον φασισμό, φτάσαμε στη συμφωνία του Μονάχου το 1938, όταν (έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη συμφωνία μη επίθεσης μεταξύ Ρίμπεντροπ – Μολότοφ) η Αγγλία και η Γαλλία τα έκαναν πραγματικά «πλακάκια» με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.

Κι από εκεί σε εκείνον τον αποκαλούμενο ως «παράξενο πόλεμο» όπου οι δυτικοί «σύμμαχοι» - επιλέγοντας την τακτική της «συμμαχικής» υπονόμευσης της Σοβιετικής Ένωσης που προετοιμαζόταν ενάντια στην επερχόμενη ναζιστική εισβολή - δεν έριξαν μισή τουφεκιά ενάντια στον Άξονα για έξι ολόκληρους μήνες από την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

***

Σήμερα, τα πραγματικά γεγονότα και τα ουσιαστικά συμπεράσματα από την ανείπωτη τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρούνται να συσκοτιστούν και να παραποιηθούν.

Φροντίζει το εργαστήριο της καπιταλιστικής παραχάραξης. Ένα εργαστήριο που παράγει:

  • Τους γυμνοσάλιαγκες της άθλιας θεωρίαςτων «δυο άκρων».
  • Τους εντεταλμένους της ελεεινής επιχείρησης «εξίσωσης» κομμουνισμού – φασισμού.
  • Τα βαποράκια που ψάχνουν μερικά δευτερόλεπτα δημόσιου βήματος αναμηρυκάζοντας τα γελοία σχήματα περί «Χίτλερ – Στάλιν».
  • Τους ευρω-φωστήρες περί «ολοκληρωτισμών».

Αλλά τι γνήσιοι «ευρωπαϊστές» θα ήταν όλοι αυτοί αν δεν λάνσαραν τα από δεκαετίας  αντικομμουνιστικά «μνημόνια» της ΕΕ, η οποία συναγελάζεται με ναζί στην Ουκρανία και μόλις προχτές αποκαλύφθηκε ότι από το 2014 έχει χρηματοδοτήσει με τουλάχιστον 2,3 εκατομμύρια ευρώ τις φασιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις της Ευρώπης…

***

Η εξουσία των κεφαλαιοκρατών έχει κάθε λόγο να αναποδογυρίζει την ιστορία και την πραγματικότητα. Και ο βασικός είναι αυτός: 

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί.

Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» (Μπ.Μπρεχτ).

Σήμερα, όμως, ξημέρωσε ξανά η μέρα που θα τους στοιχειώνει πάντα. Σήμερα είναι η μέρα που η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας.

Σαν σήμερα η Ιστορία ήταν που η Ιστορία γράφτηκε από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο. Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.


Ήταν 9η Μάη 1945. Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.

Πριν από 71 χρόνια, σαν σήμερα, στις 9 Μάη 1945, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών ήταν γεγονός.

Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.

Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.

  • Σ' ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
  • Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 540 νεκρούς. Κάθε μέρα 13.000 νεκρούς.
  • Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
  • Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
  • Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ' αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
  • Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.

Έτσι γράφτηκε η Ιστορία μέχρι τις 9 Μάη. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!

Η Ιστορία γράφτηκε:

Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Όσοι μιλούν για το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.

Η Ιστορία γράφτηκε: Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές.

Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί...

Είναι εδώ, στην Ελλάδα των 700.000 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, που η 9η Μαΐου δεν θα πάψει ποτέ να περνάει μέσα:

  • Από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Αρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
  • Από την αδούλωτη Κοκκινιά και την Καλογρέζα, από τη Βιάννο, τον Χορτιάτη και το Κούρνοβο που έγιναν ένα με το Μανιάκι και το Μεσσολόγγι.
  • Από τα άπαρτα βουνά που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήσανε χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
  • Από τα θυσιαστήρια του πατριωτισμού και της λευτεριάς που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνανε κραυγή στα χέρια του Πικάσο, του Φαρσακίδη και του Λουντέμη, γίνανε τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς.

Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.

Η σημαία η βαμμένη με το αίμα των εκατομμυρίων που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.

Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.

Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, που θέλουν να εμφανίζουν τους 200 της Καισαριανής «ίδιους» με τους εκτελεστές τους (!), η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία - παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία, που θα θυμίζει στους αιώνες:

Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.

***

Ας μην έχουν καμία αμφιβολία: Η 9η Μάη 1945 είναι η ημερομηνία που – όσο υπάρχουν άνθρωποι - θα αποτελεί την διαρκή υπόμνηση:

Οι κουκουλοφόροι του δοσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν: Στα καταγώγια των (...αρίων) υπανθρώπων.

Στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, θα ορθώνεται πάντα  το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των «Ζήμενς», των «Φορντ» και των «Ντόιτσε Μπανκ», υπάρχει αυτή η ημερομηνία, υπάρχει αυτή η φωτογραφία - παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία. Που σφράγισε για πάντα, με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία. Και που θα το θυμίζει στους αιώνες: 

Η Ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Και γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» ανακυβιστήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις», χωρίς «επαναδιαπραγματεύσεις» και χωρίς «αξιολογήσεις» από όσους επωάζουν τα φίδια στον κόρφο τους.


Πιγή: enikos.gr

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

ICMLPO: Όχι στην αντικοινωνική, την αντιδημοκρατική και μιλιταριστική ΕΕ!


Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Περιφερειακής Συνάντησης Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Όχι στην αντικοινωνική, την αντιδημοκρατική και μιλιταριστική ΕΕ!
Στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία το τέλος της κρίσης δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Η ανάκαμψη που διαρκώς ανακοινώνεται δεν υπάρχει γιατί στις περισσότερες χώρες κυριαρχεί στασιμότητα ή ακόμα και η κρίση. Οι λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες επίσης έχουν παρασυρθεί στην κρίση.
Οι κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ, είτε συντηρητικές είτε σοσιαλδημοκρατικές είτε κυβερνήσεις συνεργασίας, επιβάλλουν μια σκληρή πολιτική λιτότητας και φτώχιας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) έχει αναλάβει να εφαρμόσει αυστηρά αυτή τη πολιτική. Στην Ευρωζώνη η Κομισιόν ελέγχει τους προϋπολογισμούς των διαφόρων κυβερνήσεων εκ των προτέρων για να διασφαλίσει ότι αυτές οι κυβερνήσεις θα εφαρμόσουν τα νεοφιλελεύθερα μέτρα περικοπής των δαπανών και μείωσης των κρατικών χρεών.

Το νεοφιλελεύθερο δόγμα, της μείωσης των κρατικών χρεών έως το 3% του ΑΕΠ, έχει μετατραπεί σε σιδερένια κανόνα. Αυτό το δόγμα αποτελεί τον πυρήνα της οικονομικής συμφωνίας Μέρκελ – Σαρκοζί και είναι το μόνιμο όπλο ενάντια στα κοινωνικά δικαιώματα, την κοινωνική ασφάλιση και τις δημόσιες υπηρεσίες.
Η επίθεση των αφεντικών, των κυβερνήσεων και της Κομισιόν συγκεντρώνει τα πυρά της παράλληλα με τη δραστική μείωση των μισθών και την αύξηση της παραγωγικότητας, που συνδυασμένα επιτρέπουν την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων. Η κρίση χρησιμοποιείται σαν μεγάλη πρόφαση για την επέκταση της ευέλικτης εργασίας και για την παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων και το χτύπημα του εργατικού κινήματος. Αυτή η γενικευμένη πολιτική λιτότητας και φτώχιας επιβλήθηκε στην Ελλάδα από την Τρόικα (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – Ευρωπαϊκή Ένωση – Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Η πολιτική η οποία επιβάλλεται από τις κυβερνήσεις συνεργασίας συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών προκαλεί τεράστια κοινωνικά προβλήματα, μια χωρίς προηγούμενο μείωση του βιοτικού επιπέδου καθώς και μείωση των γεννήσεων και χειροτέρευση της υγείας ολόκληρου του πληθυσμού. Η χώρα ματώνει, χάνει την νεολαία και τους ειδικευμένους εργάτες της, οι οποίοι με την ελπίδα να βρουν δουλειά σε κάποια άλλη χώρα υποχρεώνονται να μεταναστεύουν. Το ίδιο συμβαίνει στην Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, όπου το ποσοστό των ανέργων φθάνει στα ύψη, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους εργάτες, ενώ εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχιας.

Για τους εργάτες και τους λαούς, για τη νεολαία, τις γυναίκες και τις πλατιές λαϊκές μάζες η πολιτική αυτή της λιτότητας και της φτώχιας σημαίνουν ένα κοινωνικό πισωγύρισμα, ένταση του ανταγωνισμού, του ατομισμού, μαζική ανεργία και εξαθλίωση. Σε όλες τις χώρες οι εργαζόμενοι αποτελούν το πυρήνα της αντίστασης ενάντια σε αυτή τη πολιτική… μια μαζική αντίσταση με απεργίες και διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις που συνενώνουν εκατομμύρια ανθρώπους, εργάτες της πόλης και της υπαίθρου και συνταξιούχους, που όλοι τους είναι θύματα αυτής της πολιτικής. Τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τα μονοπώλια σιωπούν για αυτά τα ζητήματα, διότι φοβούνται το ξέσπασμα αγώνων ενάντια σε αυτή τη πολιτική, που θα ενταθούν και θα συντελέσουν στο δυνάμωμα της πάλης των εργαζομένων, οι οποίοι ολοένα και πιο συνειδητά παλεύουν για τα συμφέροντά τους, συνενώνονται και κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με άλλα τμήματα του πληθυσμού που πλήττονται από την πολιτική της λιτότητας και της φτώχιας. Για να εφαρμόσουν αυτή τη πολιτική των περικοπών, της φτώχιας και του ανταγωνισμού η οικονομική ολιγαρχία, τα μονοπώλια, οι τράπεζες κλπ δε διστάζουν να συγκροτούν κυβερνήσεις μη-εκλεγμένες και συμμαχίες με ακροδεξιά κόμματα τις οποίες επιβάλλουν ώστε να εφαρμοστούν οι κανόνες και οι εντολές της ΕΕ, που έχουν την ισχύ νόμων και οι οποίες ακολουθούνται απ’ τις κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια και κάθε εθνικό θεσμό. Έτσι επέβαλε η Τρόικα στη Ιταλία την πρώτη μη εκλεγμένη κυβέρνηση και στήριξε ήδη την τρίτη κατά σειρά μη εκλεγμένη κυβέρνηση. Καθοδηγείται από έναν φιλελεύθερο ρεφορμιστή ο οποίος παίρνει μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη και μέτρα σκληρά ενάντια στους εργάτες και θέλει να επιβάλει ένα αυταρχικό προεδρικό σύστημα όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η πολιτική της λιτότητας συνοδεύεται από μεγαλύτερη αντίδραση και μεγαλύτερη καταπίεση ενάντια στους αντιπάλους, και εντεινόμενη ποινικοποίηση των κοινωνικών διαμαρτυριών.

Όλα αυτά αποκαλύπτουν τον αντιδημοκρατικό και αντικοινωνικό χαρακτήρα της ΕΕ. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια των κυβερνόντων και στην μη εκλεγμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία επεξεργάζεται ντιρεκτίβες και μέτρα, τα οποία επιβάλλει στα κράτη που βρίσκονται κάτω από την πίεση των εκπροσώπων των μονοπωλίων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητάει μεν, όμως οι αποφάσεις του έχουν μικρή αποτελεσματικότητα. Χρησιμοποιείται ως «δημοκρατικός» μανδύας της ΕΕ, που και η ίδια δεν είναι δημοκρατική.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη βοήθεια νόμων, στρατιωτικών πλοίων και τοίχων προσπαθεί να εμποδίσει τους μετανάστες, που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα στοιβαγμένοι σε βάρκες. Χιλιάδες από αυτούς έχουν πνιγεί στη Μεσόγειο. Με τη βοήθεια της FRONTEX και με άλλους τρόπους, όπως έγινε στη Λαμπεντούζα, και αλλού με συρματοπλέγματα, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα φρούριο ενάντια στους άνδρες και τις γυναίκες, που προσπαθούν να ξεφύγουν από την αθλιότητα και τους πολέμους για τους οποίους είναι υπεύθυνη η ίδια η ΕΕ. Η πραγματικότητα είναι ότι η ΕΕ επεμβαίνει σήμερα στην Κεντρική Αφρική. Μια επέμβαση η οποία έχει αποφασισθεί και πραγματοποιείται από τον γαλλικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος έχει ζητήσει βοήθεια από τους συμμάχους του στην ΕΕ. Μερικές κυβερνήσεις έχουν αποστείλει στρατεύματα και άλλες βοηθούν με διάφορους τρόπους. Όμως κανένας δεν έχει καταδικάσει αυτή την επέμβαση, η οποία, όπως και οι άλλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην Αφρική, θα καταλήξουν σε πανωλεθρία. Ο βασικός σκοπός τους βρίσκεται στη διατήρηση της νεοαποικιακής κυριαρχίας και στον έλεγχο των πρώτων υλών, ιδιαίτερα του ουρανίου. Οι πιο επιθετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, ιδιαίτερα ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, ο αγγλικός ιμπεριαλισμός και αυξανόμενα ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, παίζουν έναν επικίνδυνο αντιδραστικό ρόλο και σύρουν σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό την ΕΕ σε στρατιωτικές επεμβάσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους στην Αφρική, την οποία βλέπουν σαν αυλή του σπιτιού τους. Αυτή η πολιτική η οποία εφαρμόζεται σε στενή συνεργασία με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό κατασπαταλά δισεκατομμύρια ευρώ και προωθεί τη στρατιωτικοποίηση των κρατών μελών της ΕΕ. Στρέφεται ενάντια στους αγώνες των αφρικανικών λαών, που προσπαθούν να ξεφύγουν από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και τις κυρίαρχες αντιδραστικές κλίκες που αποτελούν όργανα αυτής της πολιτικής.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπραγματεύεται μυστικά εδώ και μήνες με εκπροσώπους της αμερικανικής κυβέρνησης, το υπουργείο εμπορίου και τα μεγάλα κοντσέρν τη Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συνεργασία (Transatlantic Trade and Investment Partnership - ΤΤΙΡ). Είναι η λεγόμενη «συμφωνία ελεύθερου εμπορίου», σε σαφή νεοφιλελεύθερη βάση, και αποσκοπεί στην απελευθέρωση των ειδών διατροφής και στα περιβαλλοντικά πρότυπα. Αποσκοπεί στη φιλελευθεροποίηση των αγορών, ιδιαίτερα του κρατικού και δημόσιου τομέα, τα οποία επιδιώκεται να ανοιχτούν στα ιδιωτικά μονοπώλια. Αυτή η συμφωνία θα διευκολύνει τα μεγάλα μονοπώλια, να διεξάγει δίκες ενάντια σε κράτη, τα οποία θα μπορούσαν να καταδικαστούν ότι εμπόδισαν τον «ελεύθερο» ανταγωνισμό. Αυτή η συμφωνία παρουσιάζεται από τον Ομπάμα σαν «ΝΑΤΟϊκή οικονομική συμφωνία» για να αντιπαρατεθεί στην οικονομική ισχύ της Κίνας και των άλλων ανταγωνιστών της συμμαχίας ΗΠΑ-ΕΕ, και ακολουθεί το σύνθημα: «Εμείς πρέπει να συνασπιστούμε ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο και να συμμετέχουμε στον οικονομικό πόλεμο για την κατάληψη των αγορών, τον έλεγχο των πρώτων υλών και των πηγών ενέργειας». Μέσω του ανταγωνισμού, «όλοι εναντίον όλων», αυτή η συμφωνία αποτελεί ένα όπλο ενάντια στους λαούς και τους εργάτες σε παγκόσμια κλίμακα. Οι μόνοι που κερδίζουν απ’ αυτόν τον «ελεύθερο» και χωρίς περιορισμούς συναγωνισμό είναι τα πιο ισχυρά μονοπώλια. Είναι επείγον και αναγκαίο να αναπτυχθεί σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ένα μαζικό κίνημα για τον τερματισμό αυτών των διαπραγματεύσεων.

Αυτή η πολιτική έχει οδηγήσει σε μία επικίνδυνη κατάσταση, η οποία προς το παρόν ξεδιπλώνεται στην Ουκρανία και στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο και να μετεξελιχθεί σε γενικευμένη στρατιωτική κλιμάκωση. Η σύγκρουση έχει τη ρίζα της στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και στην επεκτατική πολιτική της ΕΕ προς τα ανατολικά. Πίσω από αυτή την επεκτατική πολιτική βρίσκεται ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος προσπαθεί να δυναμώσει τον ηγετικό του ρόλο στα πλαίσια της ΕΕ, για να μπορέσει να διασφαλίσει μια καλύτερη αφετηρία για τον ανταγωνισμό με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε παγκόσμια κλίμακα.

Η Ουκρανία είναι μια μεγάλη χώρα με σημαντικές πηγές πρώτων υλών. Για τη Ρωσία η Ουκρανία έχει γεωστρατηγική σημασία. Η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στη σφαίρα επιρροής της ΕΕ είναι ένα μεγάλο χτύπημα ενάντια στη Ρωσία και στις φιλοδοξίες των ηγετών της, που προσπαθούν να επιβάλουν την Ρωσία ως μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη. Και κανένας δεν μπορεί να παραβλέψει ότι οι ηγέτες της ΕΕ αυτό έπραξαν. Δε δίστασαν να στηρίξουν σ’ αυτή τη προσπάθεια τις αντιδραστικές δυνάμεις, μαζί και τις ανοιχτά φασιστικές δυνάμεις, που κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα.
Ο Πούτιν αντέδρασε αμέσως. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αναμείχθηκε ανοιχτά για να ελέγξει τη κρίση στη περιοχή καθώς και να αποσπάσει την ηγεσία από τους ευρωπαίους συμμάχους, οι οποίοι επί δεκαετίες προωθούσαν τις εμπορικές τους σχέσεις με τη Ρωσία. Οι γάλλοι ιμπεριαλιστές πουλάνε στη Ρωσία όπλα. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός εξαρτάται εν μέρει από το ρωσικό φυσικό αέριο. Ο αγγλικός ιμπεριαλισμός χρειάζεται τη ροή κεφαλαίου των ρώσων ολιγαρχών… κι ένα μεγάλο μέρος των κρατών μελών της ΕΕ καταναλώνουν φυσικό αέριο που ρέει μέσω των ουκρανικών αγωγών. Μέσω της εκμετάλλευσης της κρίσης, το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε προς ανατολάς και κινείται ολοένα περισσότερο προς τα ρώσικα σύνορα, γεγονός που προκαλεί εντάσεις. Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αναμειγνύονται άμεσα και βρίσκονται κατευθείαν αντιμέτωπες. Παρόλο που ως τα σήμερα καμιά δεν έχει προχωρήσει σε απευθείας στρατιωτική σύγκρουση, ωστόσο μεγαλώνει η αστάθεια στην περιοχή. Αυτό τροφοδοτεί την στρατιωτικοποίηση. Η ΕΕ παρουσιάζεται ολοένα και σαφέστερα ως ιμπεριαλιστικό μπλοκ, οι δραστηριότητες του οποίου απειλούν την ειρήνη. Βέβαια δεν υπάρχει πλήρης ενότητα σε αυτό το ζήτημα μεταξύ των μελών της ΕΕ, αλλά η κατεύθυνση είναι αυτή των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που ενεργούν στο όνομα ολόκληρης της ΕΕ.

Σ’ αυτό το σημείο επιθυμούμε να επισημάνουμε τη συμφωνία των απόψεων των σοσιαλδημοκρατικών και συντηρητικών κομμάτων. Και τα δυο συνασπίστηκαν με την αντίδραση και βοήθησαν τους ακροδεξιούς στη Ουκρανία και επικροτούν θερμά το ρόλο του ΝΑΤΟ. Ο τρόπος υποδοχής που έγινε από αυτές τις δυνάμεις στον Στόλτενμπεργκ – έναν σοσιαλδημοκράτη ηγέτη – ήταν σαν να ήταν γραμματέας του ΝΑΤΟ. Ολόκληρη αυτή η πολιτική βρίσκει αντιμέτωπους τους εργάτες και τους λαούς, που αποφασιστικά την απορρίπτουν. Η δυσαρέσκεια αυξάνεται παντού. Οι προοδευτικές, οι επαναστατικές και οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τα μαρξιστικά – λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις έχουν καθήκον να βρεθούν στη πρώτη γραμμή αυτών των γιγαντιαίων διαμαρτυριών – μιας διαμαρτυρίας που συμπεριλαμβάνει όλα τα στρώματα του πληθυσμού, ιδιαίτερα όμως την εργατική τάξη. Το να βρίσκεται κανείς στη πρώτη γραμμή αυτών των διαμαρτυριών σημαίνει να αντιπαλέψει αποφασιστικά την πολιτική λιτότητας της ΕΕ και των κυβερνήσεων που προσπαθούν να την εφαρμόσουν. Σημαίνει να αγωνιστεί και να ενισχύσει την πάλη των εργατών και των λαών ενάντια στον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της ΕΕ, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της πολιτικής της και ενάντια στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των λαών, που θέλουν να καθορίσουν οι ίδιοι το μέλλον τους.

Οι αντιδραστικές και ακροδεξιές δυνάμεις, τα ανοιχτά φασιστικά κόμματα και ομάδες προσπαθούν αυτή τη δυσαρέσκεια να την εκμεταλλευτούν και να τη στρέψουν προς την επικίνδυνη κατεύθυνση του εθνικισμού, της διάσπασης και της εχθρότητας προς τους ξένους. Γι’ αυτές τις δυνάμεις ο εχθρός δεν είναι το καπιταλιστικό σύστημα αλλά οι άλλοι λαοί, «οι ξένοι». Αυτές οι δυνάμεις προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις ευρωπαϊκές εκλογές για να δυναμώσουν, για να εκλέξουν βουλευτές και για να εκμεταλλευτούν την οικονομική βοήθεια της ΕΕ, για να μπορέσουν έτσι να προωθήσουν τους σκοπούς τους. Εμείς, τα μαρξιστικά – λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις, που υπογράφουμε αυτή τη δήλωση, θα προωθήσουμε την ανάλυσή μας για το χαρακτήρα της ΕΕ και την πολιτική της και θα τη διαδώσουμε κατά τη διάρκεια αυτών των εκλογών. Αυτές οι εκλογές, όπως και η ίδια η δημιουργία της ΕΕ, αποτελούν καρικατούρα της δημοκρατίας.

Σε εκείνες τις χώρες που υπάρχουν δυνάμεις και προβάλλονται ψηφοδέλτια που στρέφονται ενάντια στην πολιτική της λιτότητας και της φτώχιας της ΕΕ και αγωνίζονται ενάντια στην αντίδραση και τον πόλεμο, καλούμε να υπερψηφιστούν αυτά τα ψηφοδέλτια.

Στις χώρες, στις οποίες καλείται κανείς να αποφασίσει μεταξύ δυνάμεων που υπερασπίζουν την ΕΕ και δυνάμεις που ασκούν κριτική μόνο σε μερικές πλευρές αλλά δεν θίγουν τις βάσεις και τους σκοπούς αλλά και τις αυταπάτες που προκύπτουν από μια πολιτική μεταρρύθμισης της ΕΕ καλούμε σε μια δραστήρια και μαχητική πολιτική ενάντια και αποχή.

Σε εκείνες τις χώρες στις οποίες υπάρχουν προοδευτικές δυνάμεις οι οποίες τάσσονται και αγωνίζονται υπέρ της εξόδου της χώρας τους από την ΕΕ, όπου υπάρχει μια μαζική βάση και μπορούν να σχηματιστούν συμμαχίες και λίστες ψηφοδελτίων καλούμε σε υπερψήφιση αυτών των ψηφοδελτίων. Τέτοιες λίστες ψηφοδελτίων θα τις προπαγανδίσουμε ευρύτερα και θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα των λαών να καθορίσει μόνος το μέλλον του. Καταδικάζουμε κάθε μορφή καταπίεσης και όλων των προσπαθειών που γίνονται για να αποκρύψουν και να παραποιήσουν τους σκοπούς των αγώνων.
Σ’ αυτή τη περίπτωση προβάλλουμε τα παρακάτω αιτήματα:

Κάτω η ιμπεριαλιστική ΕΕ!

Κάτω η πολιτική λιτότητας της ΕΕ!

Κάτω η ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων!
Όχι στην φιλοπόλεμη πολιτική της ΕΕ!

Όχι στη διατλαντική εμπορική και επενδυτική συνεργασία (TTIP)!

Όχι στην ένωση τραπεζών!

Όχι στις Ηνωμένες πολιτείες της Ευρώπης!

Όχι στην ιμπεριαλιστική Ευρώπη!
Για την διεθνιστική αλληλεγγύη των εργατών και των λαών!

Περιφερειακή συνδιάσκεψη των κομμάτων και οργανώσεων τα οποία ανήκουν στη Διεθνή Σύσκεψη Μαρξιστικών – Λενινιστικών κομμάτων και οργανώσεων.
Γερμανία, Απρίλης 2014
Συμμετείχαν τα κόμματα: Γερμανίας [Οργάνωση για την Οικοδόμηση ενός Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος στη Γερμανία], Δανίας [Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας – APK], Ισπανίας [Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας / Μαρξιστικό-Λενινιστικό – PCEml], Γαλλίας [Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας– PCOF], Ιταλίας [Κομμουνιστική Πλατφόρμα], Νορβηγίας [Μ-Λ Ομάδα Επανάσταση] και Τουρκίας [Κόμμα Εργασίας – EMEP].

Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

Ζήτω η εργατική Πρωτομαγιά

Ζητω η Εργατικη Πρωτομαγια! Ζήτω τα 130 χρόνια από την πρώτη Μάη του αξέχαστου 1886 στο Σικάγο των ΗΠΑ!

Η Πρωτομαγιά! Το κατακόκκινο σύμβολο της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης και των φτωχών, για την ανατροπή του καπιταλισμού, την πολιτικη, οικονομική, και κοινωνική απελευθέρωση και τον κομμουνισμό! Ημέρα μαχητικής αλληλεγγύης των εργατών όλων των χωρών, μέρα φόρου τιμής στους αθάνατους νεκρούς εργάτες του Σικάγου  το 1886, στους καπνεργάτες του Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη, στους 200 αγωνιστές της Καισαριανής του Μάη του 1944, στους αλύγιστους της ταξικής πάλης που στάθηκαν όρθιοι μπροστά στις φυλακές και τις εξορίες, που έδωσαν τη ζωή τους για τα δικαιώματα της τάξης τους, την απελευθέρωση από τη μισθωτή σκλαβειά, και μερα για όλους όσους θυσίασαν τη ζωή τους στον αγώνα, στην ακατάπαυστη μάχη ενάντια στην εκμετάλευση, την βαρβαρότητα που λέγετε καπιταλισμός, τον σκοταδισμό, τον  Ναζισμό, και την καταστροφή που προκαλεί η τρέλα του Ιμπεριαλισμού.

Η ημέρα διαδήλωσης και έκφρασης της θέλησης όλων των εργατών και όλων των καταπειεσμένων λαών όλων των χωρών, για την υπεράσπιση των ταξικών τους συμφερόντων, απόκρουσης των συνεχών επιθέσεων των μονοπωλείων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ντόπιου κεφαλαίου στο βιοτικό επίπεδο και τις κατακτήσεις τους. Ενάντεια στην αστική ταξη που έχει στόχο να ρίξει το αίσχος της καπιταλιστικής κρίσης, που η είδια εχει δημιουργήσει, στις πλάτες του κόσμου της εργασίας.

Τα μονοπώλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν ουσιαστικά εκμηδενίσει κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας της χώρας, και το ντόπιο κεφάλαιο δυναμώνουν τις επιθέσεις τους ενάντια στο ήδη άθλιο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και στις αποκτημένες με πολλούς αγώνες και αίμα κατακτήσεις και δικαιώματά τους.

Το σημερινό και αυριανό καπιταλιστικό σύστημα έχει σαπίσει και μουχλιάσει. Βρίσκετε συνεχώς σε βαθειές, αθεράπευτες κρίσεις (οικονομικές, πολιτικες, κοινωνικές ηθικές, ιδεολογικές, και υλικές) και σπαράζεται από τις εσωτερικές ανταγωνιστικές του αντιθέσεις και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, και τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Οι θριαμβολογίες των αστών ιδεολόγων για αποτυχία του σοσιαλισμού - μ’ αφορμή την κατάρρευση των ρεβιζιονιστικών διευθαρμένων εργατικών κρατών και κρατικοκαπιταλιστικών κρατών, την οποία, μαζί με τους Χρουτσιωφικούς ρεβιζιονιστές, παρουσίασαν ως κατάρευση του Σοσιαλισμού η ανατροπή του, δε μπορούσαν και δε μπορούν να αποκρύψουν ποτέ, τα άλυτα προβλήματα με τα οποία είναι αντιμέτωπο το γερασμένο, σάπιο, ξεφτιλισμένο, ξεπερασμένο και ιστορικά καταδικασμένο σε εξαφάνιση και θάψιμο, εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα που υπερασπίζουν. Ένα σύστημα που ρίχνει τους λαούς σε αλληλοσφαγές για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής. Αυτό, που γεννά αναπόφευκες κρίσεις, ανεργία, ακρίβεια, πληθωρισμό, καταστροφή του περιβάλλοντος, ένταση της εκμετάλλευσης, φτώχεια και εξαθλίωση των πλατιών εργαζομένων μαζών και ναρκωτικά, πορνεία, αλκοολισμό,  και εγκλήματα. και ακόμα, πολέμους, Φασισμό, Ναζισμό, ρατσισμό, υπερεθνικισμό, σωβινισμό, και θρησκευτικό φανατισμό.

Για να απαλλαγούν οι λαοί και η εργατική τάξη από τα δεινά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος από το να δυναμώσουν την πάλη τους για τη βίαιη επαναστατική ανατροπή και το τσάκισμα της δικτατορίας των καπιταλιστών, με αγώνα για τα συμφέροντα αλλά και για τη συνολική χειραφέτηση και τη διεθνιστική απελευθέρωση τους. Για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, αναγκαίας για την οικοδόμιση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας. Η μόνη που λύνει όλα τα προβλήματα των εργαζομένων όπως έδειξε στην πράξη η απόπειρα οικοδόμησης του Σοσιαλισμού στη Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών και άλων κρατών των εργατών, παρά το τέλος που είχαν.

Η εργατική τάξη της χώρας μας για την επιτυχή διεξαγωγή των αγώνων της, έχει ανάγκη ένα πλήρως στελεχωμένο απο αυτην επαναστατικό κόμμα του λαού, των φτωχών, της εργατιάς, της κομμουνιστικής επανάστασης.

Σήμερα πρώτιστο και επείγον καθήκον όλων των εργατών μέσα και έξω από τα κόμματά τους, είναι, όσο ποτέ άλλοτε, η συσπείρωση και η ενότητά τους σε ενιαία πάλη για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και των αστικών κυβερνήσεων.