Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

145 Χρόνια από τα γεγονότα της θρυλικής Παρισινής Κομμούνας

Ζήτω Ή αθάνατη ψυχή της Παρισινής Κομμούνας!

«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης απ’ όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους» (Καρλ Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»).




«Η Παρισινή Κομμούνα του 1871 αποτελεί ένα πρωτότυπο κοινωνικό εργαστήρι για την εργατική απάντηση στα μεγάλα προβλήματα της επανάστασης και της μετάβασης ειδικά του πολιτικού συστήματος. Σε όλες τις θέσεις η Κομμούνα έβαλε υπαλλήλους εκλεγμένους με καθολική ψηφοφορία, και μάλιστα με το δικαίωμα της ανακλητότητας. Ταυτόχρονα πλήρωνε τους υπαλλήλους όλων των βαθμίδων με τον μισθό των άλλων εργατών.»
Η άνοδος της εργατικής τάξης
«Παριζιάνοι, ο αγώνας δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί από κανέναν, γιατί είναι ο αγώνας του μέλλοντος ενάντια στο παρελθόν, της Ελευθερίας ενάντια στο δεσποτισμό, της Ισότητας ενάντια στο μονοπώλιο, της Αδελφοσύνης ενάντια στην υποτέλεια, της Αλληλεγγύης των λαών ενάντια στον εγωισμό των καταπιεστών.ΣΤΑ ΟΠΛΑ!»
(Από το τελευταίο φύλλο της Journal Officiel de la République Française sous LA COMMUNE, 24-5-1871)
Η επανάσταση της 18ης Μαρτίου 1871, σύμφωνα με τον Προσπέρ Ολιβιέ Λισαγκαρέ που αφιέρωσε τα πέντε πρώτα χρόνια της αυτοεξορίας του μετά την πτώση της Κομμούνας για τη συγγραφή της ιστορίας της, είναι το υψηλότερο σημείο της παλίρροιας του αιώνα της. «Αυτό το επαναστατικό ρεύμα κυλά αδιάκοπα μέσα στην ιστορία μας, άλλοτε στο φως της μέρας και άλλοτε υπόγεια όπως κάποια ποτάμια που χάνονται στα βάραθρα ή στην άμμο για να φανούν ακόμη πιο ορμητικά κάτω απ’ τον έκπληκτο ήλιο». Ο 19ος αιώνας σημαδεύεται από τη σταθερή και ακαταμάχητη άνοδο της εργατικής τάξης. Το 1830, το 1848, το 1870, στις τότε εξεγέρσεις, κυρίευε το Δημαρχείο, για να το παραχωρήσει πολύ γρήγορα σε εκείνους που έκλεβαν τις νίκες της. Το 1871 όμως θα μείνει εκεί. Θα αρνηθεί να το παραδώσει και για περισσότερο από δύο μήνες θα διοικήσει, θα κυβερνήσει, θα οδηγήσει την πόλη στη μάχη.
Το Παρίσι μετά τη Β’ αυτοκρατορία (1852-1870) είναι διαμορφωμένο πολεοδομικά με βάση τα σχέδια του βαρόνου Οσμάν και περιτοιχισμένο ώστε μεταξύ άλλων να διευκολύνεται αποτελεσματικά η καταστολή κοινωνικών εξεγέρσεων. Ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος, 1870-71, είναι σε εξέλιξη. Οι Παρισινοί εργάτες οπλίστηκαν από την αστική κυβέρνηση και οργανώθηκαν σε Εθνοφρουρά για την υπεράσπιση της πρωτεύουσας εναντίον των επιτιθέμενων Γερμανικών στρατευμάτων. Κατά τη διάρκεια του γαλλοπρωσικού πολέμου η πόλη υφίσταται σταδιακά πλήρη αποκλεισμό. Και τελικά βγαίνει από τον πόλεμο όχι μόνο ηττημένη και εξαντλημένη αλλά κυρίως γελασμένη και γι’ αυτό εξοργισμένη για τη συνθηκολόγηση που είχε εδώ και καιρό αποφασιστεί από τη γαλλική μπουρζουαζία. Μετά τη συνθηκολόγηση του Παρισιού, η Δημοκρατική κυβέρνηση προσπάθησε να αφοπλίσει τους εργάτες. Ο πόλεμος όμως είχε ήδη αφυπνίσει μέσα τους το πνεύμα της εξέγερσης. Δεν επιθυμούσαν να επιστρέψουν στους πάγκους της εργασίας τους, όπως ήταν πριν από τον πόλεμο. Οι Παρισινοί εργάτες αρνήθηκαν να αφήσουν τα όπλα από τα χέρια τους.
Στις 18 του Μάρτη δυνάμεις του ταχτικού στρατού επιδιώκουν την αρπαγή του πυροβολικού της εθνοφυλακής, εκείνου που είχε κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Παρισιού και είχε πληρωθεί με δημόσιο έρανο. Η απόπειρα της καθεστωτικής υπό τον Θιέρσο κυβέρνησης να αφοπλίσει τους εργάτες οδηγεί «το Παρίσι να ξεσηκωθεί σαν ένας άνθρωπος» [2] και την κυβέρνηση να οργανωθεί απομακρυσμένη στις Βερσαλλίες. Κηρύσσεται πόλεμος. Στις 26 του Μάρτη, στο επαναστατημένο Παρίσι, γίνονται εκλογές για την ανάδειξη των αντιπροσώπων της Κομμούνας και στις 28 του Μάρτη αυτή ανακηρύσσεται κυριαρχώντας για πενήντα περίπου ημέρες.
Στις 17 Μαΐου πράκτορες της κυβέρνησης των Βερσαλλιών ανατινάζουν την πυριτιδαποθήκη της λεωφόρου Ραπ. Τα θύματα είναι πάνω από 100. Στις 22 Μαΐου οι Βερσαλλιέζοι μπαίνουν στο Παρίσι από την πύλη του Σεν-Κλου. Στις 23 Μαΐου τα ανάκτορα του Κεραμικού καίγονται, οι Βερσαλλιέζοι καταλαμβάνουν την Μονμάρτη, σφάζονται οι πρώτοι κομμουνάροι. Στις 24 Μαΐου τα μέγαρα της Λεγεώνος της Τιμής, του Ελεγκτικού Συνεδρίου, του Συμβουλίου Επικρατείας, του υπουργείου Δικαιοσύνης, του Δημαρχείου καίγονται. Οι Βερσαλλιέζοι καταλαμβάνουν το Πάνθεο και το Λουξεμβούργο. Οι κομμουνάροι απαντούν στις συστηματικές σφαγές των εργατών από τους Βερσαλλιέζους με τον τουφεκισμό 10 ομήρων. Στις 25 οι Βερσαλλιέζοι περικυκλώνουν τη Μπελβίλ. Στις 26 καταλαμβάνουν τη Βαστίλη. Οι κομμουνάροι αντιδρώντας τουφεκίζουν 34 ακόμη ομήρους. Στις 27 Μαΐου καταλαμβάνονται οι λόφοι Σομόν και Περ Λασέζ. Η επανάσταση καταπνίγεται. Η ένοπλη πάλη έχει λήξει. Εκείνο που συνεχίζεται είναι η σφαγή των άοπλων προλετάριων, ανδρών και γυναικών, από τα στίφη των Βερσαλλιών. Ωστόσο η άνοιξη του 1871 στο Παρίσι θα χρωματιστεί πλέον από το όραμα και τις πράξεις για έναν δίκαιο κόσμο.
Το πρώτο άλμα στον ουρανό
Στην ιστορία της Κομμούνας συναντιέται ο γαλλοπρωσικός πόλεμος με τον ξεσηκωμό των πληβείων. Δεν ήταν η πρώτη ούτε και η τελευταία φορά στην ιστορία των επαναστάσεων και των εμφυλίων πολέμων που δημιουργήθηκαν οι συνθήκες μιας τέτοιας συνάντησης. Τα παραδείγματα είναι πολλά, από τον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο και την επανάσταση του 1905 μέχρι τη δική μας ιστορία της αντίστασης και του εμφυλίου.
Έχει δίκιο ο Τρότσκι να αποφαίνεται κατηγορηματικά ότι «ο πόλεμος γεννά την επανάσταση»; Ισχύει η υπογράμμιση του Λένιν ότι «η βροντή των κανονιών στο Παρίσι ξύπνησε τα πιο καθυστερημένα τμήματα του προλεταριάτου από τη βαθιά τους νάρκη, δίνοντας παντού ώθηση στην επαναστατική σοσιαλιστική προπαγάνδα»; Αναντίρρητα μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος είναι δραστικός καταλύτης αυτής της αντίδρασης, που στη ρίζα της έχει τις ταξικές – εκμεταλλευτικές σχέσεις.
Πιο χρήσιμο είναι όμως να μετατοπίσουμε τον προβληματισμό στις πιο σύνθετες προεκτάσεις του. Ζητούμενο είναι να δει κανείς αυτά που σηματοδοτεί η συνένωση των δύο καθηκόντων που επωμίζεται η εργατική τάξη, το πανεθνικό και το ταξικό, της απελευθέρωσης από τον «εθνικό εχθρό» και αυτό της απελευθέρωσης των εργατών από τον καπιταλισμό. Προκύπτει ζήτημα ποιοτικής ιεράρχησης ή / και χρονικής αλληλουχίας ή είναι τα δύο καθήκοντα θέση ασύμβατα μεταξύ τους;
Το ταξικό ένστικτο της αστικής τάξης πάντως το απαντά χωρίς ταλάντευση. Η κυβέρνηση των Βερσαλλιών, αφού έκλεισε μια επαίσχυντη συνθήκη ειρήνης με τους Πρώσους, πέρασε στον άμεσό της σκοπό, ανέλαβε την επίθεση για να αφαιρέσει από το προλεταριάτο του Παρισιού τα όπλα που της προκαλούσαν τον φόβο και τον τρόμο. Όπως και κάποιες δεκαετίες αργότερα οι ηγέτες της ρωσικής μπουρζουαζίας πήγαν στην Ουκρανία να εκλιπαρήσουν την κατάληψη της Ρωσίας από τα στρατεύματα του Κάιζερ, οι Βερσαλλίες δε δίστασαν να ζητήσουν τη συνδρομή του «εθνικού εχθρού» τους, ζητώντας από τον Βίσμαρκ να απελευθερώσει τους αιχμαλώτους πολέμου προκειμένου να πνιγεί στο αίμα ο πραγματικός εχθρός, η εργατική τάξη. Ο δε «δολοφόνος επί πληρωμή», όπως χαρακτήρισε ο Μαρξ τον Βίσμαρκ, κατάλαβε πολύ εύκολα ότι η ανατροπή σε μια χώρα είναι κακό παράδειγμα και για τις υπόλοιπες.
Ο Λένιν θεωρεί ότι οι πατριωτικές αυταπάτες «τύφλωσαν το προλεταριάτο του Παρισιού» που βρέθηκε υποχρεωμένο να παλέψει για την πανεθνική ανεξαρτησία κάτω από την ηγεσία της κυβέρνησης εθνικής άμυνας και καθυστέρησε να καταλάβει ότι ήταν κυβέρνηση προδοσίας του λαού. Κατηγορεί τον Μπλανκί γράφοντας «Η ιδέα αυτή είχε υποτάξει τα μυαλά των σοσιαλιστών της Κομμούνας και ο Μπλανκί λ.χ., αναμφισβήτητα επαναστάτης και θερμός οπαδός του σοσιαλισμού, δεν βρήκε πιο κατάλληλη ονομασία για την εφημερίδα του από την αστική κραυγή: «Η πατρίδα σε κίνδυνο!»». Το μοιραίο λάθος των Γάλλων σοσιαλιστών βρισκόταν, για τον Λένιν, στη συνένωση αυτή των αντιφατικών καθηκόντων, του πατριωτισμού και του σοσιαλισμού. Το προλεταριάτο της Ρωσίας θα θυμόταν τα διδάγματά της. «Ήξερε ότι δεν πρέπει να περιφρονεί τα ειρηνικά μέσα πάλης – τα μέσα αυτά εξυπηρετούν τα τρέχοντα, τα καθημερινά συμφέροντα και είναι απαραίτητα στην περίοδο της προετοιμασίας της επανάστασης – ποτέ όμως δεν πρέπει να ξεχνά ότι η ταξική πάλη κάτω από ορισμένες συνθήκες παίρνει τη μορφή του ένοπλου αγώνα και του εμφύλιου πολέμου»
Ο Μαρξ ακόμη στο Μανιφέστο της Διεθνούς, τον Σεπτέμβρη του 1870, έκανε προσεκτικό το γαλλικό προλεταριάτο, τονίζοντάς του ότι δεν πρέπει να παρασύρεται από την ψεύτικη εθνική ιδέα: «Βαθιές αλλαγές έχουν συντελεστεί από τον καιρό της Μεγάλης Επανάστασης, οι ταξικές αντιθέσεις έχουν οξυνθεί, κι αν τότε ο αγώνας ενάντια στην αντίδραση ολόκληρης της Ευρώπης είχε συνενώσει ολόκληρο το επαναστατικό έθνος, τώρα το προλεταριάτο δεν μπορεί πια να συνδέει τα συμφέροντά του με τα συμφέροντα των άλλων, των εχθρικών του τάξεων. Η αστική τάξη ας έχει την ευθύνη για την εθνική ταπείνωση, έργο του προλεταριάτου είναι ν’ αγωνιστεί για τη σοσιαλιστική απελευθέρωση της εργασίας από το ζυγό της αστικής τάξης».
Παρά τις ταλαντεύσεις η Κομμούνα σήκωσε πρώτη το λάβαρο του διεθνισμού, ενέταξε τους ξένους στις τάξεις της και όπως και πάλι ο Λένιν σημειώνει τελικά «έβαλε σε κίνηση το σοσιαλιστικό κίνημα της Ευρώπης, έδειξε τη δύναμη του εμφυλίου πολέμου, διάλυσε τις πατριωτικές αυταπάτες κι έκανε θρύψαλα την απλοϊκή πίστη ότι οι επιδιώξεις της αστικής τάξης είναι πανεθνικές. Η Κομμούνα έμαθε στο ευρωπαϊκό προλεταριάτο να βάζει συγκεκριμένα τα καθήκοντα της σοσιαλιστικής επανάστασης».
Η Κομμούνα αναγνώρισε ότι όταν η εργατική τάξη παίρνει τα πράγματα στα χέρια της δεν μπορεί να εξακολουθεί να διοικεί με την παλιά κρατική μηχανή. Υπερέβη τη φιλελεύθερη αρχή της περίφημης συνταγματικής διάκρισης των εξουσιών της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας. Η διάκριση των εξουσιών στους αστούς φιλελεύθερους υπάρχει ως μέτρο αποφυγής σφετερισμού της μιας εξουσίας έναντι της άλλης αλλά στο μαρξικό έργο δεν ξεφεύγει από μια τροποποιημένη έκφανση της ταξικής κυριαρχίας επί του προλεταριάτου. Η συγχώνευση της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας που συντελείται στο «εργαζόμενο σώμα» της Κομμούνας βρίσκεται στην ίδια γραμμή με τη θεωρία για τη νομοθετική εξουσία που αναπτύσσεται στα πρώιμα έργα του Μαρξ. Όπου η «νομοθετική εξουσία» δεν είναι αυτή που λειτουργεί ήδη στα πλαίσια του συνταγματικού διαχωρισμού των εξουσιών, αλλά η νομοθετική εξουσία με τη κυριολεξία του όρου. Εξουσία που έχει ρητά ως πρότυπο τη γαλλική επανάσταση και πιο συγκεκριμένα τη ιακωβίνικη Εθνοσυνέλευση.
Σε όλες τις θέσεις – διοικητικές, δικαστικές και εκπαιδευτικές – η Κομμούνα έβαλε υπαλλήλους εκλεγμένους με βάση την καθολική ψηφοφορία όλων των ενδιαφερόμενων, και μάλιστα με το δικαίωμα της ανακλητότητας των αντιπροσώπων. Ταυτόχρονα πλήρωνε τους υπαλλήλους της ανεξάρτητα από τη βαθμίδα τους με τον μισθό των άλλων εργατών. Όπως γράφει ο Μαρξ «η Κομμούνα ήταν μια επανάσταση ενάντια στο ίδιο το κράτος – αυτή την υπερφυσική αποβολή της κοινωνίας. Ήταν η επανάκτηση της δικής του κοινωνικής ζωής από τον λαό, μέσω του λαού, για τον λαό. Δεν ήταν μια επανάσταση για να μεταβιβασθεί η κρατική εξουσία από μια μερίδα των αρχουσών τάξεων σε μιαν άλλη, ήταν μια επανάσταση για τη συντριβή αυτής της ίδιας της αποτροπιαστικής μηχανής της ταξικής κυριαρχίας». Υπό αυτή την έννοια όταν ο Μαρξ προσδιορίζει την Κομμούνα ως επανάσταση ενάντια στο κράτος επιθυμεί να τονίσει την ποιοτική τομή που συντελείται με την εμφάνιση μιας εξουσίας που κατέχει από τη θέσμισή της την προοπτική της κατάργησής της σε βάθος χρόνου. Η Κομμούνα πλέον είναι η πολιτειακή δομή που από την πρώτη στιγμή εμπεριέχει την προοπτική της μετεξέλιξης σε ένα μη-κράτος.
Η Κομμούνα αποτελεί μια ιστορική ευκαιρία για τον Μαρξ έτσι ώστε να ξεκαθαρίσει άλυτα ζητήματα που είχαν τεθεί ήδη από τις επαναστάσεις του 1848 σε σχέση με το κράτος. Ήδη, χρησιμοποιώντας την πείρα της επανάστασης του 1848, ο Μαρξ είχε φτάσει στο συμπέρασμα πως η εργατική τάξη, μετά την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, δεν θα μπορούσε να περιορισθεί στο να πάρει στα χέρια της τον αστικό κρατικό μηχανισμό, αλλά ότι έπρεπε να τον διαλύσει. Η Κομμούνα ήταν η επαναφορά και επιβεβαίωση της αναφοράς στην 18η Μπρυμαίρ. Σε γράμμα του στον Κούγκελμαν θα γράψει: «Αν ρίξεις μια ματιά στο τελευταίο κεφάλαιο του έργου μου «Η 18η Μπρυμαίρ», θα δεις ότι σαν κατοπινή προσπάθεια της γαλλικής επανάστασης δηλώνω: να μην περάσει τη γραφειοκρατική – στρατιωτική μηχανή από το ένα χέρι στο άλλο όπως γινόταν ως τώρα, αλλά να την τσακίσει και τέτοιος ακριβώς είναι ο προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης στην ήπειρο. Τέτοια ακριβώς είναι και η προσπάθεια των ηρωικών μας συντρόφων του Παρισιού». Η Κομμούνα κατά συνέπεια αποτελεί το τέλος μια «διορθωτικής» πορείας του Μανιφέστου και της κάπως αφηρημένης αναφοράς του στο «πρώτο βήμα της επανάστασης… την κατάκτηση της δημοκρατίας». Από την πρόβλεψη του 1852 στο «18η Μπρυμαίρ» περνάει σε μια προσωπική επιστολή και τέλος στην οριστική αποσαφήνιση με τη δημόσια γερμανική επανέκδοση του Μανιφέστου έναν χρόνο μετά την Κομμούνα στο οποίο διαβάζουμε: «Η Κομμούνα, ιδίως, απέδειξε ότι δεν μπορεί η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς».
Ο Λένιν επανέρχεται σε δύο κύρια λάθη που κατέστρεψαν τους καρπούς της λαμπρής νίκης. Το προλεταριάτο σταμάτησε «στη μέση του δρόμου»: «αντί ν’ αρχίσει την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών, παρασύρθηκε από το όνειρο να εγκαθιδρύσει ανώτερη δικαιοσύνη σε μια χώρα που να την ενώνει το πανεθνικό καθήκον. Δεν κατέλαβε, λ.χ., τέτοια κρατικά ιδρύματα, σαν την Τράπεζα, οι θεωρίες των προυντονιστών για «δίκαιη ανταλλαγή» επικρατούσαν ακόμη ανάμεσα στους σοσιαλιστές. Ήταν δε υπερβολικά μεγαλόψυχο: έπρεπε να εξοντώσει τους εχθρούς του. Απεναντίας προσπαθούσε να επιδράσει ηθικά επάνω τους, περιφρόνησε τη σημασία των καθαρά πολεμικών ενεργειών στον εμφύλιο πόλεμο και, αντί να στεφανώσει τη νίκη του στο Παρίσι με αποφασιστική επίθεση ενάντια στις Βερσαλλίες, αργοπόρησε κι έδωσε στην κυβέρνηση των Βερσαλλιών τον καιρό να συγκεντρώσει τις σκοτεινές δυνάμεις και να προετοιμαστεί για τη ματωμένη εβδομάδα του Μάη!»
Το έργο της Κομμούνας
Μέτρα δημοκρατικά και υπέρ των εργατών – Ο ρόλος των γυναικών
Τα μέτρα που πήρε η Κομμούνα αποκαλύπτουν τον ταξικό χαρακτήρα του Παρισινού κινήματος, που μέχρι τότε βρισκόταν στο «βάθος της σκηνής», μιας και το προσκήνιο καταλάμβανε η ηρωική πράξη της του πολέμου ενάντια στην ξενική επέμβαση.
Ήταν η κατάργηση της στρατιωτικής θητείας και του τακτικού στρατού στις 30 του Μάρτη, με ταυτόχρονη ανακήρυξη της εθνοφυλακής ως μοναδικής ένοπλης δύναμης στην οποία ανήκαν όλοι οι ικανοί να κρατούν όπλα πολίτες. Χάρισε όλα τα ενοίκια τον κατοικιών αναδρομικά από τον Οκτώβριο του 1870 και ως τον Απρίλιο του 1871, ανέστειλε την πώληση ενεχύρων στο δημαρχιακό ενεχυροδανειστήριο.
Την ίδια μέρα η Κομμούνα αποφασίζει να δεχτεί ξένους επαναστάτες στους κόλπους της με το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Η σημαία της Κομμούνας ήταν πια «η σημαία της παγκόσμιας δημοκρατίας». Την πρώτη Απριλίου ορίστηκε μέγιστος μισθός στα 6000 φράγκα. Την επομένη ψηφίστηκε διάταγμα για τον χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος, για την κατάργηση όλων των κρατικών επιχορηγήσεων για θρησκευτικούς σκοπούς καθώς και για τη μετατροπή όλων των εκκλησιαστικών κτημάτων σε εθνική ιδιοκτησία. Στις 8 του Απρίλη διατάχθηκε και προχώρησε σταδιακά η απομάκρυνση από τα σχολεία των θρησκευτικών συμβόλων και εικόνων , η κατάργηση των θρησκευτικών δογμάτων και προσευχών. Είχε υιοθετηθεί η αρχή ότι η θρησκεία είναι καθαρά ιδιωτική υπόθεση των ατόμων
Στις 6 Απριλίου το 137 τάγμα της εθνοφυλακής αποκαθήλωσε τη λαιμητόμο καίγοντάς τη δημόσια με τον λαό να επικροτεί. Στις 12 Απριλίου αποφασίστηκε η κατεδάφιση της στήλης στην πλατεία Βαντόμ. Η χυμένη από το μέταλλο των κανονιών που είχε κυριεύσει ο Ναπολέοντας στον πόλεμο του 1809 στήλη κατεδαφίστηκε στις 16 Μαΐου επειδή αποτελούσε σύμβολο εθνικισμού και μίσους ανάμεσα στους λαούς.
Έναν μήνα πριν, η Κομμούνα είχε διατάξει τη στατιστική απογραφή των εργοστασίων που τα είχαν κλείσει οι εργοστασιάρχες και την επεξεργασία σχεδίων για τη λειτουργία αυτών των εργοστασίων από τους εργάτες που εργάζονταν πριν σε αυτά. Αυτοί πλέον θα οργανώνονταν σε συνεργατικούς συνεταιρισμούς και οι συνεταιρισμοί θα συνενώνονταν σε μια μεγάλη Ένωση. Στις 20 Απριλίου καταργήθηκε η νυχτερινή δουλειά για τους αρτεργάτες και τα γραφεία εξεύρεσης εργασίας, τα οποία από τον καιρό της δεύτερης αυτοκρατορίας είχαν μονοπωλιακή διαχείριση διορισμένη από την αστυνομία, μεταβιβάστηκαν στα δημαρχεία των 20 διαμερισμάτων του Παρισιού.
Στις 5 Μαΐου αποφασίστηκε η κατεδάφιση του παρεκκλησίου που είχε κτιστεί ως εξιλέωση για την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΧVI και πέντε ημέρες μετά η κατάσχεση της περιουσίας του Θιέρσου και η κατεδάφιση του σπιτιού του.
Τελευταία, μα όχι λιγότερο σημαντική υπογράμμιση είναι αυτή που αφορά εκείνες που συχνά απουσιάζουν από την επίσημη αφήγηση της ιστορίας. Όταν η κεντρική επιτροπή της εθνοφυλακής υπέβαλε την παραίτησή της στη νεοεκλεχθείσα Κομμούνα είχε ήδη καταργήσει την «αστυνομία ηθών» του Παρισιού.
Παρά τον αποκλεισμό τους από τις εκλογές της εποχής, οι γυναίκες ήταν πρωταγωνίστριες στις λαϊκές κινητοποιήσεις, στη μάχη με τον στρατό, στις συναντήσεις της γειτονιάς και τις διαδηλώσεις. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των γυναικών ήταν «κοινής» καταγωγής. Η οικογενειακή τους κατάσταση ήταν γενικά «ανώμαλη» – σύμφωνα με την αστική ηθική – οι περισσότερες ζούσαν ανύπανδρες με άνδρες και πολλές είχαν χωρίσει από τους συζύγους τους. Πολλές από τις γυναίκες που πήγαν σε δίκη ως κομμουνάροι, είχαν ποινικό μητρώο – γεγονός που αποκαλύπτει τις συνθήκες στις πόλεις του 19ου αι. όπου οι κοινές γυναίκες χρησιμοποιούνταν συχνά ως πηγή ευχαρίστησης από πλούσιους άνδρες και πηγή κέρδους από τους φτωχούς. Είναι ενδεικτικό ότι μεταξύ άλλων η Κομμούνα υιοθέτησε την ισότιμη αναγνώριση έγγαμων και άγαμων μητέρων και την προστασία των ορφανών.

Της Σοφίας Τσαδάρη. Μία περικοπή από την αναδημοσιευσή από την εφημερίδα ΠΡΙΝ, στις 23/3/2014, προς τιμήν των 143ων χρόνων από την Παρισινή Κομμούνα.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Κυβέρνηση Κουίσλινγκ



Το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» την περασμένη Τετάρτη αποτύπωσε με χαρακτηριστικό τρόπο την εξέλιξη που έχει υπάρξει στη συριζαϊκή προπαγάνδα τον τελευταίο χρόνο. Οταν υπέγραφαν το τρίτο Μνημόνιο, μιλούσαν για πραξικόπημα, για εκβιασμό με το πιστόλι στον κρόταφο, για μια συμφωνία που δεν την πιστεύουν και που θα προσπαθήσουν να την επαναδιαπραγματευθούν κτλ. Πλέον γλείφουν εκεί που έφτυναν, αποδεικνύοντας ότι έχουν «υιοθετήσει» (ή αλλιώς «ενστερνιστεί») το Μνημόνιο, όπως ακριβώς απαιτούσαν οι δανειστές. Καμαρώνουν  ακόμα και όταν υλοποιούν δωσιλογικά μέτρα που επί χρόνια κατείχαν μια εξόχως συμβολική θέση στην προπαγάνδα τους. Το Ελληνικό ήταν ένα απ' αυτά. Είχαν επενδύσει πολλά πολιτικά, δεδομένου ότι στον ομώνυμο δήμο είχαν για ένα φεγγάρι ως δήμαρχο ένα ιδιαίτερα δραστήριο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Δικοί τους άνθρωποι είχαν κάνει τη μελέτη του Πολυτεχνείου για τη δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου, δικός τους είναι και ο Σπίρτζης που ως πρόεδρος του ΤΕΕ είχε παρουσιάσει μελέτη σύμφωνα με την οποία η αξία της έκτασης είναι υπερτριπλάσια από το συμφωνημένο τίμημα.

Ολα αυτά πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Κι επειδή η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, προσπαθούν με προπαγάνδα σαν αυτή του πρωτοσέλιδου της «Αυγής» να κάνουν το μαύρο άσπρο. Πλην όμως, αυτά δεν περνάνε πια. Κανέναν δεν μπορούν να κοροϊδέψουν. Το Ελληνικό ξεπουλήθηκε στο τίμημα που είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, ενώ τα περισσότερα απ' αυτά που παρουσιάζουν ως δήθεν βελτιώσεις υπήρχαν ήδη στις ανακοινώσεις που έκανε το ΤΑΙΠΕΔ επί Σαμαροβενιζέλων. Για να διαλυθούν οι ισχυρισμοί της προπαγάνδας τους, αρκεί να βάλουμε ένα απλό ερώτημα: αφού η συμφωνία είναι τόσο συμφέρουσα για το κράτος και τον ελληνικό λαό, τότε για-τί προσπαθούσαν να την καθυστερήσουν και χρειάστηκε ο ωμός εκβιασμός του EWG (Εuro Working Group) για να την υπογράψουν;

Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς τις προστυχιές της «Αυγής» ή το μακροσκελές non paper με το οποίο το Μαξίμου προσπάθησε να περάσει «γραμμή» στα ΜΜΕ. Αρκεί η πρώτη παράγραφος της ανακοίνωσης της Lamda Development: «Η σημερινή συμφωνία, που συγκεκριμενοποιείβασικές σχεδιαστικές προδιαγραφές και οικονομικές παραμέτρους του Εργου, αποτελεί ορόσημο». Οι εργολάβοι μιλούν με νόημα για συγκεκριμενοποίηση των βασικών σχεδιαστικών και οικονομικών παραμέτρων της μπίζνας τους και θεωρούν τη συμφωνία ορόσημο.

Εχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση Κουίσλινγκ, η οποία υπακούει σε ό,τι τη διατάζουν τ' αφεντικά της. Η περίπτωση του Ελληνικού είναι -πέραν των άλλων- και χαρακτηριστική περίπτωση διαπλοκής. Διαπλοκής την οποία κατήγγειλε στο παρελθόν ο Τσίπρας. Το τεράστιο αυτό φιλέτο αστικής-τουριστικής γης, ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης, «χτύπησε» ένα κοινοπρακτικό σχήμα στο οποίο βιτρίνα είναι η εταιρία του Λάτση, μια αραβική και μια κινέζικη εταιρία. Αρα, κάποιες ευρωπαϊκές εταιρίες κρύβονται από πίσω. Κάποιοι ξεπλένουν χρήμα μέσω αυτής της τεράστιας μπίζνας. Γι' αυτό και ασκήθηκαν τόσο μεγάλες πιέσεις για να υπογραφεί MoU.

Ομως, δεν είναι μόνο το Ελληνικό. Οι διαδικασίες ανάμεσα στη συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων και τους ιμπεριαλιστές δανειστές, μετά το Eurogroup της 24ης του Μάη αποκαλύπτουν μια σχέση διευθυντών-υπαλλήλων. Οι διευθυντές δίνουν καθημερινά νέες εντολές, επιπλήττοντας τους υπαλλήλους ότι δεν εκτελούν σωστά και με πληρότητα τις εντολές τους.

Τα χαράματα της 25ης Μάη, ο Τσακαλώτος ανακοίνωσε με non paper: «Η αξιολόγηση ολοκληρώθηκε και θα υπάρξει εκταμίευση συνολικού ύψους 10,3 δισ. ευρώ σε δύο τμήματα - Ρυθμίζεται άμεσα, από αύριο, το θέμα του χρέους». Eλεγε ψέματα και στα δύο σκέλη.  Για το χρέος τα έχουμε πει πολλές φορές (αυτό που συμφωνήθηκε είναι ότι θα το ξαναδούν στα μέσα του 2018, όταν θα τελειώνει το τρίτο Μνημόνιο - για να βάλουν μπροστά το τέταρτο). Ομως ούτε η αξιολόγηση είχε ολοκληρωθεί. Η ανακοίνωση ήταν σαφής: «Το Eurogroup έδωσε εντολή στο EWG να επιβεβαιώσει τις επόμενες ημέρες την πλήρη εφαρμογή όλων των προαπαιτούμενων και ειδικότερα τις διορθώσεις στη νομοθεσία για το άνοιγμα της αγοράς πώλησης δανείων, της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης αλλά και την ολοκλήρωση όλων των προαπαιτούμενων από το μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων». Και άρχισε ο εξευτελισμός της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Πρώτα ψήφισαν με κατεπείγουσες διαδικασίες ένα ολόκληρο πολυνομοσχέδιο (με τη μορφή ενός συνόλου πέντε τροπολογιών) με συμπληρωματικά προαπαιτούμενα. Αυτό, όμως, δεν ήταν αρκετό. Τους ζητήθηκε να υπογράψουν Μνημόνιο Κατανόησης με την Κοινοπραξία των εταιριών που αρπάζουν το Ελληνικό. Ούτε αυτό, όμως, κρίθηκε αρκετό από τους ιμπεριαλιστές δανειστές. Ζητήθηκε να εκδώσουν και τις υπουργικές αποφάσεις για το πετσόκομμα των συντάξεων. Οπως αποκαλύπτουμε στο «σαλόνι» αυτού του φύλλου, με τις υπουργικές αποφάσεις δεν εφαρμόζουν απλά αυτά που περιλαμβάνονται στον αντιασφαλιστικό νόμο, αλλάπηγαίνουν και πέρα από το νόμο! Γι' αυτό τις δημοσίευσαν νύχτα και χωρίς να κάνουν καμιά ανακοίνωση.

Ούτε αυτό ήταν αρκετό, μολονότι η Γεροβασίλη βγήκε καμαρωτή την Τετάρτη και ανακοίνωσε ότι διευθετήθηκαν και οι τελευταίες λεπτομέρειες για την εκταμίευση της δόσης. Οι γερμανοί ιμπεριαλιστές επεφύλαξαν στη συγκυβέρνηση έναν ακόμα εξευτελισμό. Την ίδια μέρα (Τετάρτη) συγκάλεσαν την Επιτροπή Προϋπολογισμού της Μπούντεσταγκ, η οποία ενημερώθηκε από τον υφυπουργό Οικονομικών Γιενς Σπαν ότι ναι μεν υλοποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος των μέτρων που προέβλεπε το πρόγραμμα, όμως απομένουν ακόμα ορισμένα μέτρα που δεν έχουν ολοκληρωθεί. Γι' αυτό ανέβαλαν τη συνεδρίαση της Επιτροπής της Μπούντεσταγκ για την Παρασκευή (χτες).

Τι απαιτούν οι Γερμανοί; Απαιτούν να μεταβιβάσει η ελληνική κυβέρνηση το 5% των μετοχών του ΟΤΕ στο ΤΑΙΠΕΔ (και μέσω αυτού στη νέα ανώνυμη εταιρία ξεπουλήματος, που έχει ως θυγατρική της και το ΤΑΙΠΕΔ), αλλά και να απεμπλακεί πλήρως το ελληνικό δημόσιο από το μετοχικό κεφάλαιο του ΟΤΕ (έχει δυνατότητα επαναγοράς ενός 4% που ανήκει στο ΙΚΑ). Οι σχετικές πληροφορίες διοχετεύθηκαν και από το Βερολίνο και από τις Βρυξέλλες όπου συνεδρίασε το EWG.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι τελευταίες ρυθμίσεις θα γίνουν και η δόση θα εκταμιευθεί. Ενδεχομένως αυτό να έχει γίνει όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Ομως ο συνεχής εξευτελισμός της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου από τους ιμπεριαλιστές δανειστές δείχνει πόσο έχει βαθύνει η αποικιοποίηση της καπιταλιστικής Ελλάδας. Οι ιμπεριαλιστές θα στηρίξουν αυτή την κυβέρνηση, γιατί τους κάνει τη δουλειά παραπάνω από τέλεια.

Πηγή: Κόντρα

Νομοθετούν περικοπές συντάξεων με Υπουργικές Αποφάσεις!

Το αντιασφαλιστικό έκτρωμα Κατρούγκαλου (Ν. 4387/2016) και οι τροποποιήσεις του έβαλαν την ταφόπλακα στην Κοινωνική Ασφάλιση. Ομως, υλοποιώντας το αντιασφαλιστικό τους μένος, οι Τσιπροκαμμένοι δε δίστασαν να προχωρήσουν σε νομοθέτηση με Υπουργικές Αποφάσεις, θεσπίζοντας αντιασφαλιστικές διατάξεις που δεν προβλέπονται καν από το νόμο 4387 και τις τροπολογίες του.

Διαβεβαίωναν τους συνταξιούχους και τους εργαζόμενους που είχαν υποβάλει αίτηση συνταξιοδότησης από την 1η Γενάρη μέχρι τις 18 Αυγούστου του 2015 (όταν ψηφίστηκε το τρίτο Μνημόνιο), ότι οι συντάξεις τους θα υπολογιστούν με βάση την παλαιότερη νομοθεσία. Κι έρχεται τώρα ο υφυπουργός Εργασίας Α. Πετρόπουλος, ως αρμόδιος της κυβέρνησης, και νομοθετεί αντίθετα, με μια Υπουργική Απόφαση που δημοσιεύτηκε νυχτιάτικα στις 7 Αυγούστου και έχει τίτλο: «Αναπροσαρμογή καταβαλλόμενων συντάξεων του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης».

Εκδοση Υπουργικής Απόφασης μ' αυτό το περιεχόμενο δεν προβλέπεται από το αντιασφαλιστικό έκτρωμα Κατρούγκαλου. Και βέβαια, δικαίωμα νομοθέτησης έχει μόνο η Βουλή. Οι υπουργοί μπορούν να εκδίδουν μόνο Αποφάσεις εφαρμοστικές διατάξεων που έχουν ψηφιστεί και όχι Αποφάσεις που εισάγουν νέες διατάξεις. Ξεπερνώντας την ίδια την τυπική νομιμότητα, η συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων έβαλε τον Πετρόπουλο να νομοθετήσει, εξαπατώντας τους εργαζόμενους που θεωρούσαν ότι δε θα πειραχτούν από τις νέες αντιασφαλιστικές ανατροπές, αλλά θα συνταξιοδοτηθούν με βάση την ασφαλιστική νομοθεσία που ίσχυε μέχρι τις 18 Αυγούστου του 2015.

Δύο είναι οι διατάξεις που εισάγονται με την Απόφαση του Πετρόπουλου.

♦ Η πρώτη αφορά τον υπολογισμό της επικουρικής σύνταξης όσων υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης πριν τις 18 Αυγούστου του 2015, ακόμα και πριν το 2014, και οι αιτήσεις τους εκκρεμούσαν. Αναφέρει η παράγραφος 5 του άρθρου 6 της Υπουργικής Απόφασης (οι εμφάσεις είναι δικές μας):

«Η διαδικασία της παρούσας απόφασης εφαρμόζεται και σε όλες τιςεκκρεμείς αιτήσεις που έχουν κατατεθεί μέχρι 31.12.2014. Για αιτήσεις που έχουν κατατεθεί από την 1.1.2015 και εφεξής καθώς και για όσες κατατεθούν μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 4387/2016, ο υπολογισμός του ποσού της δικαιούμενης επικουρικής σύνταξης για τον χρόνο ασφάλισης που έχει πραγματοποιηθεί έως 31.12.2014 πραγματοποιείται σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 42 του Ν. 4052, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με την παρ. 1 του άρθρου 96 του Ν. 4387 καθώς και στις παρ. 2 και 3 του άρθρου 96 του Ν. 4387/2016».

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι οι επικουρικές συντάξεις, όχι μόνο όσων θα συνταξιοδοτηθούν μετά τη δημοσίευση του εκτρώματος Κατρούγκαλου, αλλά και όσων ο υπολογισμός της σύνταξης εκκρεμούσε, ακόμα και αυτών που υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης και πριν τις 31.12.2014, θα υπολογιστούν με βάση τον αντιασφαλιστικό νόμο 4387/2016 που κατακρεουργεί την Κοινωνική Ασφάλιση. Κακώς οι εργαζόμενοι αυτοί έδωσαν βάση στις διαβεβαιώσεις των πολιτικών απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ και δεν κινητοποιήθηκαν για να μην περάσει το έκτρωμα Κατρούγκαλου.

♦ Η δεύτερη διάταξη αφορά τους συνταξιούχους των οποίων το άθροισμα κύριας και επικουρικής σύνταξης είναι ίσο ή μικρότερο των 1.300 ευρώ.

Στην παράγραφο 1 του άρθρου 96 του πρόσφατα ψηφισμένου Ν. 4387/2016, προβλέπεται «αναπροσαρμογή» (δηλαδή πετσόκομμα) των επικουρικών συντάξεων εκείνων των συνταξιούχων που το άθροισμα κύριας και επικουρικής σύνταξής τους ξεπερνά τα 1.300 ευρώ. Η διάταξη είναι η εξής: «Οι ήδη καταβαλλόμενες κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου επικουρικές συντάξεις αναπροσαρμόζονται με εφαρμογή του παρόντος άρθρου, εφόσον το άθροισμα κύριας και επικουρικής σύνταξης του δικαιούχου υπερβαίνει το ποσό των 1.300 ευρώ. Τα ανωτέρω στοιχεία αποτυπώνονται από 1.1.2018 για κάθε ασφαλισμένο στο οικείο πληροφοριακό σύστημα».

Ηρθε, λοιπόν, με το «έτσι γουστάρω» ο υφυπουργός Πετρόπουλος (όχι με προσωπική του πρωτοβουλία, φυσικά) και προσέθεσε στην Απόφασή του διάταξη που αφορά και τους συνταξιούχους των οποίων το άθροισμα κύριας και επικουρικής σύνταξης είναι μικρότερο από 1.300 ευρώ. Η διάταξη είναι η εξής: «Εφόσον το άθροισμα κύριων και επικουρικών συντάξεων των ήδη καταβαλλόμενων πριν την εφαρμογή του Ν.4387/2016 συντάξεων είναι μικρότερο ή ίσο των 1.300 ευρώ, η διαφορά  μεταξύ της καταβαλλόμενης κατά το άρθρο 2 παρ. 1, επικουρικής  σύνταξης και της επαναϋπολογισθείσας κατά τις ρυθμίσεις της παρούσας απόφασης, διατηρείται ως προσωπική διαφορά ανά συνταξιούχο. Η προσωπική αυτή διαφορά αποσβέννυται σταδιακά σύμφωνα με την ετήσια αναπροσαρμογή των επικουρικών συντάξεων».

Επαναλαμβάνουμε ότι αυτή η διάταξη δεν προβλέπεται από το αντιασφαλιστικό έκτρωμα Κατρούγκαλου, που αναφέρεται μόνο σε όσους παίρνουν αθροιστικά από κύρια και επικουρική σύνταξη πάνω από 1.300 ευρώ. Τα περί «προσωπικής διαφοράς» είναι απατηλή προπαγάνδα των Τσιπροκαμμένων, με στόχο να εξαπατήσει τους συνταξιούχους και να συνεχιστεί ο παροπλισμός τους. Αυτή η «προσωπική διαφορά» σημαίνει ότι ένα κομμάτι της επικουρικής τους σύνταξης «δεν το δικαιούνται» και είναι αυτό από το οποίο θα γίνει το επόμενο πετσόκομμα (που είναι παραπάνω από σίγουρο).

Η τακτική να επιδιώκεται ο παροπλισμός των εργαζόμενων μέσω της εξαπάτησης είναι σύμφυτη με την πολιτική συμπεριφορά των Τσιπραίων. Είναι πολλά τα παραδείγματα, αλλά θα αναφερθούμε μόνο σε ένα, που αφορά το χρόνο εφαρμογής των αντιασφαλιστικών διατάξεων.

♦ Σε διάταξη του Ν. 4387/2016, που παραθέσαμε παραπάνω, αναφέρεται ότι η αναπροσαρμογή των επικουρικών συντάξεων εκείνων των συνταξιούχων που παίρνουν αθροιστικά από κύρια και επικουρική σύνταξη πάνω από 1.300 ευρώ θα αποτυπωθεί για κάθε ασφαλισμένο στο οικείο πληροφοριακό σύστημα από 1.1.2018. Με το πακέτο τροπολογιών που ψηφίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες μετά την ψήφιση του δεύτερου πολυνομοσχέδιου και περιλαμβάνονται στο νόμο 4393/2016 (άρθρο 2, παράγραφος 10α), η φράση «από 1.1.2018» απαλείφθηκε. Στις 6 Ιούνη δημοσιεύτηκε αυτός ο νόμος, ενώ στις 7 Ιούνη δημοσιεύτηκε η Απόφαση Πετρόπουλου με την οποία ο επανακαθορισμός των επικουρικών συντάξεων μπαίνει μπροστά άμεσα, από τον Ιούνη του 2016 και όχι από 1.1.2018! Αναφέρει χαρακτηριστικά η Απόφαση Πετρόπουλου (άρθρο 7, παράγραφος 2): «Η διαδικασία επανυπολογισμού και αναπροσαρμογής των επικουρικών συντάξεων εφαρμόζεται από τις πληρωμές μηνός Ιουνίου 2016. Τα υπερβάλλοντα ποσά που καταβάλλονται μέχρι την πλήρη εφαρμογή της διαδικασίας παρακρατούνται σε ισόποσες δόσεις το αργότερο μέχρι τις πληρωμές μηνός Δεκεμβρίου 2016».

Οπως βλέπουμε, εξαπάτησαν τους συνταξιούχους ότι το πετσόκομμα των επικουρικών συντάξεων θ' αρχίσει από το 2018 και μέσα σε λίγες μέρες άλλαξαν τη σχετική διάταξη και επιτάχυναν το πετσόκομμα των επικουρικών συντάξεων κατά 19 μήνες! Και βέβαια, αυτή δεν είναι η μόνη αλλαγή προς το χειρότερο του αντιασφαλιστικού Νόμου 4387/2016. Σε διάστημα τριών εβδομάδων, πρώτα με το δεύτερο πολυνομοσχέδιο (Ν. 4389/2016) και μετά με το πακέτο των τροπολογιών (Ν. 4393/2016) έκαναν τροποποιήσεις στον μόλις ψηφισμένο νόμο, χειροτερεύοντας ακόμα περισσότερο το αντιασφαλιστικό τοπίο. Σε κάποιες απ' αυτές τις τροποιήσεις αναφερθήκαμε την προηγούμενη εβδομάδα, σε κάποιες άλλες αναφερόμαστε σε διπλανές στήλες.

Από τα παραπάνω βγαίνουν δύο συμπεράσματα γενικότερης σημασίας.

Πρώτο, ότι οι αντιασφαλιστικές ανατροπές, με αιχμή τα πετσοκόμματα συντάξεων, θα συνεχιστούν. Δε θα χρειαστεί να φτάσουμε στο 2018. Πολύ πιο πριν, από την επόμενη κιόλας χρονιά, στο όνομα της εξασφάλισης της αναλογιστικής ισορροπίας και της βιωσιμότητας του συστήματος (δηλαδή του εκ γενετής χρεοκοπημένου Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης - ΕΦΚΑ), θα έχουμε νέα πετσοκόμματα συντάξεων. Οι λεγόμενες «προσωπικές διαφορές» διαμορφώνονται για ν' αποτελέσουν τη δεξαμενή άντλησης των νέων περικοπών επικουρικών και κύριων συντάξεων.

Δεύτερο, ότι οι εργαζόμενοι δε δικαιούνται πλέον να μην είναι «ψυλλιασμένοι». Το παραμύθιασμα από τους Τσιπροκαμμένους είναι πλέον ανεπίτρεπτο. Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι οφείλουν να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και να αγωνιστούν για πλήρη Κοινωνική Ασφάλιση για όλους και πλήρη χρηματοδότησή της από τους καπιταλιστές και το κράτος τους, γιατί οι εργαζόμενοι παράγουν όλο τον κοινωνικό πλούτο, που τον αρπάζουν τα παράσιτα της κεφαλαιοκρατίας.

«Σκούπισαν» τις μη αντιασφαλιστικές διατάξεις του Νόμου 4387/2016


Στις 12 Μάη δημοσιεύτηκε ο Νόμος 4387/2016, το αντιασφαλιστικό έκτρωμα Κατρούγκαλου. Στον εκτρωματικό αυτό νόμο παρεισέφρυσαν και μερικές μη αντιασφαλιστικές διατάξεις, τις οποίες οι Τσιπροκαμμένοι έσπευσαν να «σκουπίσουν» με ντροπολογίες στους νόμους 4389 και 4393, που ακολούθησαν σε διάστημα μόλις ελάχιστων εβδομάδων.

Στις αλλαγές που έγιναν στο Ν. 4389 αναφερθήκαμε την περασμένη βδομάδα. Τώρα, θα σχολιάσουμε τις αλλαγές που έγιναν με το Ν. 4393 (πρόκειται για τις γνωστές πέντε τροπολογίες της ντροπής, που κατατέθηκαν νύχτα και ψηφίστηκαν μετά από μερικές ώρες).

♦ Στο άρθρο 35 του νόμου 4387 είχαν παρεισφρύσει διατάξεις που προέβλεπαν χρηματοδότηση της Ασφάλισης είτε από καπιταλιστές εργοδότες είτε από τον κρατικό προϋπολογισμό (όταν εργοδότης είναι το δημόσιο). «Μετά από προσεκτικό κοίταγμα», κρίθηκε ότι αυτές οι διατάξεις πρέπει να καταργηθούν. Και καταργήθηκαν με την παράγραφο 4ε του δεύτερου άρθρου του νόμου 4393.

Τα δυο τελευταία της παραγράφου 6 του άρθρου 35 του Ν. 4387/2016, που στη συνέχεια καταργήθηκαν πρόβλεπαν: «Σε περίπτωση ανεπάρκειας των σχηματιζόμενων κεφαλαίων του οικείου λογαριασμού του Ν. 103/1975 (Α’167) για την καταβολή  του αναλογούντος ποσού βοηθήματος, τούτο συμπληρώνεται κατά το ποσό που υπολείπεται από το ίδιο το ΝΠΔΔ στο οποίο ετηρείτο ο λογαριασμός και σε καμιά περίπτωση δεν βαρύνει το Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π. Σε περίπτωση μετατροπής, κατάργησης ή συγχώνευσης του ΝΠΔΔ, η επιβάρυνση για την κάλυψη του ανωτέρω ποσού καλύπτεται από τον προϋπολογισμό του διαδόχου εργασιακού φορέα ή τον Κρατικό Προϋπολογισμό σε περίπτωση μεταφοράς των υπαλλήλων στο Δημόσιο και σε καμιά περίπτωση από το Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π.».

♦ Με την παράγραφο 10 του άρθρου 38 του Ν. 4387 εισήχθη διάταξη σύμφωνα με την οποία οι εργοδότες είναι υποχρεωμένοι από την 1 Ιούνη του 2016 να καταβάλλουν μέσω τράπεζας τις ασφαλιστικές εισφορές. Από την πρώτη στιγμή που διαβάσαμε αυτή τη διάταξη σκεφτήκαμε ότι η εφαρμογή της θα είναι προβληματική, γιατί δε βολεύει τους καπιταλιστές, που εισφοροδιαφεύγουν και χρωστάνε πολλά στα ασφαλιστικά ταμεία.

Εχουμε πολλές φορές αναφερθεί στο αγαπημένο σπορ των καπιταλιστών, τη μη καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών, που κατά τα μνημονιακά χρόνια έχει γνωρίσει την αποθέωσή του. Η κυβέρνηση ΓΑΠ είχε βάλει στον αντιασφαλιστικό νόμο Λοβέρδου (Ν. 3863/2010) διάταξη, που από το 2011 υποχρέωνε τους καπιταλιστές να καταβάλλουν τις ασφαλιστικές εισφορές μέσω τράπεζας. Από τότε πέρασαν κάμποσες μνημονιακές κυβερνήσεις, όμως καμία δεν ενδιαφέρθηκε να εφαρμόσει τη συγκεκριμένη διάταξη.

Οι υποψίες μας επαληθεύτηκαν τάχιστα. Με την παρ. 7α του δεύτερου άρθρου του Ν. 4393, οι Τσιπροκαμμένοι εισήγαγαν διάταξη με την οποία, εμμέσως πλην σαφώς, η εφαρμογή αυτής της διάταξης μετατίθεται για το τέλος του 2017. Η διάταξη είναι η εξής: «Μέχρι 31.12.2017 ολοκληρώνονται οι διαδικασίες ενσωμάτωσης στη φορολογική διοίκηση όλων των λειτουργιών που σχετίζονται με την υποβολή των σχετικών δηλώσεων και τη διενέργεια των πληρωμών  παντός είδους ασφαλιστικών εισφορών, τρεχουσών και ληξιπρόθεσμων».

♦ Είχαμε την εντύπωση (επειδή δεν είχαμε τα στοιχεία να ελέγξουμε), ότι όλοι οι λεγόμενοι κοινωνικοί πόροι είχαν καταργηθεί. Κάτι είχε ξεμείνει, όμως. Και ήρθε η ώρα να καταργηθεί και ό,τι είχε ξεμείνει ως κοινωνικός πόρος. Με τροπολογία στο Ν. 4393 (άρθρο δεύτερο, παράγραφος 6α), εισήχθη διάταξη στο άρθρο 39 του Ν. 4387, με την οποία καταγράφονται οι κοινωνικοί πόροι που καταργούνται. Η διάταξη είναι η εξής: «Στο άρθρο 39 του ν. 4387/2016 προστίθεται νέα παράγραφος 14 ως εξής: “14. Από την έναρξη ισχύος του παρόντος καταργούνται οι πόροι που προβλέπονται στις διατάξεις…“» (ακολουθεί η καταγραφή των διατάξεων που καταργούνται).

♦ Στο άρθρο 35 του Ν. 4387 μπήκαν μαθηματικοί τύποι υπολογισμού του εφάπαξ για μισθωτούς (συντελεστής 60%) και ελευθεροεπαγγελματίες (συντελεστής 75%). Με τροπολογία στο Ν. 4393 (δεύτερο άρθρο, παράγραφος 4α) ο συντελεστής για τους ελευθεροεπαγγελματίες έγινε 60%, που σημαίνει ότι η μείωση θα είναι μεγαλύτερη. Εγινε, επίσης, τροποποίηση στις συντάξιμες αποδοχές, που θα μειώσουν ακόμα περισσότερο το εφάπαξ.

♦ Αφήσαμε για το τέλος μια αισχρή τροπολογία που αφορά το συντάξιμο χρόνο. Αυτή τη φορά πήγαν πολύ πίσω, στον περιβόητο νόμο Σιούφα (Ν, 2084/1992). Στο άρθρο 4 παράγραφος 4 και στο άρθρο 8 παράγραφος 5 αυτού του νόμου, αν οι δημόσιοι υπάλληλοι -πολιτικοί και στρατιωτικοί- είχαν συντάξιμο χρόνο που τελείωνε σε εξάμηνο, αυτό το εξάμηνο λογιζόταν ως ολόκληρος χρόνος ασφάλισης. Ηρθαν τώρα οι Τσιπροκαμμένοι και κατήργησαν αυτή τη στρογγυλοποίηση, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να χάνουν μισό έτος ασφάλισης! Από την αντιασφαλιστική τους μανία δεν ξέφυγαν ούτε τέτοιες λεπτομέρειες.

Οπως αντιλαμβάνεστε, αυτοί οι ξεδιάντροποι πολιτικάντηδες, οι αδίστακτοι υπηρέτες του κεφαλαίου, που φτάνουν στο σημείο να κόβουν μισό χρόνο ασφάλισης, μη τυχόν και πάρει ο εργαζόμενος κάνα δεκάρικο σύνταξη παραπάνω, δε θα διστάσουν να προχωρήσουν στο πετσόκομμα της περιβόητης «προσωπικής διαφοράς» των παλιών συνταξιούχων. Ετσι όπως έχουν διαμορφώσει το ασφαλιστικό σύστημα, με το κράτος να περιορίζεται αποκλειστικά στην καταβολή της λεγόμενης εθνικής σύνταξης, με ένα εκατομμύριο συνταξιούχους και εργαζόμενους του δημοσίου και άλλους τόσους του ΟΓΑ να περνούν στον ΕΦΚΑ χωρίς το αποθεματικό που αναλογεί στα χρόνια ασφάλισής τους, γεγονός που καθιστά τον ΕΦΚΑ εκ γενετής χρεοκοπημένο, αυτό το πετσόκομμα των συντάξεων είναι δεδομένο. Και οι Τσιπροκαμμένοι έχουν αποδείξει ότι είναι τόσο αδίστακτοι που δε θα διστάσουν να το κάνουν.

Πηγή: Κόντρα