Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Τσιπραίων συνταγματική αναθεώρηση: Τα παιδία παίζει



Οταν ο αρχηγός ενός κόμματος που κυβερνά φλέγεται για να προωθήσει μια αναθεώρηση του συντάγματος, χαμηλώνει τους τόνους, ακολουθεί με ευλάβεια τις προβλεπόμενες διαδικασίες (αποκλειστικά κοινοβουλευτικές) και προσπαθεί να βρει κοινό τόπο με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Γιατί χωρίς τη δική τους συναίνεση αναθεώρηση δε γίνεται. Για να γίνει αναθεώρηση απαιτούνται ψηφοφορίες σε δύο διαδοχικές βουλευτικές περιόδους. Στην πρώτη (προαναθεωρητική Βουλή) ορίζονται τα άρθρα του συντάγματος που θα αναθεωρηθούν και στη δεύτερη (αναθεωρητική Βουλή) ορίζεται το περιεχόμενο της αναθεώρησης για το κάθε ένα απ' αυτά τα άρθρα. Απαιτούνται, δε, 151 ψήφοι στη μία Βουλή και 180 στην άλλη (αδιακρίτως χρονολογικής σειράς).

Είναι δεδομένο, λοιπόν, ιδιαίτερα με το σημερινό κατακερματισμό των αστικών πολιτικών δυνάμεων, ότι πρέπει να βρεθούν συναινέσεις μεταξύ περισσότερων των δύο κομμάτων για να γίνει πράξη η συνταγματική αναθεώρηση. Μπορεί, ας πούμε, η σημερινή πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (153 βουλευτές) να ορίσει τα προς αναθεώρηση άρθρα του συντάγματος χωρίς τη συναίνεση των υπόλοιπων κομμάτων. Στην πράξη, θα έχει κάνει μια τρύπα στο νερό, γιατί τα άλλα κόμματα θα μουλαρώσουν εξαιτίας του παραγκωνισμού τους και δεν πρόκειται να υπερψηφίσουν στην επόμενη Βουλή. Οπότε, η αναθεώρηση ή θα ακυρωθεί τελείως ή θα περιοριστεί σε μερικά πράγματα που εκ των υστέρων θα καθορίσουν τα κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης. Αν υποθέσουμε ότι και στην επόμενη Βουλή θα υπάρχει η σημερινή κομματική διάταξη και δε θα έχουν αντιστραφεί οι όροι μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ (και όχι μόνο).

Τι έκανε ο Τσίπρας; Το ακριβώς αντίθετο απ' αυτό που θα υπαγόρευε η σωφροσύνη ενός πολιτικού ηγέτη που επιθυμεί διακαώς να κάνει μια συνταγματική αναθεώρηση και ξέρει ότι χωρίς την αντιπολίτευση δεν μπορεί να το πετύχει. Στόλισε το προαύλιο της Βουλής με τα κομματικά χρώματα και έδωσε ένα one man show, εμφανιζόμενος ο ίδιος ως νέος Χαρίλαος Τρικούπης και νέος Ελευθέριος Βενιζέλος αντάμα. Εμφανίστηκε ως ο μέγας επαναστάτης του αστικού κόσμου, που μόνο μ' αυτές τις ιστορικές μορφές του ελληνικού αστισμού μπορεί να συγκριθεί.

Δε δίστασε να αναφωνήσει, κλείνοντας την ομιλία του: «Για πρώτη φορά η Δημοκρατία στην εξουσία». Πέρα από το γλωσσικό βαρβαρισμό, που θυμίζει Γιωργάκη Παπανδρέου, το βλακώδες αυτό σλόγκαν προκαλεί τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησαν επί δεκαετίες και έκαναν συνταγματικές αναθεωρήσεις, καθώς ισχυρίζεται ότι μέχρι τώρα δεν υπήρχε δημοκρατία και αυτή ανέτειλε για πρώτη φορά με την ανάδειξη στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ, χέρι-χέρι με το ακροδεξιό μόρφωμα του Καμμένου.

Φρόντισε, δηλαδή, να βάλει από την αρχή «απέναντί» του τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οι ηγέτες των οποίων (ιδιαίτερα ο πρωθυπουργίσιμος Μητσοτάκης) δε θα πήγαιναν να γίνουν «γλάστρες» σε μια κομματική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ με μοναδικό ομιλητή τον Τσίπρα. «Αν πραγματικά ο κ. Τσίπρας ήθελε ένα νέο Σύνταγμα σε μια νέα Ελλάδα θα έπρεπε να αποδεχθεί την πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για συναινετικό καθορισμό όσο το δυνατόν περισσότερων άρθρων προς αναθεώρηση, ώστε ο λαός με την ψήφο του να αποφασίσει στις εκλογές το περιεχόμενο των αλλαγών που απαιτούνται» ανακοίνωσε δηκτικά η ΝΔ. Και κατέληξε πικρόχολα: «Η Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να συμμετέχει σε προσχηματικές και ανούσιες διαδικασίες. Θα τοποθετηθεί με υπευθυνότητα όταν ο κ. Τσίπρας εκκινήσει την διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος στη Βουλή των Ελλήνων». Στο ίδιο μήκος κύματος το ΠΑΣΟΚ, διεμήνυσε μέσω Φώφης: «Ο διάλογος, κύριε πρωθυπουργέ, για τη συνταγματική αναθεώρηση δεν μπορεί να γίνει έτσι όπως τον σκηνοθετείτε. Δεν υπάρχουν περιθώρια για προσχήματα. Επιτέλους, εμείς σας προκαλούμε ξανά. Εχετε τους πενήντα βουλευτές. Ελάτε αύριο στη Βουλή και ξεκινήστε τη διαδικασία. Εμείς είμαστε απολύτως έτοιμοι με τις προτάσεις μας και είμαστε υπέρ των τολμηρών αλλαγών».

Παρών στη φιέστα ήταν μόνο ο Λεβέντης, το νέο πουλέν των συριζαίων, έτοιμος να τους δώσει τις εννέα έδρες που διαθέτει, αν κάτι στραβώσει και δεν μπορούν να περάσουν τα αντεργατικά νομοσχέδια του φθινόπωρου. Μετά τον Καμμένο ο Λεβέντης. Από την ακροδεξιά στη μεταμεσονύχτια trash tv. Μιλάμε πραγματικά για… δημοκρατική -ου μην και αριστερή- επανάσταση.

Φιέστες

Ο Τσίπρας, όμως, δε βιάζεται καθόλου να κινήσει τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Εστησε την πρώτη φιέστα και θα προσπαθήσει -αν τα καταφέρει- να στήσει κι άλλες. Για να εκφραστεί υποτίθεται ο λαός. «Για πρώτη φορά από το Λαό με το Λαό, για το Λαό να ορίσουμε το Νέο μας Σύνταγμα. Για πρώτη φορά να αποφασίσουμε όλοι μαζί  ποια Ελλάδα θέλουμε», είπε με θράσος χιλίων νταβατζήδων ο άνθρωπος που πήρε το Οχι του λαού και το μετέτρεψε σε Ναι, παρέα με τα άλλα αστικά κόμματα, με κυνισμό χασάπη του μεσοπολέμου.

Οπως είπε, «το Σεπτέμβριο θα ανακοινωθεί η σύνθεση μιας οργανωτικής επιτροπής που θα αναλάβει την διεξαγωγή μιας πλατιάς, ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου σε πανεθνική κλίμακα».  Φυσικά, αυτή η επιτροπή θα έχει εξωθεσμικό χαρακτήρα, αφού δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα. Στόχος είναι, όπως είπε ο Τσίπρας, «σε πρώτη φάση, να διοργανωθούν συζητήσεις για την αναθεώρηση σε όλους τους δήμους της χώρας, με τη συμμετοχή επιστημονικών και κοινωνικών φορέων, κινήσεων πολιτών και συλλογικοτήτων, αλλά και μεμονωμένων πολιτών». Εμείς μπορούμε να φανταστούμε τι έχει να γίνει έτσι και -την ώρα που στη Βουλή θα προωθούν για ψήφιση το εφιαλτικό νομοσχέδιο με τις νέες αντεργατικές ρυθμίσεις (αμφιβάλλει κανείς ότι θα είναι εφιαλτικό;)- δοκιμάσουν να κάνουν συγκεντρώσεις για την αναθεώρηση του συντάγματος! Αν ο κόσμος περιοριστεί στα ζαρζαβατικά, θα πρέπει να αισθάνονται τυχεροί.

Αφού, λοιπόν, κάνει αυτόν το «διάλογο με το λαό», όχι μόνο με συγκεντρώσεις (που το κόβουμε χλομό να είναι τίποτα περισσότερο από στενές κομματικές μαζώξεις), αλλά και με «τη δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας ελεύθερης πρόσβασης προς όλους,  όπου όλοι οι πολίτες θα έχουν την δυνατότητα να καταθέσουν τις προτάσεις τους, τις συμφωνίες και τις αντιρρήσεις τους», κάπου την άνοιξη του 2017 (έτσι αόριστα, χωρίς καν να ορίζεται μήνας) «η Οργανωτική Επιτροπή θα συγκεντρώσει τα αποτελέσματα του διαλόγου και θα παραδώσει την έκθεσή της σε όλα τα πολιτικά κόμματα, που από κει και πέρα θα πάρουν την σκυτάλη για να εκκινήσει η κοινοβουλευτική διαδικασία».

Και τα άλλα κόμματα, θα πουν «ευχαριστούμε πολύ, μας βοηθάτε τα μάλα με τη δουλειά που κάνατε ως οργανωτική επιτροπή, κι ας μην μας καλέσατε να συμμετάσχουμε»! Σε δέκα περίπου μήνες από τώρα, κανένας δεν ξέρει πώς θα έχει η κοινωνική και πολιτική κατάσταση. Αλλά κι αν δεν αλλάξει τίποτα, γιατί η αντιπολίτευση να διευκολύνει τον Τσίπρα; Θα του αλλάξει την πίστη, όταν ξεκινήσουν οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Και θα επιβάλλει τους όρους της, φυσικά.

Αυτό το ξέρουν πολύ καλά και οι Τσιπραίοι. Γι' αυτό υποστηρίζουμε ότι στην πραγματικότητα δε δίνουν δεκάρα για όλα αυτά τα ηχηρά που λένε, που ξέρουν ότι δεν περνάνε, αλλά θέλουν μόνο να κάνουν πολιτικό ντόρο και ν' αλλάξουν (αν μπορέσουν) την πολιτική ατζέντα, δημιουργώντας (έστω και πρόσκαιρα) θετικές γι' αυτούς εντυπώσεις σ' ένα κομμάτι του ελληνικού λαού.

Συντηρητισμός

Δεν πρόκειται να μπούμε σε συζήτηση επί της μπουρδολογίας του Τσίπρα και του Κατρούγκαλου. Σημειώνουμε μόνο πως δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι στιγμής η όλη συζήτηση έχει περιοριστεί στον τρόπο εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας και στις αρμοδιότητές του. Κι αυτό συνέβη με ευθύνη του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς από τις δικές του γραμμές ακούγονται διαμετρικά αντίθετες απόψεις, τις οποίες μάλιστα υποστηρίζουν ηγετικά στελέχη.

Ο Τσίπρας παρουσίασε μια λύση κουρελού. Αν, λέει, δεν πιάσει ο πρόεδρος 200 ψήφους στις δυο πρώτες ψηφοφορίες, δε θα γίνονται βουλευτικές εκλογές, αλλά εκλογή ανάμεσα στους δυο επικρατέστερους υποψήφιους προέδρους. Μα αν το θέμα είναι να αποτραπεί η δυνατότητα πρόκλησης εκλογών μέσω μπλοκαρίσματος της προεδρικής εκλογής στη Βουλή (πράγμα που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ το Δεκέμβρη 2014 και το είπε καθαρά ότι το κάνει για να προκαλέσει εκλογές!), γιατί να μην εκλέγεται πρόεδρος με 151 ψήφους στη Βουλή; Ετσι κι αλλιώς για παρελασιάρχη πρόκειται, όχι για πρόσωπο που ασκεί εξουσία.

Α, όλα κι όλα, ο Τσίπρας προτείνει άμεση εκλογή προέδρου από το λαό, αλλά και «λελογισμένη αύξηση των αρμοδιοτήτων του»! Να μπορεί να απευθύνεται στη Βουλή «για σπουδαίο λόγο» (κατά την κρίση του, φυσικά), να συγκαλεί το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών (δηλαδή να παρεμβαίνει ευθέως στην κοινοβουλευτική διαδικασία), αλλά και «να παραπέμπει ψηφισμένο νόμο σε ειδικό γνωμοδοτικό όργανο, αποτελούμενο αποκλειστικά από δικαστές, για να κρίνει επί της συνταγματικότητάς του»! Προτείνει, δηλαδή, να φτιαχτεί ένας δεύτερος πόλος εξουσίας, που θυμίζει έντονα την ελληνική (και όχι τις ευρωπαϊκές) μοναρχία.

Στην ίδια αστική συντηρητική κατεύθυνση είναι και η πρόταση για κατάργηση του διάχυτου συνταγματικού ελέγχου και τη θέσπιση ενός οιονεί συνταγματικού δικαστηρίου, «ενός ειδικού γνωμοδοτικού οργάνου, αποτελούμενου αποκλειστικά από δικαστές των Ανώτατων Δικαστηρίων, που σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μετά από πρόταση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ή της Κυβέρνησης, ή 120 Βουλευτών, θα γνωμοδοτεί επί ψηφισμένου νομοσχεδίου εντός συντομότατης μάλιστα προθεσμίας». Διότι το σημερινό σύστημα, στο πλαίσιο του οποίου κάθε δικαστήριο μπορεί να κρίνει τη συνταγματικότητα, σύστημα αστικοφιλελεύθερο, όπως γνωρίζουν και οι πρωτοετείς της Νομικής, «μετατρέπει τον δικαστή σε νομοθέτη», όπως έγραψαν του Τσίπρα να πει!

ΥΓ. «Προτείνουμε τη δυνατότητα διενέργειας Δημοψηφίσματος με λαϊκή πρωτοβουλία και συλλογή άνω του 1 εκατομμυρίου υπογραφών, για ψηφισμένο νόμο, με εξαίρεση, βεβαίως, νόμους που αφορούν τα δημοσιονομικά ζητήματα» είπε ο Τσίπρας. Αυτό έλειπε, να τίθεται υπό δημοψηφισματική αμφισβήτηση η δημοσιονομική πολιτική, που καθορίζει απόλυτα και την κοινωνική πολιτική! Τέτοιες ιδέες δεν επιτρέπεται να εκτίθενται ούτε καν στο επίπεδο της προπαγανδιστικής παπαρολογίας. Αλλωστε, ο καθορισμός της δημοσιονομικής πολιτικής είναι αρμοδιότητα των ιμπεριαλιστών δανειστών ή των ευρωενωσίτικων οργάνων.

Πηγή: Κόντρα

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Μετά το "Brexit": Η πάλη ενάντια στην «Ενωμένη Ευρώπη» των μονοπωλίων και του νεοφιλελευθερισμού πρέπει να ενταθεί κυρίως παλεύοντας ο καθένας ενάντια στη «δική» του αστική τάξη



Μετά το "Brexit": 

Η πάλη ενάντια στην «Ενωμένη Ευρώπη» των μονοπωλίων και του νεοφιλελευθερισμού πρέπει να ενταθεί κυρίως παλεύοντας ο καθένας ενάντια στη «δική» του αστική τάξη 

Το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος για την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή την έξοδο από αυτήν κατέληξε στην ψήφιση για Brexit, πράγμα που δεν το περίμεναν η Ευρωπαϊκή και παγκόσμια ελίτ, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ), οι πρόεδροι και οι οικονομικοί κερδοσκόποι. Παρά την μεγάλη καμπάνια εκφοβισμού, η πλειοψηφία ψήφισε την απόρριψη της ΕΕ και των σχεδίων του Κάμερον. Αυτό ήταν καίριο χτύπημα στην ελίτ της ΕΕ και στο σχέδιο ολοκλήρωσης των «Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» μέχρι το 2025 και άφησε όχι μόνο το Ενωμένο Βασίλειο, αλλά και την ΕΕ σε μια αβέβαιη πολιτική κατάσταση, όπου πολλές διαφορετικές δυνάμεις προσπαθούν επιβληθούν.

Η ψήφος Εξόδου δεν ήταν ψήφος δεξιά, δεν ήταν ρατσιστική ή ξενοφοβική ψήφος, όπως προσπαθούν να πουν οι ένθερμοι υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν μια πλατιά λαϊκή ψήφος των 52% έναντι του 48%, βαθιά ριζωμένη στη Βρετανική εργατική τάξη, των φτωχών ενάντια στους πλούσιους, των απλών ανθρώπων ενάντια στους τραπεζίτες και οικονομικούς μάγους της πόλης του Λονδίνου, υποβοηθούμενη από τις διαφωνίες μέσα στους κόλπους της Βρετανικής αστικής τάξης και του κυβερνώντος κόμματός της. Εξέφρασε την επιθυμία τους να ξανακερδίσουν την κυριαρχία τους και να ανατρέψουν το νεοφιλελεύθερο πολιτικό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τις πλατιές εργαζόμενες και λαϊκές μάζες ακόμα φτωχότερες.

Στη Σκωτία και στη Βόρεια Ιρλανδία η πλειοψηφία ψήφισε υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Αυτό αντανακλά τις διαδηλώσεις ενάντια στην αντιδραστική ιμπεριαλιστική και αποικιακή Αγγλική αστική τάξη και την ασάφεια για την ταξική ουσία της Ενωμένης Ευρώπης των μονοπωλίων. Δυνάμεις που μάχονται για την ενοποίηση της Ιρλανδίας και την ανεξαρτησία της Σκωτίας ζητούν δημοψηφίσματα για αυτό το σκοπό. Αυτό είναι το δικαίωμα των καταπιεσμένων εθνών.

Αλλά το διώξιμο μιας αντιδραστικής ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης και η αντικατάστασή της με την ενωμένη αντιδραστική και ιμπεριαλιστική αστική τάξη της ΕΕ δεν είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων ή των πλατιών μαζών οποιουδήποτε έθνους.

Η ΕΕ είναι το σχέδιο των Ευρωπαϊκών μονοπωλίων, των κυβερνήσεών τους και των πολιτικών τους κομμάτων για μια ενιαία αγορά μέγιστων κερδών προστατευμένη από δασμολογικά τείχη και τώρα με αγκαθωτό σύρμα για να εμποδίσουν τους πρόσφυγες των βομβαρδισμών, των πολέμων, της πείνας και της εκμετάλλευσης να περάσουν τα σύνορα. Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι όραμα για μια νέα ιμπεριαλιστική και νεοαποικιακή υπερδύναμη, αδύνατο ή αντιδραστικό πέρα για πέρα. Δεν είναι σχέδιο ειρήνης, ευημερίας και προκοπής των λαών. Η οικονομική της θεωρία είναι ο νεοφιλελευθερισμός, θεσμοθετημένος με συνθήκες μέσα στην ΕΕ και υποχρεωτικές πολιτικές για τις χώρες μέλη, που ενισχύει το καθεστώς του Ευρώ που επιβλήθηκε στις περισσότερες χώρες της Ένωσης.

Όπου έγιναν Δημοψηφίσματα για τα βασικά σύμφωνα εφαρμογής στενότερης ολοκλήρωσης και νέων βημάτων για την οικονομική, νομισματική, πολιτική και στρατιωτική ενοποίηση, τα αποτελέσματά τους στις περισσότερες περιπτώσεις έδωσαν ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ, που στην πράξη απορρίφτηκε. Οι λεγόμενες «λαϊκίστικες» δεξιές δυνάμεις είναι ικανές να εκμεταλλευτούν αυτή την συνεχώς αυξανόμενη οργή και με την πρακτική εφαρμογή των οικονομικών και πολιτικών υπαγορεύσεων που φτώχυνε τα πλατιά στρώματα και με τα σχέδια για νέα βήματα προς τον ίδιο στόχο. Αυτοπαρουσιάστηκαν ως υπερασπιστές του έθνους και των εθνικών συμφερόντων ενάντια στην ΕΕ, διαστρεβλώνοντας τον πραγματικό ταξικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσιάζοντας  ψευδώς τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ως την αιτία της εξαθλίωσης των μαζών. Η «πάλη» τέτοιων δυνάμεων ενάντια στην Ενωμένη Ευρώπη των μονοπωλίων είναι υπονομευτική, ασυνεπής και διασπαστική. Γι' αυτό το λόγο ακριβώς προωθούνται πολύ από τα ΜΜΕ της αστικής τάξης τα οποία προσπαθούν να κρύψουν τον ταξικό χαρακτήρα της πάλης ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο υπερκράτος της.

Ας καταδικάσουμε, ξεσκεπάσουμε και καταπολεμήσουμε δυναμικά τα ακροδεξιά, εθνικιστικά, ρατσιστικά και φασιστικά κινήματα και κόμματα, που χρησιμοποιούν μια «κοινωνική» δημαγωγία βοηθώντας την αστική τάξη να διασπάσει και να εκμεταλλεύεται τους εργάτες και τις λαϊκές μάζες, να περικόπτει τις ελευθερίες και τα πολιτικά δικαιώματα των λαών.

Οι σοσιαλδημοκρατικές, «σοσιαλιστικές» και αριστερές ρεφορμιστικές δυνάμεις της ΕΕ και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις στις οποίες είναι επικεφαλείς έχουν γίνει συνεταίροι στην δημιουργία της σημερινής τερατώδους Ευρωπαϊκής Ένωσης, του καταστροφικού Ευρώ και των ολέθριων νεοφιλελεύθερων πολιτικών – ενώ την ίδια στιγμή προωθούν την ιδέα μιας καλύτερης ΕΕ, μιας μεταρρυθμισμένης Ένωσης, μιας Ευρώπης των λαών, μιας «κοινωνικής» Ευρώπης. Αυτές είναι αυταπάτες που εξυπηρετούν τα μονοπώλια. Τα γεγονότα και όλη η πείρα αποδεικνύει ότι η ΕΕ δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί σε όφελος των εργαζομένων και των λαών. Τα δεσμά των νεοφιλελεύθερων αντεργατικών και αντιλαϊκών συνθηκών και θεσμών της ΕΕ πρέπει να τσακιστούν. Πρέπει να καταργηθούν. Η ΕΕ και το Ευρώ είναι αποτυχημένα σχέδια.

Οι ρεφορμιστές και ιδιαίτερα οι αριστεροί ρεφορμιστές όπως το Ευρωπαϊκό Αριστερό Κόμμα και τα κόμματα-μέλη του από το Σύριζα και τους Ποδέμος μέχρι το Γερμανικό Ντι Λίνκε και το Γαλλικό Κόμμα της Αριστεράς, παίζουν πολύ βρόμικο παιχνίδι ως υπερασπιστές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ αυτοπροβάλλονται ως ισχυρές δυνάμεις ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό. Πρόκειται για εξαπάτηση όπως αποδεικνύεται από την κυβέρνηση Σύριζα. Ήταν ενάντια στη δημιουργία ενός πλατιού λαϊκού κινήματος που να συνδυάζει την πάλη ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την πάλη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και αντικατέστησαν τον ταξικό ανταγωνισμό μεταξύ Κεφαλαίου και εργατών με την πολιτική πάλη ανάμεσα στην αριστερά και την δεξιά.

Αυτή η θέση των αριστερών ρεφορμιστών, όταν δεν υπάρχουν ισχυρά και πλατιά κινήματα ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ, αφήνει ανοιχτό πεδίο στις δεξιές λαϊκίστικες δυνάμεις που κριτικάρουν την ΕΕ, που δημαγωγούν με την αγωνία των εργαζομένων μαζών για την κακή τους κατάσταση. Οι αριστεροί ρεφορμιστές είναι ένοχοι μεγάλης προδοσίας.

Η πάλη ενάντια στην νεοφιλελεύθερη ΕΕ δεν εκδηλώνεται μόνο με τα κινήματα που απαιτούν αποχώρηση από την Ένωση και τάσσονται υπέρ των δημοψηφισμάτων στις διάφορες χώρες για να φύγουν από την Ένωση ή να απαλλαγούν από το Ευρώ, αλλά και μέσω των εργατικών αγώνων και των αγώνων των πλατιών λαϊκών μαζών ενάντια στην νεοφιλελεύθερη πολιτική και τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις έχουν την σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η εργασιακή μεταρρύθμιση που προωθείται από την Ολλανδική κυβέρνηση, ο αποκαλούμενος νόμος «El Khomri», που οι Γάλλοι εργαζόμενοι και τα μαχητικά συνδικάτα παλεύουν ηρωικά παρά τα αστυνομικά κρατικά μέτρα.

Εκφράζουμε την πλέρια υποστήριξή μας στους εργαζόμενους, στην νεολαία και στις λαϊκές μάζες, στις μαχητικές τους οργανώσεις, που παλεύουν ενάντια στις νεοφιλελεύθερες και αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, παρά την καταστολή και την ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας, καλούμε όλους τους εργαζόμενους και καταπιεσμένους λαούς να αναπτύξουν όλο και πιο πολύ τη διεθνή αλληλεγγύη.
Τέτοιοι συγκεκριμένοι αγώνες πρέπει να προωθούν την πολιτική πάλη ενάντια στην ΕΕ και να απορρίπτουν τις αυταπάτες ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μεταρρυθμιστεί σε έναν προοδευτικό θεσμό στην υπηρεσία των εργαζομένων και των λαών. Η αντιδραστική φιλο-ΕΕ αστική τάξη κάθε χώρας είναι αδύναμη έξω από τους θεσμούς, το πλαίσιο και τις συνθήκες της Ένωσης. Η ταξική αλληλεγγύη των εργαζομένων ξεπερνά τα εθνικά σύνορα εντός και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το εργατικό κίνημα στο Ενωμένο Βασίλειο και οι προοδευτικές και επαναστατικές δυνάμεις πρέπει να ξεσηκωθούν για να σταματήσουν τα σχέδια των διαφόρων φατριών της αστικής τάξης να εξαλείψουν το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος ή να επιβάλουν νέα νεοφιλελεύθερα μέτρα, να επιτεθούν άγρια στους μετανάστες και να φορτώσουν στις μάζες μια συμφωνία – Brexit με την ΕΕ.
Η ψήφος για Brexit ενθάρρυνε τις δυνάμεις του λαού και των εργαζομένων σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και έξω από αυτήν για το δυνάμωμα της πάλης τους. Αναπτύσσονται πλατιά κινήματα στην ΕΕ, απαιτώντας Δημοψηφίσματα στις χώρες τους για να φύγουν ή να παραμείνουν στην ΕΕ. Στις χώρες με ειδικές συμφωνίες με την ΕΕ όπως η Νορβηγία και άλλες αναπτύσσεται πάλη ενάντια στην νεοφιλελεύθερη φύση της ΕΕ.

Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κενό σύνθημα αν δε συνδέεται στενά με την πάλη των εργατών, των εργαζομένων και των λαών ενάντια στις κυρίαρχες τάξεις των δικών τους χωρών και τους αντιδραστικούς και οπορτουνιστές υπηρέτες τους.

Η πάλη ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι επιτυχής μόνο αν στηρίζεται στη στέρεα βάση της πάλης της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών ενάντια στη δική τους αστική τάξη για την ανατροπή της.

Άρα, πρέπει να δημιουργηθούν πλατιά μέτωπα εργαζομένων και λαού, ή δυνάμωμά τους όπου ήδη υπάρχουν. Πρέπει να αγωνίζονται για τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των εργαζομένων, για τις δημοκρατικές ελευθερίες της καταπιεσμένης πλειοψηφίας, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις πολεμοκάπηλες συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ, ενάντια στον μιλιταρισμό και τη δημιουργία αστυνομικών Κρατών, για την κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία, για τα δικαιώματα των εθνών να διαχειρίζονται μόνα τους τις υποθέσεις και τις τύχες τους.

Τα μαθήματα από τα Δημοψηφίσματα στις χώρες της ΕΕ, και επίσης από το Brexit, είναι ότι οι διαμαρτυρίες και οι οικονομικοί αγώνες ενάντια στις συνέπειες της κρίσης και τα νεοφιλελεύθερα και αυταρχικά μέτρα, αναγκαστικά γίνονται πολιτικός αγώνας ενάντια στις αστικές κυβερνήσεις και τους υπερεθνικούς θεσμούς του κεφαλαίου. Καθήκον μας είναι να τους συνδέσουμε άρρηκτα μεταξύ τους στην ίδια την ταξική πάλη του προλεταριάτου για την ανατροπή της αστικής τάξης και την οικοδόμηση μια νέας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Ιούλιος 2016

Συντονιστική Επιτροπή της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων (ICMLPO)

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Το μαύρο τανγκό του αντικομμουνισμού



Θα ήταν τραγικό, πραγματικά τραγικό, αν τελικά οι συντελεστές του «Bαμμένα κόκκινα μαλλιά» κατάφερναν να γυρίσουν τηλεοπτικά τον λίβελο που θέλει να λέγεται μυθιστόρημα και ονομάζεται «Κόκκινο τανγκό». Να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι δεν θεωρούμε τίποτε που αρθρώνει πολιτικό λόγο, έστω και ξώφαλτσα, «αθώο». Δεν θεωρούμε ότι μπορεί να υπάρξει τέχνη που να μην είναι στρατευμένη. Ακόμα και αυτοί που θέλουν να το παίξουν ενδιάμεσοι, αντικειμενικοί κλπ, για μας απλά δεν υφίστανται ως τέτοιοι. Αυτά τα επιχειρήματα είναι για αφελείς, ειδικά όταν στο επίκεντρο του οίστρου των συγγραφέων του «Κόκκινου τανγκό» βρίσκεται το κομμουνιστικό κίνημα, οι αγωνιστές του και οι ηγέτες του.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης «τιμήθηκε» για άλλη μια φορά από τις αλεπούδες του «πολιτισμού». Και «τιμήθηκε» όπως τιμάται χρόνια τώρα από την αστική τάξη και τα τσιράκια της. Βαστάζοι αυτής της «τιμητικής» ήταν και συνεχίζουν να είναι οι αριστεροί αναθεωρητές όλων των αποχρώσεων, οι σοσιαλδημοκράτες, οι τροτσκιστές, οι εσωτερικάκηδες και οι απόγονοι των Κυρκομπανιάδων. Ισως αυτό είναι και το κοινό που βγήκε ευχαριστημένο από αυτή τη σαχλαμάρα, γιατί έχει γαλουχηθεί ακριβώς με αυτά τα επιχειρήματα υποταγής στην αστική τάξη. Αυτό το κοινό είναι που αγκάλιασε αυτόν τον λίβελο. Δηλαδή οι παντός είδους άσχετοι με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, οι διάφοροι ημιμαθείς γλαστράκηδες του οπορτουνιστικού χώρου - οι αυτοαποκαλούμενοι δημοκράτες, αντισυγκεντρωτικοί, αντικομφορμιστές και πάει μακριά η βαλίτσα…

Το βιβλίο έρχεται να προστεθεί στην προσπάθεια που κάνουν οι αντικομμουνιστικές δυνάμεις του τόπου για να διαστρεβλώσουν πρόσωπα και καταστάσεις. Κεντρικά χτυπιέται οτιδήποτε έχει σχέση με την ένοπλη πάλη του λαού. Το ΚΚΕ και ο ΔΣΕ «τιμούνται» δεκαετίες τώρα από το απέναντι στρατόπεδο και από τους αποστάτες της μεταπολιτευτικής αριστεράς, που η πλειοψηφία της πέρασε σε αστικές θέσεις. Οι συγγραφείς του βιβλίου κατάφεραν να κάνουν μυθιστόρημα ό,τι διακηρύττουν οι μαρατζιδοκαλύβηδες εδώ και χρόνια κουνώντας μας το δάχτυλο. Οπως οι βασιλικοί επίτροποι τότε, έτσι σήμερα οι ιστοριογράφοι και οι φιλολογούντες του αστισμού χτυπάνε με χυδαιότητες την πάλη του λαού. Από κοντά, νέοι σύμμαχοι στέκουν στο πλευρό τους μυθιστοριογράφοι όπως η Μουρλοσώτη, ο πασοκοθρεμμένος Κουτσομύτης και ο δημοτικός σύμβουλος Μαυρουδής -ανίκανος να διαχειριστεί μια αποχέτευση στο Πικέρμι- που ήρθαν να δώσουν τα «φώτα» τους για την αριστερά και την ιστορία της…

Εμείς δεν κάνουμε τους ενδιάμεσους, ξέρουμε με ποιους είμαστε και γιατί. Εμείς προερχόμαστε από τους ηττημένους και οι ζωές μας είναι άμεσα συνυφασμένες με εκείνη την ήττα. Το μέγεθός της μόνο αυτοί που δεν αλλαξοπίστησαν γνωρίζουν, αυτοί που κράτησαν, έσφιξαν τα δόντια, είτε στη πολιτική προσφυγιά είτε στις φυλακές και τα ξερονήσια. Οι υπόλοιποι ας μείνουν να διασκεδάζουν την αστική τάξη με τα πολιτικά τους «θρίλερ» και τα τετριμμένα κλισέ για τον «Αρχηγό» και τα «πρόβατα» που τον ακολουθούσαν…

Το ζήτημα που βαθιά τους «καίει» είναι πώς κατάφερε αυτός ο μικρός λαός να σηκώσει ανάστημα στην αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές. Τους «καίει» που κανένας αστός πολιτικός δεν ήταν λαοφιλής σαν τον Νίκο Ζαχαριάδη. Τους «καίει», ακόμα, η παραλίγο στα δύο κομμένη Ελλάδα. Τους «καίει» που ο στρατός των φτωχών είχε ανώτερα ιδανικά από τον στρατό του Βαν Φλιτ και του μοναρχοφασισμού. Επομένως, για να αναλύσουν τα φτωχά τους μυαλουδάκια όλα αυτά, επειδή δεν μπορούν καν να αγγίξουν τη δύναμη της εξέγερσης που καίει τα πάντα στο διάβα της, αρχίζουν τη μεταφυσική…

Βίαιοι, στρατολογημένοι, μικροί και αμόρφωτοι οι αντάρτες, πράκτορες, μικρόψυχοι, εξουσιολάγνοι, δικτατορίσκοι… «Θα μας κάνανε Αλβανία», «ευτυχώς που δεν νίκησαν οι κατσαπλιάδες» κλπ. Οσοι έχουν βρεθεί με μαχήτριες και μαχητές του ΔΣΕ ξέρουν ότι υπήρξαν ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, των εργαζομένων, των επιστημόνων και της αγροτιάς. Ανθρωποι που υπηρέτησαν τη σοσιαλιστική επανάσταση στη χώρα, άνθρωποι του μόχθου, με ιδανικά που για πάντα θα φοβίζουν τους αστούς και τα τσιράκια τους.

Το βιβλίο είναι γεμάτο λάσπη και χυδαιότητα, ειδικότερα ως προς τη ματιά των στελεχών στις γυναίκες, και επειδή οι συγγραφείς έχουν βαθιά μικροαστικά συμπλέγματα στον τρόπο που βλέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις, είχαν την ψευδαίσθηση ότι έτσι αντιλαμβάνονταν τα ζητήματα και οι επαναστάτες κομμουνιστές. Ανθρωποι που ήταν σε ανοιχτή ρήξη με τον αστισμό και την οπισθοδρόμηση. «Θρίλερ» γίνεται το βιβλίο για κάθε κομμουνιστή και προοδευτικό άνθρωπο με αυτά που γράφονται εκεί. Η ασχετοσύνη τους είναι ολοφάνερη, όταν μηχανιστικά αντιγράφουν ό,τι πιο καραμπινάτο σε επίπεδο γεγονότων και προσπαθούν να το πλασάρουν ως «κλίμα εποχής». Χωρίς να μπορούν να το κατανοήσουν, προσπαθούν να το παίξουν ξερόλες, και όπως πάντα είναι οι ξερόλες που την πατάνε… Παραθέτοντας μια «πλουραλιστική» κουτσή βιβλιογραφία και για να αποδείξουν ότι αυτά που γράφουν είναι τεκμηριωμένα, παραθέτουν στο τέλος αποσπάσματα-ντοκουμέντα…

Το κομμουνιστικό κίνημα όμως δεν μπορεί να κατανοηθεί από αντιδραστικά μικροαστικά στοιχεία, γιατί η ματιά τους είναι εξαρχής αρνητική στην πάλη των τάξεων και τον προλεταριακό αγώνα. Συνέλεξαν «χτυπητά» και γαργαλιστικά στοιχεία και νόμισαν ότι βρήκαν το μονοπάτι που οδηγεί στην άλλη πλευρά του φεγγαριού… Οτι θα σκιαγραφήσουν με αυτά τα «στοιχεία» το ένοπλο αντάρτικο και τον «αρχηγό» του. Είχαν μεγάλες βλέψεις, το βιβλίο όμως δεν τσούλησε, παρόλο που είχε έρωτες, αρνίσια κεφαλάκια, μίση, πάθη, στριφνές φάτσες, ξύλινο λόγο, δολοπλόκους νάνους, αρχηγίσκους, υπόγεια, λεπίδια και προδοσίες…

Τα «χτυπητά» αυτά στοιχεία που παραθέτουν τα βάζουν στην αφήγηση για να δείξουν πόσο ανώφελα ήταν όλα, πόσο δεν χρειάζονταν όλα αυτά. Θέλει ταλέντο να αποδομήσεις με όρους γυναικοδουλειάς… και νεαρών καλλονών που τους βάζουν χέρι κάτω από το τραπέζι… τον ΔΣΕ, σε σύγκριση με την «επιστημονική» αφήγηση του Νίκου Μαρατζίδη και των φίλων του. Το βιβλίο θίγει και υποτιμά το επαναστατικό κίνημα. Τους ανθρώπους του. Εχει πλάκα, όταν οι συγγραφείς του προσπαθούν να αντιγράψουν στα ζητήματα του σεξουαλικού πάθους στις ανθρώπινες κοινωνίες την πολύ ανώτερη και συμπαθέστατη Λένα Μαντά. Αλλά δεν είναι ικανοί ούτε στην κλειδαρότρυπα της φαντασίας τους να κοιτάξουν για να «περιγράψουν» κάτι έστω δήθεν τολμηρό! Πόσο μάλλον να κυλιστούν πίσω από έναν βράχο του Γράμμου για να μας «ταξιδέψουν» με το οτιδήποτε θεωρούν «τολμηρό».

Φτωχό πλήρως το κείμενο και από άποψη υπαίθρου. Οι ήρωες είναι σαν να διακτινίζονται, οι περιγραφές είναι σαν να γίνονται από το google map. Και αυτό φυσικά δείχνει την προχειρότητα με την οποία πήγαν να στήσουν το «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά 2». Θα ταίριαζε στην αρχή της τηλεοπτικής σειράς του «Κόκκινου τανγκό» (σε περίπτωση που το γύριζαν), την ώρα που θα έπεφταν οι τίτλοι, να ξεκινούσε με τους δύο «επαναστάτες» τραγουδοποιούς που προδόθηκαν στη Βάρκιζα (εδώ γελάνε και οι πέτρες στο Γράμμο…), Πανούση και Αγγελάκα. Θα έδενε ωραία το γλυκό. Θα ήταν όλοι ευχαριστημένοι. Πλην ίσως του Νταλάρα που είχε εκείνη την αξέχαστη ερμηνεία στα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά». Αλλά θα μπορούσε και ο ραδιοσταθμός «Κόκκινο» να το διαβάζει σε συνέχειες για το κοινό του, που είναι γαλουχημένο με τον αντικομμουνισμό και τη χυδαιότητα, μπας και «περπατήσει» στις πωλήσεις.

Η αντιδραστικότητα του βιβλίου απέτυχε να «προβληματίσει» όσους ξέρουν γιατί και εναντίον ποιων παλεύουν. Απέτυχε. Και για αυτό, ξεκινώντας με την τραγικότητά του, κλείσαμε με την κωμικότητά του. Το βιβλίο πέτυχε στο να περάσει ως μετάλλαξη στα ήδη λασποειδή σκουπίδια της αστικής ιστοριογραφίας και της παραλογοτεχνίας και να δείξει για άλλη μια φορά το επίπεδο των απογόνων και απολογητών του αστισμού.

Υγ1. Τις ομιλίες από τη βιβλιοπαρουσίαση του «επιτυχημένου» πολιτικού Βενιζέλου και του… «έλληνα Ντοστογιέβσκι» Τατσόπουλου από τον «ναό» του πολιτισμού Ιανό μπορεί κανείς να τις παρακολουθήσει στις εξής διαδικτυακές διευθύνσεις: Το κόκκινο τανγκό. Νίκος Ζαχαριάδης. Η άνοδος και η πτώση ενός ηγέτη και Ο Πέτρος Τατσόπουλος (ο άντρας που γ* την μισή Αθήνα) μιλά για το "Κόκκινο Τανγκό" του Ε. Μαυρουδή και του Κ. Κουτσομύτη

Υγ2. Ειδικότερα ο δεύτερος δίνει ρέστα στην κοτσάνα γύρω από τα ζητήματα του ΚΚΕ κλπ. Είμαστε σίγουροι ότι θα τον ζήλεψε ο γιος της Ελλης Παππά.

Υγ3. Επιτέλους, αυτό το βιβλίο συναγωνίζεται επάξια το «μοναδικό» στο είδος της αντιζαχαριαδολογίας και του αντικομμουνισμού, που δεν είναι άλλο από αυτό που έγραψε η οικογένεια Γερμανού με τίτλο: Το αντικείμενο (Νίκος Ζαχαριάδης). Λόγω θανάτου του Φρέντυ Γερμανού, το βιβλίο το συνέχισε και το ολοκλήρωσε η κόρη του Ναταλία Γερμανού! Πάλη γιγάντων για το λογοτεχνικό στερέωμα…

Λέσχη φίλων
2ης Ολομέλειας


Πηγή: Κόντρα

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Οι Γάλλοι αστοτσιφλικάδες, θέσπισαν το αντεργατικό νομοσχέδιο τους.


Τελικά, το αντεργατικό νομοσχέδιο Ελ Κομρί θεσπίστηκε από την κυβέρνηση Βαλς βάσει του άρθρου 49 του γαλλικού Συντάγματος, παρακάμπτοντας το Κοινοβούλιο. Την προηγούμενη βδομάδα η Γερουσία είχε ψηφίσει το νομοσχέδιο με ψήφους 185 υπέρ και 156 κατά, κάνοντας ορισμένες τροποποιήσεις σε ακόμα πιο αντεργατική βάση! Αν και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται (αυτή τη βδομάδα πραγματοποιήθηκε η 12η διαδήλωση), η κόπωση του κινήματος είναι εμφανής, καθώς δεν συγκεντρώνονται περισσότεροι από 50 χιλιάδες διαδηλωτές σε όλη τη Γαλλία (σύμφωνα με τους διοργανωτές, γιατί η αστυνομία δίνει σταθερά το ένα πέμπτο απ’ αυτό που δίνουν οι διοργανωτές). 

Η έλλειψη οργανωμένου σχεδίου αντίστασης και η ένταση της αστυνομοκρατίας στις διαδηλώσεις, οι οποίες ελέγχονται ασφυκτικά από την αστυνομία, σίγουρα έπαιξαν το ρόλο τους. Οπως επίσης και η προβοκατορολογία, που ενισχύθηκε μετά το σπάσιμο των τζαμιών ενός νοσοκομείου κατά τη διάρκεια διαδήλωσης την προηγούμενη βδομάδα, που χρησιμοποιήθηκε με ιδιαίτερο ζήλο από τα ΜΜΕ για να δείξουν πόσο «βάρβαρη» είναι η βία των διαδηλωτών! Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με το ποιος τελικά είναι χειρότερος, αυτός που σπάει μια τζαμαρία ή αυτός που κόβει τα χρήματα από τα νοσοκομεία, αλλά δεν υπήρξε ισχυρή επιθετική απάντηση από το κίνημα. Ποιος να το κάνει αυτό, άλλωστε, όταν η CGT που πρόσκειται στο «Κ»Κ Γαλλίας είναι ο πρώτος διδάξας στο «σπορ» της προβοκατορολογίας; 

Από τη στιγμή που οι σημαντικότερες απεργίες έληξαν, η βδομαδιάτικη κάθοδος στους δρόμους δεν οδηγεί στην κλιμάκωση της αντίστασης αλλά στην αποκλιμάκωση. Η δε πρόσφατη κατάθεση προτάσεων της CGT για την «αναμόρφωση» του νόμου, καλλιεργεί κλίμα συνδιαλλαγής και όχι σύγκρουσης.

Η γαλλική εργατική τάξη έδωσε ένα μεγάλο αγώνα ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο, χωρίς να έχει ένα επαναστατικό επιτελείο που να οργανώνει και να καθοδηγεί τον αγώνα, όχι με την έννοια του καπελώματος και της συνδιαλλαγής, αλλά με την έννοια του ανοίγματος δρόμων αντίστασης και του σχεδιασμού της εργατικής αντεπίθεσης. Τώρα, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις συνέπειες αυτού του νόμου που θα χειροτερεύσει τη θέση της και ιδιαίτερα των νέων εργατών. Αυτή είναι η «μοίρα» του προλεταριάτου μέσα στον καπιταλισμό. Ενας συνεχής αγώνας ενάντια στους σφετερισμούς του κεφαλαίου. Ενα σισύφειο μαρτύριο που μόνο η νίκη της προλεταριακής επανάστασης μπορεί να τερματίσει.

Πηγή: Κόντρα

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Αγώνας για τον κομμουνισμό, και όχι για ΔιΕΕξόδους!



Δυο βδομάδες πριν από το βρετανικό δημοψήφισμα, έκανε την εμφάνισή της διαδικτυακά μια «Πρωτοβουλία Αγώνα για την αποδέσμευση από την ΕΕ». Από τις πρώτες υπογραφές που συνοδεύουν τη διακήρυξη φαίνεται πως πρόκειται για μια κίνηση πέριξ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όμως η πολιτική ταυτότητα της Πρωτοβουλίας δεν πρόκειται να μας απασχολήσει εδώ. Ούτε καν η ίδια η διακήρυξη, δεδομένου ότι οι συγκεκριμένες απόψεις δεν είναι καινοφανείς, ενώ -από την άλλη- οι αντιφάσεις της είναι κραυγαλαίες.

«Η συμμετοχή στην ΕΕ αποτελεί στρατηγική δέσμευση και επιλογή και για την οικονομική ολιγαρχία της χώρας μας.  Η ρήξη με τις δυνάμεις του κεφαλαίου στη χώρα μας είναι και ρήξη με την ΕΕ», αναφέρει η διακήρυξη και αμέσως μετά έχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο με τίτλο «Υπάρχει εναλλακτική, έξω από  το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση». Η οποία εναλλακτική  δε διαφέρει ως προς το περιεχόμενό της απ' αυτά που περιέγραφε ως εναλλακτική ο ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι να σχηματίσει κυβέρνηση: δε βγαίνει έξω από τα όρια του καπιταλισμού. Το τσάκισμα του καπιταλισμού ως συστήματος οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης είναι το μόνο που δεν συνδέεται με «το αίτημα της αποδέσμευσης από ευρώ και ΕΕ». Το εν λόγω αίτημα συνδέεται «με την πάλη ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια, ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όποια άλλη κυβέρνηση τα εφαρμόζει, με την πάλη για τη μονομερή διαγραφή του χρέους, για εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό και λαϊκό έλεγχο, για την άμεση βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και την ικανοποίηση των στόχων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με την πάλη ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο, με τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, με την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαών, με την πάλη ενάντια στον φασισμό».

Μιλώντας επιστημονικά, έχουμε να κάνουμε με γελοιότητα. Δεν μπορείς να λες (σωστά) ότι η συμμετοχή στην ΕΕ αποτελεί στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης και από την άλλη να θεωρείς ότι «υπάρχει ζωή έξω από την ΕΕ» χωρίς να χρειαστεί πρώτα να συντρίψεις (για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του Μαρξ)  την εξουσία αυτής της τάξης και  παράλληλα να την απαλλοτριώσεις, για να μπορέσεις να οικοδομήσεις νέες, μη εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής στη θέση των εκμεταλλευτικών καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Μιλώντας πολιτικά, πρόκειται για τυχοδιωκτισμό. Γιατί η σύγκρουση με μια στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης περιγράφεται σαν ένας κοινοβουλευτικός περίπατος, σαν μια διαδικασία αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Αρα, αν υποθέταμε ότι πραγματικά είχαν ως στρατηγική τη ρήξη με την αστική τάξη και τις στρατηγικές της επιλογές, θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι οδηγούν το λαό ως πρόβατο επί σφαγήν στο σφαγείο του αστικού κράτους και των αστυνομικοστρατιωτικών μηχανισμών που διαθέτει. Ομως δεν πρόκειται καν γι' αυτό. Πρόκειται για καθαρή πολιτική σπέκουλα με τα αισθήματα αμφισβήτησης της ΕΕ που έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται. Για να το πούμε απλά (ώστε ν' ανταποκρίνεται καλύτερα στην πολιτική χυδαιότητα που υποκρύπτεται πίσω απ' αυτά τα συνθήματα), οι άνθρωποι ψάχνουν ψήφους και ρίχνουν γέφυρες για τη δημιουργία κάποιας ευρύτερης εκλογικής συμμαχίας, που θα τους βοηθήσει να αποβάλουν -για μια φορά έστω- το «στίγμα» του εξωκοινοβουλευτικού. Και έτσι, όμως, η συγκεκριμένη κατεύθυνση ρίχνει το δικό της νερό στο μύλο της ρεφορμιστικής διαφθοράς, ορθώνοντας εμπόδια στην απαραίτητη (σαν οξυγόνο) επαναστατική διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης.

Εχουμε και άλλη φορά αναφερθεί στον αντεπαναστατικό χαρακτήρα που αποκτούν οι λεγόμενες μεταβατικές διεκδικήσεις, όταν προβάλλονται σε συνθήκες που δεν υπάρχει επαναστατική κατάσταση. Διεκδικήσεις όπως ο εργατικός έλεγχος ή ακόμα και η αποδέσμευση από την ΕΕ θα μπορούσαν να έχουν μεταβατικό χαρακτήρα σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης. Σε συνθήκες που η αστική τάξη δεν μπορεί να κυβερνήσει όπως προηγούμενα, ενώ η εργατική τάξη και τα άλλα εργαζόμενα στρώματα αρνούνται να κυβερνηθούν όπως προηγούμενα, η πολιτικά οργανωμένη πρωτοπορία του προλεταριάτου προωθεί τέτοια μεταβατικά αιτήματα, με στόχο να ανεβάσει την επαναστατική συνειδητότητα, να αυξήσει τη συσπείρωση στις γραμμές του επαναστατικού κινήματος, να βαθύνει την επαναστατική κατάσταση, να βοηθήσει να ωριμάσουν οι συνθήκες για την τελική έφοδο για την κατάκτηση της εξουσίας. Οταν, όμως, δεν υπάρχει επαναστατική κατάσταση, αυτές οι διεκδικήσεις μετατρέπονται στο αντίθετό τους, σε ρεφορμιστικά συνθήματα ενσωμάτωσης, όπως καίρια επεσήμανε η Κομμουνιστική Διεθνής.

Η αλήθεια είναι ότι το βρετανικό δημοψήφισμα διευκολύνει κάπως αυτού του τύπου τη ρεφορμιστική προπαγάνδα. Εχει βέβαια τη δυσκολία του ότι το Brexit προωθήθηκε και στηρίχτηκε από συντηρητικές αστικές δυνάμεις, έχοντας στη βάση του έναν σκληρό, ιμπεριαλιστικού τύπου εθνικισμού (αναβίωση της βρετανικής αυτοκρατορίας), όμως με μερικά επίθετα μπροστά (αριστερό Brexit, εργατικό Brexit) το φέρνουν στα μέτρα τους. Αλλωστε, αν μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες μπορεί κανείς να καταργήσει μια στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης, γιατί να μην μπορεί να νικήσει τους «ευρωσκεπτικιστές» (μαζί με τους εθνικοφασίστες) και να δημιουργήσει πολιτικό ρεύμα υπέρ ενός «αριστερού Grexit»;

Η αλήθεια είναι πως η ένταξη στην ΕΕ και την Ευρωζώνη αποτελεί στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης. Αυτό σημαίνει πως δε θα επιτρέψει αυτή η επιλογή να αμφισβητηθεί με κοινοβουλευτικό τρόπο. Μια πολύ μικρή γεύση πήραμε το πρώτο εξάμηνο του 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τα γνωστά τσαλιμάκια της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Γνωρίζοντας πολύ καλά το στρατηγικό χαρακτήρα αυτής της επιλογής, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν την αμφισβήτησε, αλλά και τη χρησιμοποίησε ως βασικό επιχείρημα για την πλήρη μνημονιακή προσαρμογή του. 'Η θα υπογράφαμε το τρίτο Μνημόνιο ή θα μας έβγαζαν από την Ευρωζώνη ήταν το επιχείρημα. Από την Ευρωζώνη, όχι από την ΕΕ. Ούτε αυτό θεωρείται ανεκτό και ο ΣΥΡΙΖΑ το είχε καταστήσει σαφές από την πρώτη στιγμή που σχημάτισε κυβέρνηση (έλεγε απλά ότι θα καταφέρει να εφαρμόσει το πρόγραμμά του χωρίς Grexit). H ένταξη στην ΕΕ και την Ευρωζώνη βαραίνει στη ζυγαριά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η έξοδος από την ΕΕ δεν μπορεί να νοηθεί ως μια διαδικασία ανεξάρτητη από τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης, τη συντριβή του αστικού κράτους και την απαλλοτρίωση των καπιταλιστών.  Για να ακυρώσεις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης, πρέπει να νικήσεις την αστική τάξη σε μια σύγκρουση που έχει το χαρακτήρα «ποιος ποιον». Η αποδέσμευση από την ΕΕ (και κάθε ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, όπως το ΝΑΤΟ) είναι υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια που πρέπει να διδαχτεί το προλεταριάτο.

Υπάρχουν, όμως, εκείνοι που χαρακτηρίζουν αυτή την τοποθέτηση «εσχατολογική», ακόμα και… «θρησκευτικού χαρακτήρα». Αν αφαιρέσουμε το προκλητικό βερμπαλιστικό περιτύλιγμα από την ύβριν τους, τι μένει; Μένει η πανάρχαια σκουριά του ρεφορμισμού, που υπόσχεται βαθμιαία (μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες) μετάβαση στο σοσιαλιστικό παράδεισο. Οικοδομούν μια κοινοβουλευτική τακτική αποπατώντας πάνω στην επαναστατική στρατηγική και διαφθείροντας -όσο μπορούν- την ταξική συνείδηση. Ακόμα και το οργανωτίστικο επιχείρημά τους αποτελεί κόπια της μπερνσταϊνιάδας. Τα επαναστατικά προγράμματα δεν έχουν σημασία, οι μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δίνουν υπόσταση στο εργατικό κίνημα έλεγε ο Μπερνστάιν. Η κοινωνική επανάσταση είναι εσχατολογική προσέγγιση, το κίνημα θέλει άμεσους στόχους για να συσπειρωθεί λένε οι… ριζοσπάστες ρεφορμιστές.

Το εργατικό κίνημα θέλει αλήθειες και όχι κοινοβουλευτικό παραμύθιασμα. Οι αλήθειες είναι σκληρές, όσο σκληρός είναι και ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση. Οι στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης μπορούν να ανατραπούν με τη νίκη της στρατηγικής κατεύθυνσης του προλεταριάτου, που είναι ο κομμουνισμός (με τις βαθμίδες του). Μόνο όταν αυτό είναι ξεκάθαρο, θα μπορέσει το προλεταριάτο να συσπειρωθεί πολιτικά γύρω από ένα επαναστατικό πρόγραμμα. Διαφορετικά ο ορίζοντάς του θα είναι στενός, ίσα που να χωράει στις αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Αν το προλεταριάτο μπορεί να ακυρώσει μια στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης, όπως η ένταξη στην ΕΕ, τότε μπορεί και να νικήσει την αστική τάξη στη σύγκρουση για την εξουσία, που αναγκαστικά θα έχει επαναστατικό χαρακτήρα (η σύγκρουση). Μόνο όταν τα πράγματα είναι ξεκάθαρα από προγραμματική άποψη μπορεί να οικοδομηθεί ένα πραγματικά επαναστατικό προλεταριακό κίνημα. Ενα κίνημα που θα ξέρει τι διεκδικεί και μέσα από ποιες δυσκολίες θα περάσει για να το κατακτήσει.
Του Πέτρου Γιώτη

Πηγη: Κόντρα

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» για το Brexit


Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία στις 23/6/2016 ανέδειξε με 51,9% την έξοδο της χώρας από την ιμπεριαλιστική ΕΕ. Το μήνυμα του Βρετανικού λαού δεν μπορεί παρά να είναι ελπιδοφόρο. Ένα ισχυρό πλήγμα στο οικοδόμημα της ιμπεριαλιστικής ΕΕ που έχει καταδικάσει τους την εργατική τάξη και ευρύτερα τους Ευρωπαϊκούς λαούς σε χρόνια λιτότητα προς όφελος κυρίως των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών της Ένωσης.
Όχι, η Μ.Βρετανία δεν έγινε σοσιαλιστική. Η ταξική εκμετάλλευση των εργαζομένων εκεί δεν θα αλλάξει, ίσως ακόμα και να ενταθεί. Όμως η ταξική απελευθέρωση των λαών περνά από το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν και να διεκδικούν την έξοδο των κρατών τους από ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (όπως η ΕΕ) και η γενναία απόφαση του λαού της Μ. Βρετανίας (παρά την τρομοκρατία) βοηθά τους μικρότερους λαούς και τα εξαρτημένα κράτη της Ευρώπης.
Καθήκον των αντιφασιστών είναι να διαφυλάξουν αυτή την έξοδο από την εκμετάλλευση και – πιθανότατα – ενίσχυση ξενοφοβικών, ρατσιστικών και εθνικιστικών δυνάμεων.
Στην Διακήρυξη της περιφερειακής συνάντησης των Ευρωπαϊκών μελών της ICMLPO που έλαβε χώρα αρχές Μάη 2016 αναφέρεται:

Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις που κάνουν εκστρατεία υπέρ του «Brexit». Εάν συμβεί, θα δημιουργήσει μια νέα πολιτική κατάσταση, βάθεμα της κρίσης της ΕΕ και θα αφυπνίσει την αντίθεση στην ΕΕ στις άλλες χώρες. Υποστηρίζουμε πλέρια το δικαίωμα των λαών για αποχώρηση από την ΕΕ. Υποστηρίζουμε τους λαούς που ζητούν δημοψήφισμα για να αποχωρίσουν από την ΕΕ.

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Kοινωνικό-πολιτικό χρώμα του BREXIT

Πρέπει να δούμε το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος, με το ιδιαίτερα σημαντικό βάρος που έχει, ως μέρος μιας ευρύτερα αναπτυσσόμενης τάσης στους ευρωπαϊκούς λαούς ότι η ΕΕ και οι πολιτικές της είναι εναντίον τους και όχι υπέρ τους.

Ορισμένες φορές γεγονότα που συμπυκνώνουν βαθιές κοινωνικές δυναμικές, αναδιατάσσουν το σύνολο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Το ηχηρό μήνυμα της λαϊκής ψήφου για αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αίφνης διαμόρφωσε ένα ιδιότυπο και πολύχρωμο στρατόπεδο θρηνολογούντων: ακραίοι νεοσυντηρητικοί μα και οπαδοί της δήθεν αριστερής άποψης «μια άλλη ΕΕ είναι εφικτή», σχίζουν τα ιμάτια τους για την «οπισθοδρόμηση του προοδευτικού ευρωπαϊκού σχεδίου» και τη συνακόλουθη –κατά τον ισχυρισμό τους– «νίκη της ρατσιστικής ακροδεξιάς».
Ψευδολογούν σκόπιμα! Θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνουν τον κόπο να σκεφτούν ότι σχεδόν πάντοτε όταν τέθηκε ερώτημα στο λαό κάθε χώρας σε σχέση με την επικύρωση ή όχι βημάτων οικοδόμησης ή συγκεκριμένων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απάντηση ήταν συντριπτικά αρνητική (πχ δημοψηφίσματα για Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία και Ολλανδία, δημοψήφισμα στην Ελλάδα για προτάσεις Eurogroup για νέο μνημόνιο).
Συνεπώς, πρέπει να δούμε το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος, με το ιδιαίτερα σημαντικό βάρος που έχει, ως μέρος μιας ευρύτερα αναπτυσσόμενης τάσης στους ευρωπαϊκούς λαούς ότι η ΕΕ και οι πολιτικές της είναι εναντίον τους και όχι υπέρ τους.
Αυτό ακριβώς το γεγονός θέτει επί τάπητος το βασικό ερώτημα: είναι προοδευτική ή αντιδραστική η πολιτική της ΕΕ και η ίδια η ΕΕ ως οικοδόμημα;
Το εάν η καταδίκη της ΕΕ στη συνείδηση και την ψήφο των λαών γίνεται με προοδευτικό ή αντιδραστικό χρώμα και το ποιες είναι οι προϋποθέσεις για αυτό, αποτελούν σπουδαία ερωτήματα, που ωστόσο πρέπει να συζητηθούν με εντελώς άλλους όρους, έξω από το στρατόπεδο των Ταλιμπάν του Μένουμε Ευρώπη και αποφασιστικά ενάντια στους πολιτικούς και ιδεολογικούς εκπροσώπους του.
Με τον ίδιο τρόπο οι θλιβεροί «αριστεροί» εραστές της ΕΕ, θεωρούν πισωγύρισμα το BREXIT ακριβώς επειδή έχουν θρησκευτική πίστη στον «αντικειμενικά προοδευτικό» χαρακτήρα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» ή/και της «παγκοσμιοποίησης», στις οποίες βλέπουν μια δήθεν κατάργηση των συνόρων και όχι την ανύψωση των ταξικών κοινωνικών φραχτών ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.
Το ερώτημα επομένως, δεν είναι γιατί υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου, τα οποία ως αποτέλεσμα της βαθιάς πολιτικής κρίσης του οικοδομήματός του, πλαισίωσαν και τις δύο πλευρές του διλήμματος «έξοδος ή παραμονή» στην περίπτωση του ΒREXIT. Αντίθετα, το βασικό ζητούμενο είναι, οι δυνάμεις της εργατικής πολιτικής να πάρουν θέση χωρίς μασημένα λόγια υπέρ ενός δρόμου ρήξης και αποδέσμευσης κάθε χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με σκοπό τη διάλυση και καταστροφή της.

Οι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν προοδευτικό οτιδήποτε προάγει την ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου χωρίς δεσμεύσεις και των παραγόμενων προϊόντων, καθώς και την ανάπτυξη του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο πετούν τη σκούφια τους για οποιαδήποτε μέτρο μείωσης του εργατικού κόστους, περιστολής των εργασιακών καταχτήσεων και των κοινωνικών δαπανών, καθώς και υποβάθμισης της δημοκρατίας και οποιασδήποτε έννοιας δημοκρατίας και λαϊκής ή/και κρατικής κυριαρχίας σε κάθε χώρα. Δεν τους ενοχλεί λοιπόν ο κάθε Φάρατζ στη Βρετανία, αλλά κάθε κίνηση ενάντια σε αυτό το σχέδιο.
Την επόμενη κιόλας του σεισμού του BREXIT, φανατικοί πολέμιοί του όπως η εφημερίδα Γκάρντιαν έκανε λόγο για «εξέγερση της εργατικής τάξης». Και είναι ακριβώς έτσι. Σε μια από τις βασικές κοιτίδες του νεοφιλελευθερισμού μια θυμωμένη εργατική τάξη, απειλούμενη από την εργασιακή ανασφάλεια, τη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής στις μεγαλουπόλεις και την υποβάθμιση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών, στρέφει την πλάτη όχι μόνο στην κινδυνολογία της κυβέρνησης των Συντηρητικών, αλλά και στους Εργατικούς που έτρεξαν να μπαζώσουν «από τα αριστερά» το στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ.
Οι περί τον Κάμερον έπαιξαν με διαχειριστική αλαζονεία και διαπραγματευτικά με το ζήτημα της σχέσης της Βρετανίας με την ΕΕ. Τώρα διαπιστώνουν με τρόμο ότι η καταστροφολογία έναντι της προοπτικής ενός BREXIT, βασισμένη κυρίως στο επιχείρημα του κινδύνου καθήλωσης της οικονομικής ανάπτυξης δεν αποδίδει, ακριβώς επειδή εκατομμύρια εργαζομένων και φτωχών στη Βρετανία, σε αντίθεση με την κοσμοπολίτικη αστική τάξη και κάποια μεσαία στρώματα, θεωρούν ότι αυτή η ανάπτυξη, έτσι και αλλιώς, δεν τους περιέχει. Κοντολογίς, ο βρεγμένος, βροχή δε φοβάται… Αυτή είναι η θεμελιακή βάση τόσο της αποδοκιμασίας και καταδίκης τους στρατοπέδου παραμονής, όσο και της δυναμικής του ΒRΕΧΙΤ.
Η εικόνα ότι το ρεύμα υπέρ του ΒRΕΧΙΤ τροφοδοτήθηκε αποκλειστικά ή κυρίαρχα από ξενοφοβικά αισθήματα κατά της μετανάστευσης, είναι επομένως παραπλανητική. Ακόμη και στο βαθμό που αυτός ο παράγοντας διαπιστώνεται ως σημαντικός χάρη και στις προσπάθειες των ακροδεξιών και εθνικιστών, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητος από την όξυνση του κοινωνικού ζητήματος και τον αντιδραστικό ρόλο που έχει παίξει η ΕΕ με τις αντεργατικές πολιτικές της και την αντιδημοκρατική της φυσιογνωμία. Το γεγονός ότι ένα σημαντικό τμήμα των εργαζομένων συσχετίζει την εργασιακή και κοινωνική του ανασφάλεια με τον «ξένο» εργάτη, συνδέεται, ακριβώς, με την ηγεμονία της κυρίαρχης «ευρωπαϊκής» αστικής ιδεολογίας κοινωνικού δαρβινισμού. Αυτή άλλωστε αποτελεί την ευρύτερη βάση της διαμόρφωσης του ακροδεξιού ρεύματος σε όλη την ΕΕ. Το να φορτώνονται οι ευθύνες στον «άλλο» που είναι «δίπλα» και όχι στον «πάνω» που «είναι δικός μας», είναι μια σταθερή συντεταγμένη της συντηρητικής της τάξης πραγμάτων στάσης που αναπτύσσει η κεφαλαιοκρατική εξουσία σε κάθε χώρα. Ας μείνουν στην άκρη λοιπόν οι υποκρισίες…
Το τσουνάμι του BREXIT είχε και άλλους ισχυρούς τροφοδότες: Εξέφρασε μια διάθεση αποδοκιμασίας των δυνάμεων του πολιτικού κατεστημένου και των εκάστοτε διαχειριστών. Πρόκειται για ένα διεθνές αναπτυσσόμενο φαινόμενο ετερόκλητης κατεύθυνσης, αλλά με κοινό παρονομαστή την αποτυχία της σημερινής μορφής κοινωνικής και πολιτικής ενσωμάτωσης των λαϊκών μαζών στα σύγχρονα πολιτικά συστήματα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Αλλού ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos, αλλού ο Τραμπ και η Λεπέν, ωστόσο παντού τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας εισπράττουν τη συστημική αποτυχία και τον κοινωνικό θυμό. Το γεγονός ότι το οικονομικό κατεστημένο δεν είναι εξίσου στο στόχαστρο, σχετίζεται, ασφαλώς, τόσο με την αίσθηση της ανυπαρξίας εναλλακτικής οικονομικού μοντέλου όσο και με την αποψίλωση του πολιτικού λόγου από ταξικούς καθορισμούς, με τεράστια ευθύνη σε αυτό και της κάθε είδους συστημικής αριστεράς.
Διεκδίκηση ανατροπής της αστικής ηγεμονίας
Το αστικό νεοφιλεύθερο στρατόπεδο (και όχι μόνο η ακροδεξιά), δήλωσε παρόν όχι μόνο στο στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ που ήταν η κυρίαρχη γραμμή του κεφαλαίου, αλλά και στο στρατόπεδο του BREXIT, έχοντας μάλιστα ηγεμονία σε αυτό. Ο διχασμός μέσα στο Συντηρητικό κόμμα αντανακλά αφενός συμπτώματα κρίσης της αστικής στρατηγικής, αφετέρου προσπάθεια ενσωμάτωσης του εκλογικού σώματος που αποτελεί τυπική ανάγκη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Οπωσδήποτε υπάρχει ένα παρελθόν που πρέπει να ληφθεί υπόψιν: Η ΕΕ είχε πάντα ένα διττό ρόλο. Από τη μια, αποτελούσε τη συνασπισμένη δύναμη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έναντι των εργατικών τάξεων στην Ευρώπη αλλά και στον ανταγωνισμό με τα άλλα καπιταλιστικά κέντρα. Από την άλλη, ήταν ο αναγκαίος συλλογικός εταίρος των ΗΠΑ στην ευρύτερη Ευρασία. Σε αυτή την αντιθετική συνύπαρξη και ανταγωνιστική αλληλεξάρτηση, ο ρόλος της Βρετανίας ήταν πάντα ενδιάμεσος και κυρίως ακουμπούσε στη δεύτερη πλευρά. Οι ΗΠΑ από τη μεριά τους, πάντα ήθελαν μια Βρετανία «δικό τους χέρι», αλλά μέσα στην ΕΕ, ως σημαντικό παράγοντα επηρεασμού των πολιτικών της.
Σήμερα, με μεγάλους τριγμούς και ανασφάλειες, στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης και οικονομικής καχεξίας, οι πολιτικές αβεβαιότητες και αντιπαραθέσεις φουντώνουν, ενώ θα δοκιμαστούν (όχι σε συνθήκες ηρεμίας) νέες εναλλακτικές και ισορροπίες. Ο Βρετανικός καπιταλισμός, ιστορικά εξαιρετικά διεθνοποιημένος, μπροστά στην εικόνα μιας ΕΕ που σαπίζει, είναι λογικό να αναζητά και άλλους δρόμους, ενώ και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να θεωρούν ακίνητα τα πράγματα στη Γηραιά ήπειρο και αυτό αντανακλάται στις αντίθετες τοποθετήσεις Ομπάμα και Τράμπ σε σχέση με το BREXIT.
Η συσπείρωση δυνάμεων για αριστερή έξοδο (LEXIT) στη Βρετανία, που έδωσε τη μάχη από αριστερή, εργατική και διεθνιστική σκοπιά, ήταν μεγάλο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα, η στάση των Εργατικών υπέρ της παραμονής, δίπλα στον Κάμερον, άφηνε έκθετον εργατικό κόσμο και βορά στην ακροδεξιά. Οι δυνάμεις του LEXIT με τη θαρραλέα στάση τους, παρά το μικρό τους μέγεθος, έδειξαν έναν άλλο δρόμο και έσωσαν τη τιμή συνολικά της Αριστεράς και της εργατικής πολιτικής.
Σε εποχές μεγάλης κοινωνικής αναστάτωσης, ας μη ξεχνάμε: Από τη Βρετανία ως τη Γαλλία και από την Αυστρία ως την Ελλάδα, η χροιά της φωνής των εργατικών στρωμάτων, το χρώμα της κίνησής τους, μπορεί να μη μας αρέσουν ή/και να είναι προβληματικά. Αν όμως η Αριστερά, εμμένοντας σε μια ελιτίστικη και συστημική στάση, δεν ακούσει αυτή τη φωνή και δεν επανασυνδεθεί με τον κόσμο της φτώχειας και της ακραίας σύγχρονης εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να έχει μέλλον.

του Παναγιώτη Μαυροειδή
Πηγή: ΠΡΙΝ