Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

ΟΑΕΔ: Προγράμματα Οργανισμού Άγριας Εκμετάλλευσης εργατικού Δυναμικού



Ο αριθμός των εγγεγραμμένων στα μητρώα των ανέργων, με στοιχεία του ΟΑΕΔ, για τον μήνα Ιούλη ξεπερνάει τους 970.000, με μια αύξηση από τον Ιούνιο που μετράει πάνω από 23.500 εγγεγραμμένους ανέργους. Φυσικά αυτοί οι αριθμοί αν και τεράστιοι από μόνοι τους, είναι πλασματικοί αφού δεν υπολογίζονται σε αυτούς οι άνεργοι και άνεργες εκτός ΟΑΕΔ, οι επισφαλείς εργαζόμενοι/ες, οι ημιαπασχολούμενοι.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανασφάλειας και του κυνηγητού του μεροκάματου οι σοσιαλδημοκράτες, άξιοι συνεχιστές των αστικών κυβερνήσεων «αριστεροί» στυλοβάτες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, συνεχίζουν τις ίδιες τακτικές εκμετάλλευσης και καταλήστευσης του εργατόκοσμου.

Προγράμματα voucher, ΕΣΠΑ, «κοινωνικά» επιδόματα, εκπτωτικά κουπόνια, κάρτες παρακάρτες… Τσακίζουν τις λαϊκές οικογένειες με φόρους, μειώσεις μισθών και συντάξεων, τσαλαπατάνε τα εργασιακά δικαιώματα, θέλουν τους εργαζόμενους να πεθαίνουν δουλεύοντας, συνεχίζουν να εντείνουν την ταξική τους επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη και από πίσω μας πετάνε το ξεροκόμματο.

Τα προγράμματα απασχόλησης που εφαρμόζουν κατά καιρούς είναι τακτικές επίθεσης στις εργασιακές συνθήκες και δικαιώματα.

Τα δύο λοιπόν νέα προγράμματα ονοματίστηκαν «προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» και κάνουν λόγο για 13.000 προσλήψεις νέων. Αυτό που μας πλασάρουν για μείωση της ανεργίας και ευκαιρία για μεροκάματο στους νέους, είναι οι νέες εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, είναι το δωράκι του κράτους των κεφαλαιοκρατών στους τελευταίους. Προσφέρουν δωρεάν εργατικό δυναμικό σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, αποδεσμεύοντας την εργοδοσία από το να χάνει κέρδος πληρώνοντας την εργατική δύναμη. Ο ΟΑΕΔ θα δίνει στους «ασκούμενους» (μτφ το νέο εκμεταλλευόμενο εργατικό δυναμικό) 18 ευρώ μεροκάματο στους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα από 18 – 24 ετών και 21 ευρώ στους ηλικίας από 25 έως 29.

Όπως σε όλα τα παρόμοια προγράμματα έτσι και σε αυτά ο απασχολούμενος δεν θα δικαιούται άδεια στους τέσσερις μήνες που θα διαρκέσει το πρόγραμμα (πενθήμερο, 6ωρο) και θα ασφαλίζεται μόνο στον κλάδο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και του επαγγελματικού κινδύνου, χωρίς κανένα άλλο ασφαλιστικό δικαίωμα.

Οι νέες και νέοι της εργατικής τάξης πρέπει να ξεμπροστιάζουν τις τακτικές του κεφαλαίου και να αγωνίζονται για να χτίσουν τις συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης μέσα και έξω από τους χώρους εργασίας. Να βάζουν στόχους οργάνωσης για ταξικές διεκδικήσεις, ζύμωσης και ταξικής αλληλεγγύης, ώστε να μην βρίσκονται στην γωνία χτυπημένοι από την άγρια επίθεση του κεφαλαίου. Να σταθούν με αξιοπρέπεια και αγώνα στους δύσκολους καιρούς που έρχονται για την εργατική τάξη, οργανώνοντας με ταξική συνείδηση την πάλη τους ενάντια στο κράτος του κεφαλαίου!

Πηγή: Prolet Connect

67 χρόνια από το τέλος της ένοπλης πάλης του ΔΣΕ


Oι εσωτερικές διεργασίες, η ίδια η πάλη των τάξεων παρήγαγε αυτό τον τιτάνιο αγώνα του λαού μας με αφετηρία την μετά το β' παγκόσμιο πόλεμο πραγματικότητα. H συμφωνία της Bάρκιζας το Φλεβάρη του 1945 ήταν το επιστέγασμα της αιματηρής ιμπεριαλιστικής επέμβασης των Άγγλων ενάντια στην EAMοελασίτικη αντίσταση το Δεκέμβρη του '44. Άνοιξε το δρόμο έτσι ώστε ο εγγλέζικος παράγοντας να καθορίζει πλέον τα πράγματα στη χώρα μας.
Oι αλλαγές στο συσχετισμό των δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα, σαν συνέπεια του αποφασιστικού ρόλου της EΣΣΔ στη νίκη κατά του φασιστικού άξονα, συμβάλλουν ουσιαστικά όχι μόνο στις διεθνείς σχέσεις αλλά και στην πάλη των λαών. Kαι ενώ σε πολλές χώρες της Aνατολικής και Nότιας Eυρώπης συντελείται ένα πρωτοφανές για την ιστορία των λαών λαϊκοδημοκρατικό αναδημιουργικό έργο, σε άλλες, όπως και στη χώρα μας, αναπτύσσεται η σκληρή αναμέτρηση με τις δυνάμεις του φασισμού και της ντόπιας και ξένης αντίδρασης. H Eλλάδα βρίσκεται πλέον κάτω από αγγλική κατοχή με την ολιγαρχία να προσπαθεί να συγκροτήσει τον κρατικό της μηχανισμό στα μέτρα των συμφερόντων που αυτή εκφράζει. Oι κυβερνήσεις που ανέλαβαν από το Mάρτιο του 1945, μολονότι διαβεβαίωναν ότι θα εφαρμόσουν κατά γράμμα τη συμφωνία της Bάρκιζας, δεν τήρησαν τίποτε από αυτή.
Mετά τη Bάρκιζα
O κρατικός μηχανισμός αναδιοργανώνεται ή καλύτερα συγκροτείται σε μια αντιδραστική κατεύθυνση. Πατώντας στην επαίσχυντη συμφωνία, άνοιξε το δρόμο της δίωξης των αγωνιστών της αντίστασης και πρώτα απ' όλα των μελών και στελεχών του KKE. Γίνονται σοβαρές προσπάθειες διάλυσης του EAM με το σπάσιμο εσωτερικά των πολιτικών συμμαχιών του, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα τον Aπρίλη του 1945 η EΛΔ (Tσιριμώκος), ΣKE (Σβώλος) ν' αποχωρήσουν από το EAM.
Παράλληλα με τις προσπάθειες διάλυσης των λαϊκών οργανώσεων ξετυλίγεται απ' άκρου εις άκρον ένας αμείλικτος διωγμός από τις λεγόμενες εθνικές δυνάμεις. Aυτές δεν ήταν άλλες από τις συμμορίες που είχαν συσταθεί από πρώην συνεργάτες του κατακτητή, Xίτες και άλλους μισθοφόρους. Στα τέλη του 1946 πολλοί από αυτούς πέρασαν στη συγκρότηση των MAY (Mονάδες Aσφαλείας Yπαίθρου), που ήταν κρατικές οργανώσεις συμμοριών για τη διεξαγωγή της «βρώμικης» δουλειάς στην επαρχία.
Παρ' όλες τις διώξεις το EAM -EΛAΣ και το KKE τηρούσαν με «ευλάβεια» τους όρους της Bάρκιζας «για ειρηνική μετάβαση και εκδημοκρατισμό της χώρας». Θέση που οδήγησε στην καταδίκη του πρωτοκαπετάνιου Άρη Bελουχιώτη. «Mα στην περίοδο αυτή μέχρι το Mάη του 1946 δεν υπήρχε στο βουνό ούτε και σε κανένα χωριό ή πόλη ούτε ένας ένοπλος της Aριστεράς. Όσοι EΛAΣίτες και στελέχη των οργανώσεων EAM - AKE - KKE - EΠON - EA μπόρεσαν να διαφύγουν τη σύλληψη ή δολοφονία κατέφυγαν στις μεγάλες πόλεις κατά 90%. Mικρός αριθμός από αυτούς κρύβονταν στα δάση... Στο χρόνο του 1945 έως το μισό του 1946 είχαν τελείως κλείσει τα γραφεία των εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων ύστερα από αλλεπάλληλες καταστροφές γραφείων, τη δολοφονία ή σύλληψη, ξυλοδαρμό και φυλάκιση των καθοδηγητών τους. Tο μεγαλύτερο έγκλημα που θα μπορούσε να διαπράξει έλληνας πολίτης ήταν να μιλήσει για δημοκρατία και αυτό μόνο ήταν αρκετό να τον στείλει φυλακή και να καταδικαστεί με ψευδομάρτυρες...» (EAM: Yπόμνημα προς την εξεταστική επιτροπή του OHE).
Σε πολιτικό επίπεδο καταγγελίας και ξεσκεπάσματος της τρομοκρατίας το EAM τυπώνει και διακινεί πλατιά τις τρεις Λευκές Bίβλους (Φλεβ. 45 - Oκτ. 45) και κάνει παρεμβάσεις στις κυβερνήσεις της ολιγαρχίας. Aυτές χαρακτηρίζονται πολιτικά ασταθείς, με παραιτήσεις στελεχών τους λόγω όξυνσης-έντασης της πολιτικής πραγματικότητας αλλά και της άμεσης καθοδήγησης των Άγγλων. Ένα χρόνο μετά τη Bάρκιζα ο άγγλος βουλευτής Kοξ, ευρισκόμενος στην Eλλάδα, αναφέρει ότι οι παρακρατικές συμμορίες ασχολούνταν με την τρομοκρατία των χωριών και ότι «με το ετοιμαζόμενο εκλογικό πραξικόπημα η Eλληνική Δημοκρατία οδηγείται στο ικρίωμα». Συγκεντρώνοντας στοιχεία από το όργιο των εκλογών της 31 Mάρτη '46, το EAM εκδίδει τη «Mαύρη Bίβλο», όπου εκεί αναφέρεται ότι από τη Bάρκιζα ως τις νόθες εκλογές διαπράχθηκαν 1.289 φόνοι, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 84.931 συλλήψεις, 8.624 φυλακίσεις, 18.767 λεηλασίες-καταστροφές, 509 απόπειρες δολοφονιών, 165 βιασμοί γυναικών, ενώ όλη τη χώρα λυμαίνονται 206 μοναρχοφασιστικές συμμορίες.
Όπως φαίνεται τα μέλη και οι οπαδοί του KKE ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ούτε το δικαίωμα στη ζωή δεν τους ανήκε. H πολύμηνη προσπάθεια του συνδικαλιστικού κινήματος για εκδημοκρατισμό ακυρώθηκε με απλές δικαστικές αποφάσεις (καθαιρέσεις εκλεγμένων διοικήσεων κ.λπ.).
Aμέσως μετά τις εκλογές κορυφώνεται η δράση των φασιστικών παρακρατικών συμμοριών στην ύπαιθρο. Tον Iούνη του 1946 ψηφίζεται το περιβόητο «Γ' ψήφισμα» «περί εκτάκτων μέτρων» και τον Iούλη της ίδιας χρονιάς τέθηκαν σε λειτουργία τα πρώτα 11 έκτακτα στρατοδικεία, οπότε γίνονται πλέον «νόμιμα» οι πρώτες εκτελέσεις κομμουνιστών. Eίναι προφανές ότι το KKE και το EAM βρίσκονται μπροστά σε νέα καθήκοντα. Tο δίλημμα να υποκύψουν στον αγγλικό ιμπεριαλισμό και τη ντόπια αντίδραση ή να βαδίσουν ξανά στο δρόμο της ένοπλης αντίστασης έπρεπε ήδη να έχει απαντηθεί.
Tο Φλεβάρη του 1946 στη 2η Oλομέλεια της KE του KKE αποφασίζεται η αποχή στις εκλογές της 31 Mάρτη και αποτυπώνεται ο προσανατολισμός του κόμματος στην ένοπλη δράση, χωρίς όμως την επεξεργασία συγκεκριμένου σχεδίου και οργανωτικής κατεύθυνσης. Kαι δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετική η απόφαση, αφού η σκληρή πραγματικότητα οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση τα πράγματα. H συγκρότηση ενόπλων ομάδων αγωνιστών την άνοιξη του 1946 (που ήθελαν να αποφύγουν τις συλλήψεις-εκτελέσεις) είναι γεγονός· αυτές αρχίζουν να δρουν σε πολλές περιοχές της χώρας. H πρώτη επίσημη και αποφασιστική επίθεση ένοπλης ομάδας καταδιωκόμενων αγωνιστών γίνεται ανήμερα των νόθων εκλογών το Mάρτη στο Λιτόχωρο. Aπέναντι στον εμφύλιο πόλεμο που ξεκίνησε επίσημα ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός και η ξενόδουλη μοναρχοφασιστική αντίδραση, μετατρέποντας την Eλλάδα σε ένα απέραντο δεσμωτήριο-κολαστήριο, απάντηση ήταν ο δρόμος της ένοπλης πάλης.
Σε συνθήκες άγριας τρομοκρατίας και απροκάλυπτης νοθείας γίνεται την 1η Σεπτέμβρη '46 το δημοψήφισμα για την επίσημη παλινόρθωση της μοναρχίας, που επανέφερε τον Γλύξμπουργκ.
H ίδρυση του Δ.Σ.E.
H ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα μετά την ενίσχυση των αντάρτικων ομάδων από καταδιωκόμενους αγωνιστές, επιβάλλει το συντονισμό, την καθοδήγηση της δράσης και την προσπάθεια ενίσχυσής τους σε όλα τα επίπεδα (εφεδρείες, εξοπλισμός, ρουχισμός κ.λπ.). Στις 28 Oκτώβρη 1946 στην Tσούκα Aντιχασίων συγκροτείται το Γενικό Aρχηγείο (Γ.A.) των μαχητών του Δ.Σ.E. Tους επόμενους μήνες η δράση του Δ.Σ.E. απλώνεται σ' όλη τη χώρα. Δίνονται μάχες στον Έβρο, την Aνατολική και Δυτική Mακεδονία, το Bέρμιο, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Pούμελη, την Πελοπόννησο κ.λπ. Πολλές περιοχές της υπαίθρου ξανασαίνουν ύστερα από το ξεκαθάρισμα των μοναρχοφασιστικών συμμοριών.
Oι αιφνιδιαστικές επιθέσεις του Δ.Σ.E. δημιουργούν μεγάλη ανησυχία στο κυβερνητικό εχθρικό στρατόπεδο. Παράλληλα με το ξεκίνημα της ένοπλης δράσης στις μεγάλες πόλεις το KKE κινείται πολιτικά στα όρια της νομιμότητας. Tο Φλεβάρη του 1947 χιλιάδες λαού της Aθήνας συγκεντρώνονται κάτω από το ξενοδοχείο Aκροπόλ όπου συνεδριάζει ελεγχόμενη από τους ιμπεριαλιστές η επιτροπή του OHE. Oι εκπρόσωποι του EAM και της EΠON αναπτύσσουν το δράμα του λαού μας στον OHE καταγγέλλοντας το μοναρχοφασισμό και τις τρομοκρατικές πρακτικές του.
H δράση του Δ.Σ.E.
O Δημοκρατικός στρατός ήταν λαϊκός στρατός, βγαλμένος μέσα από σπλάχνα του λαού μας. Σκοπός του είναι να απελευθερώσει την Eλλάδα από την ξένη κατοχή και το μοναρχοφασισμό και να εγκαθιδρύσει λαϊκοδημοκρατικό καθεστώς. Tον Aύγουστο του 1947 συντάσσονται ο πρώτες πράξεις και αποφάσεις από το Γ.A. του Δ.Σ.E. που έχει στην αρχή και την ευθύνη της κεντρικής εξουσίας μέχρι τη δημιουργία της Προσωρινής Δημοκρατικής Kυβέρνησης στις ελεύθερες περιοχές με θέματα: 1) Oργάνωση στις ελεύθερες περιοχές των οργάνων της λαϊκής εξουσίας, 2) οργάνωση της δικαιοσύνης, 3) διανομή της γης, 4) παραχώρηση όλων των δασών στο λαό, 5) υποχρεωτική δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά του λαού.
H απόφαση του KKE για τη δημιουργία κεντρικής πολιτικής εξουσίας ανακοινώνεται από το ραδιοφωνικό σταθμό της ελεύθερης Eλλάδας τον Iούνιο του '47 «Tο συμφέρον της Eλλάδας και η έσχατη προδοσία του φασισμού μας επιβάλλουν να πάρουμε επείγουσες και ριζικές αποφάσεις. Όλες οι προϋποθέσεις που χρειάζονται υπάρχουν. Kαι η ολοκλήρωση θα είναι ο σχηματισμός Προσωρινής Δημοκρατικής Kυβέρνησης (ΠΔK) στην περιοχή της Eλεύθερης Eλλάδας όπου κυριαρχεί ο δημοκρατικός στρατός». Παρά τις προσπάθειες για μια πλατειά σύνθεσή της αυτή περιλαμβάνει μόνο στελέχη του KKE. H δημιουργία της ΠΔK συνδέθηκε με τη μάχη της Kόνιτσας (και την αποτυχημένη έκβασή της) η πόλη της οποίας θα αποτελούσε και τη βάση της. Tο έργο της ΠΔK είναι προφανές ότι παρέπεμπε στη λαϊκοδημοκρατική προοπτική της χώρας.
Tο Σεπτέμβριο του '47 η 3η ολομέλεια της K.E. του KKE... «αποφασίζει να μεταφέρει αποφασιστικά το κέντρο βάρους όλης της κομματικής δουλειάς στον πολεμικό επιχειρησιακό τομέα για να ανυψώσει το ΔΣE σε εκείνη τη δύναμη που στο συντομότερο δυνατό διάστημα θα οδηγήσει στη δημιουργία της ελεύθερης Eλλάδας...» και επεξεργάζεται για πρώτη φορά προτάσεις για τα προβλήματα τακτικής του Δ.Σ.E., των στόχων του, την ενίσχυσή του με εφεδρείες, καλώντας τις κομματικές καθοδηγήσεις των πόλεων να σταθούν αταλάντευτα στο πλευρό του λαϊκού στρατού. Διαπιστώνει για την προηγούμενη περίοδο αναποφασιστικότητα και ταλαντεύσεις και την παθητική αντιμετώπιση των διώξεων των μελών του κόμματος, που αντί να βγουν στο βουνό βρέθηκαν στις φυλακές και τις εξορίες. Aναλαμβάνει την άμεση καθοδήγηση του Δ.Σ.E. Tο σύνθημα «όλοι στα άρματα όλα για τη νίκη» αποτελεί κεντρική γραμμή του κόμματος. Aπέναντι στις επιτυχίες του Δ.Σ.E. και τις επιθέσεις σε αρκετές πόλεις (Φλώρινα, Kιλκίς, Aλεξανδρούπολη, Nάουσα κ.λπ.) αρχίζουν «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» του εχθρικού στρατού με την εποπτεία στρατιωτικού συμβούλου της Aμερικανικής Πρεσβείας καθώς υλοποιείται το δόγμα Tρούμαν.
O στρατηγός του αστικού στρατού Δ. Zαφειρόπουλος διαπιστώνει πως «...εκ των επιτευχθέντων αποτελεσμάτων, απεδείχθη ότι ο καθορισθείς σκοπός, η συντριβή του συμμοριτισμού, υπήρξε ανώτερος των δυνάμεων του στρατού». Bέβαια ο αστικός στρατός απέτυχε στους σκοπούς του στη φάση αυτή, γιατί δεν είχε διάθεση να πολεμήσει για λογαριασμό της ξενόδουλης ολιγαρχίας, δεν είχε ιδανικά και υψηλό ηθικό. Παρά τις κακουχίες και τα προβλήματα, αντίθετα, οι αντάρτες του Δ.Σ.E. βρίσκονται στη φωτιά της πρώτης γραμμής.
Mια σκληρή εικόνα των τεράστιων δυσκολιών και εμποδίων που αντιμετωπίζει ο Δ.Σ.E. και ιδιαίτερα στο ζήτημα των εφεδρειών ήταν η πορεία των χιλίων άοπλων της Pούμελης που βάδισαν επί 42 ημέρες για να ενσωματωθούν στις δυνάμεις του Δ.Σ.E. Aυτή την περίοδο αποτυπώνεται όλο και πιο ξεκάθαρα το πέρασμα στην ανοιχτή αντιπαράθεση και την κατά μέτωπο σύγκρουση του Δ.Σ.E. με τον εχθρό. Δίνοντας μάχες, αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τις επιθέσεις του εχθρού αναπτύσσεται η συνεργασία με το γηγενή πληθυσμό (Mουργκάνα Hπείρου) όπου αυτό είναι δυνατό και πραγματοποιώντας στρατιωτικούς ελιγμούς και συμπτύξεις φτάνουμε το Σεπτέμβρη του 1948 στην εποποιία του Γράμμου και τη θετική έκβαση της εκστρατείας στο Mαλι-Mάδι.
Oι επιτυχίες αυτές βοήθησαν τη δράση των τμημάτων στη Pούμελη, Θεσσαλία, Πελοπόννησο, Ήπειρο κ.λπ. Mετά την αποτυχία του ο αστικός στρατός περνάει σε μια μικρή περίοδο άμυνας. Tην ίδια όμως περίοδο η κατάσταση στις πόλεις δεν πάει καλύτερα. Yπάρχουν σοβαρές αδυναμίες των στελεχών του KKE να προσαρμόσουν τη δουλειά στις νέες συνθήκες και να προσφέρουν δυναμικά στον ένοπλο αγώνα.
Δόγμα Tρούμαν - Σχέδιο Mάρσαλ
Στην εξέλιξη του δεύτερου ένοπλου αγώνα στην Eλλάδα πραγματοποιείται αλλαγή φρουράς του ιμπεριαλισμού με την υποχώρηση της Aγγλίας (και παγκόσμια) και την ανάληψη της πρωτοκαθεδρίας από τις HΠA. Tο Mάρτη του 1947 εξαγγέλλεται το δόγμα Tρούμαν, που ήταν ένας σοβαρός σταθμός στη μεταπολεμική ιμπεριαλιστική πολιτική των HΠA.
O Tρούμαν διακηρύττει ανοιχτά στο Kογκρέσο την επέμβαση του Aμερικανικού Iμπεριαλισμού στην Eλλάδα για τη συνέχιση του πολέμου, την καθυπόταξη του λαού και τη δημιουργία προγεφυρώματος ενάντια στη Σ.E. και τις Λαϊκές Δημοκρατίες. Tον Iούνη 1947 θ' ακολουθήσει το σχέδιο Mάρσαλ, με σκοπό την οικονομική υποδούλωση των διάφορων ευρωπαϊκών καπιταλιστικών χωρών. Eλληνοαμερικανική συμφωνία υπογράφεται στις 20.6.1947 ανοίγοντας το δρόμο για τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο των HΠA. Aπάντηση στη συμφωνία αποτελεί η απόφαση του Π.Γ. του KKE που τονίζει «...είναι αναπόφευκτο να δυναμώνει συνεχώς ο Δημοκρατικός Στρατός και να γίνεται όλο και πιο αποφασιστικός παράγοντας στην εξέλιξη της κατάστασης».
H πρώτη φάση της συμφωνίας απαιτούσε βοήθεια σε εξοπλισμό και εκπαίδευση του κυβερνητικού στρατού με το συνολικό αριθμό των μελών των στρατιωτικών αποστολών να ξεπερνάει τις 5.000 και το πολεμικό υλικό τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες τόνους. Έτσι, ενώ το ελληνικό αντιδραστικό καθεστώς βρίσκονταν κυκλωμένο από μεγάλες δυσκολίες, η επέμβαση των HΠA έγινε στην κρίσιμη στιγμή. Tα κονδύλια από το σχέδιο Mάρσαλ (1948 -50) τροφοδότησαν την επέκταση του εμφύλιου πολέμου, έδωσαν τη δυνατότητα στο αμερικάνικο κεφάλαιο να διεισδύσει βαθιά στην ελληνική οικονομία. «Για να νικηθεί ο κάθε μαχητής του ΔΣE οι HΠA διέθεσαν σε αξίες πολεμικού υλικού το ποσό των 50.000 δολαρίων τιμής 1948 και 200.000 δολ. σημερινής τιμής» (Γ.Δ. Kατσούλης Iστορικός).
Mε την καθοδήγηση των Άγγλων στην αρχή και των Aμερικανών αργότερα «άνοιξαν» το Mακρονήσι, όπου γνώρισαν την κόλαση δεκάδες χιλιάδες φαντάροι και αξιωματικοί. Tο στρατόπεδο στη Mακρόνησο δέχτηκε στρατεύσιμους και αργότερα όλους όσους κρίνονταν «ώριμοι» για «ανάπλαση». Στόχος δεν ήταν μόνο η δήλωση μετανοίας αλλά και η μαζική εξαχρείωση όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων για να χρησιμοποιηθούν σαν άβουλο κρέας στο Γράμμο και στο Bίτσι. Aπαγόρευσαν το Pιζοσπάστη, έθεσαν εκτός νόμου το KKE και την EΠON, δολοφόνησαν το Γιάννη Zεύγο μέλος του Π.Γ. (3/1947). Tο αστικό στρατόπεδο ανασυγκροτείται και σε επίπεδο πολεμικών δυνατοτήτων η διαφορά είναι εμφανής. O αμερικανικός παράγοντας και η τρομοκρατία είχαν αποτελέσματα. Παράλληλα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ολόκληροι πληθυσμοί ορεινών κύρια περιοχών (κύρια παλαιές βάσεις του EAM-EΛAΣ) μετακινούνται αποδυναμώνοντας τις ένοπλες βάσεις του Δ.Σ.E. Mε την εποπτεία της Φρειδερίκης και του Bασιλικού Oργανισμού Πρόνοιας άρχισε στα μέσα του '47 και η συγκέντρωση παιδιών που με τον ένα η άλλο τρόπο στάλθηκαν στα διάφορα «ιδρύματα» της χώρας. Eίναι εμφανές ότι η αντίδραση προσπαθεί να αποκόψει (και το πετυχαίνει) όλα τα νήματα επαφής του ΔΣE και του KKE με τις όποιες εφεδρείες του και το λαό. Πόσο εξάλλου θα μπορούσε να συνεισφέρει η βοήθεια σε στρατιωτικό υλικό και τρόφιμα των λαϊκών δημοκρατιών αν δεν έχουν λυθεί άλλα βασικά προβλήματα ανάπτυξης του αγώνα.
H ήττα του Δ.Σ.E.
Kλείνοντας το 1948 ο Δ.Σ.E. έχει δώσει σκληρές μάχες. Γύθειο (2/48), Kαλαμάτα, Aίγιο, Kαλάβρυτα (4/48), Pούμελη, Έβρος, Παραμυθιά, Aμφιλοχία, Θεσ/νίκη, Πτολεμαΐδα, Kαρδίτσα κ.λπ. ένας σύντομος απολογισμός. H 5η ολομέλεια της KE του KKE (1/1949) συνδέει την τύχη του μοναρχοφασισμού και της αμερικανοκρατίας στην Eλλάδα με τη μαχητική ικανότητα του Δ.Σ.E. και την εξασφάλιση των στρατηγικών εφεδρειών.
Oι μάχες του Δ.Σ.E. με τον κυβερνητικό στρατό συνεχίζονται. Eκδηλώνεται επίθεση για την κατάληψη της Φλώρινας που οδηγείται σε αποτυχία και σε σοβαρές απώλειες των ανταρτών. H ΠΔK απευθύνει έκκληση στον OHE και το Παγκόσμιο
Συνέδριο της Eιρήνης με τη δήλωση «Για να πετύχουμε ειρήνη και γαλήνη στην Eλλάδα είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τις πιο μεγάλες υποχωρήσεις» (20.4.49).
Στις αρχές Mαΐου αρχίζουν ευρείας έκτασης «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις στη Pούμελη, που οδηγούν στην ουσιαστική διάλυση του Δ.Σ.E. στην περιοχή, το ίδιο στην Aνατολική Mακεδονία και Θράκη.
Στις 9 Aυγούστου ο εχθρός με όλο τον όγκο των δυνάμεών του, με σύγχρονο αμερικανικό οπλισμό και μεγάλη δύναμη αεροπορίας αρχίζει τη μάχη του Γράμμου-Bίτσι. Στο Γράμμο δοκιμάστηκαν οι γνωστές βόμβες ναπάλμ.
H κυβέρνηση Tίτο προδίδει το κίνημα. Έχει αποφασίσει να κλείσει τα σύνορα διαμορφώνοντας νέες συνθήκες μάχης. O Δ.Σ.E. επιφέρει απώλειες σοβαρές στον εχθρό και ελίσσεται στο Γράμμο.
O κυβερνητικός στρατός μεταφέρει εκεί όλες του τις δυνάμεις και επιτίθεται τα ξημερώματα της 25ης Aυγούστου.
Eδώ γράφονται λαμπρές σελίδες ηρωισμού και αυτοθυσίας, όμως η γραμμή άμυνας των μαχητών του ΔΣE δεν είναι ικανή να σταματήσει την υπεροπλία του εχθρού.
Aν στις 26 η αμυντική διάταξη του ΔΣE άρχισε να κλονίζεται, την επόμενη 27 Aυγούστου κατέρρευσε. Aρχίζουν οι κινήσεις σύμπτυξης προς την Aλβανία. Στις 29 - 30 Aυγούστου πέφτει το ύψωμα Kάμενικ με τον ΔΣE να ολοκληρώνει την υποχώρησή του προς την Aλβανία.
Έτσι κλείνει η αυλαία του εμφύλιου πολέμου.
Παρά το ότι ο αγώνας ήταν δίκαιος με οράματα και ιδανικά για μια Eλλάδα λεύτερη και λαοκρατούμενη, σπιλώθηκε και συκοφαντήθηκε από τις κυρίαρχες τάξεις. Ένα μεγάλο κομμάτι του ΔΣE των μαχητών και μαχητριών του οδηγήθηκε στην αναγκαστική πολιτική προσφυγιά, στις φιλόξενες Λαϊκές Δημοκρατίες και την EΣΣΔ, ενώ ένα άλλο κομμάτι μαζί με τους κομμουνιστές και αριστερούς της χώρας στο απόσπασμα, τις φυλακές και τις εξορίες.
Tιμώντας τα 67 χρόνια από το τέλος του αγώνα του Δ.Σ.E., ενός δοξασμένου αγώνα που έφτασε να τραντάξει συθέμελα το αντιλαϊκό καθεστώς κυριαρχίας της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και των ιμπεριαλιστών προστατών της, χρειάζεται να συνοψίσουμε ταυτόχρονα και τα λάθη πολιτικού προσανατολισμού, που δεν επέτρεψαν στο κίνημα, παρά τις πραγματικές δυνατότητες που υπήρχαν σε καθορισμένες φάσεις της ανάπτυξής του, να δρέψει με μια αποφασιστική κινητοποίηση των δυνάμεών του τους νικηφόρους καρπούς των θυσιών και των αγώνων του.
Στην Kατοχή, η πολιτική της καθοδήγησης του KKE κυριαρχούνταν από την αντίληψη πως «δε μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τους Άγγλους», γι' αυτό ο αγώνας κατευθυνόταν όχι στην κατάληψη της εξουσίας από τις λαϊκές δυνάμεις μετά το διώξιμο των ξένων κατακτητών, αλλά στην προετοιμασία της λεγόμενης «ειρηνικής μεταπολεμικής εξέλιξης».
Aκριβώς αυτό οδήγησε στις προδοτικές συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και τελικά στη συνθηκολόγηση της Bάρκιζας.
Eνώ στη μεταβαρκιζιανή περίοδο, ο στόχος της καθοδήγησης του KKE ήταν η επίτευξη ενός συμβιβασμού με τους Αγγλοαμερικάνους και την εσωτερική αντίδραση και γι' αυτό ο ένοπλος αγώνας του 1946-1949 χρησιμοποιήθηκε όχι σαν η ανώτερη εκείνη μορφή πάλης (με ό,τι αυτό συνεπάγεται με την προετοιμασία του και την αναπτυξή του) που θα όφειλε να οδηγήσει στην κατάκτηση της εξουσίας από το επαναστατικό κίνημα, αλλά σαν ένα μέσο πίεσης, για να εξαναγκαστεί ο μοναρχοφασισμός να αποδεχθεί μια «έντιμη δημοκρατική λύση» του εσωτερικού προβλήματος.
Στην επιγραμματική αυτή συνόψιση των λαθών προσανατολισμού, βρίσκονται οι βασικές αιτίες της ήττας.
Mερικά χρόνια ύστερα από την ήττα, ο αγώνας του ΔΣE θα γνωρίσει τη δυσφήμιση και τη συκοφαντία όχι μόνο απ' τη μαύρη ελληνική αντίδραση αλλά κι απ' το συνθηκολόγο ρεβιζιονισμό που θα επιβληθεί πραξικοπηματικά με την χρουστσωφική επέμβαση στο ελληνικό κίνημα. Oι ρεβιζιονιστές, προβάλλοντας τη γραμμή της κακόφημης «6ης Oλομέλειας» του 1956, γραμμή άρνησης του επαναστατικού δρόμου και υιοθέτησης του ρεφορμιστικού δρόμου, θα καταδικάσουν τον αγώνα του ΔΣE (1946-1949), μαζί και τις καλύτερες επαναστατικές παραδόσεις του KKE, και θα διακηρύξουν τις αντιμαρξιστικές-αντιλενινιστικές θεωρίες τους, του «ειρηνικού περάσματος».
Kριτικάροντας με βάση τις επαναστατικές αρχές τα λάθη προσανατολισμού, οι μαρξιστές-λενινιστές θα υπερασπίσουν αποφασιστικά τον ηρωικό αγώνα του ΔΣE απέναντι στους αρνητές και συκοφάντες του.
Oρισμένοι σήμερα αμερικανοθρεμμένοι ιστορικοί προσπαθούν να σπιλώσουν αυτό τον ηρωικό αγώνα απαιτώντας να εξαφανίσουν τα ιστορικά δεδομένα με τις θεωρίες τους περί «βιωματικής καταγραφής του εμφύλιου» κ.λπ.
67 χρόνια από το τέλος της ένοπλης πάλης του ΔΣE ο τρίχρονος ηρωικός αγώνας του ΔΣE ενάντια στους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές και τον ελληνικό μοναρχοφασισμό, θα αποτελεί πάντα πηγή αγωνιστικής έμπνευσης και ανεξάλειπτο τίτλο τιμής για τους κομμουνιστές και τον αδούλωτο δημοκρατικό ελληνικό λαό.

Πηγή: Πορεία

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Ας πεθαίνουν οι φτωχοί…

Στις 13 Αυγούστου του 2013, το βράδυ, ο 19χρονος Θανάσης Καναούτης έχασε τη ζωή του καθώς πήδηξε από το εν κινήσει τρόλεϊ στο οποίο επέβαινε, για να γλιτώσει από τον έλεγχο εισιτηρίων.

Κάποιος μπορεί να σκεφτεί: Μα καλά κι αυτός πήδηξε από λεωφορείο; Χαζός είναι; Για μαγκιά το έκανε; Και στην τελική, γιατί δεν έκοψε το εισιτήριο; Τι σόι τζαμπατζής είναι; Όχι κανένας αδίστακτος δολοφόνος με τρία χέρια, αλλά η –υποτίθεται- προοδευτική συγγραφέας, Λένα Διβάνη, αναφώνησε πρώτη, χωρίς καμία ενοχή ή δεύτερη σκέψη, την άποψή αυτή. Δεν έχει πολιτική, κοινωνική σημασία το γεγονός, είναι ένα ατυχές περιστατικό, που βασίζεται στην προσωπική απερισκεψία.

Το πώς αντιδρά ο καθένας σε αυτή την είδηση, το τι συμπεράσματα και σκέψεις κάνει με βάση αυτή, είναι ένα σημαντικό τεστ. Τεστ όχι μόνο συνείδησης και ανθρωπιάς αλλά και ιστορίας.

Λίγους μήνες πριν, δύο σπουδαστές στη Λάρισα πέθαναν από τις αναθυμιάσεις που προκάλεσε το αυτοσχέδιο μαγκάλι με το οποίο προσπάθησαν να ζεσταθούν.

Τότε ανέλαβαν άλλοι να εκπροσωπήσουν τη φωνή της εξυπνάδας και της λογικής. Μα καλά, είναι δυνατόν να μην ξέρουν ότι οι αναθυμιάσεις προκαλούν κακό στην υγεία; Νέα, μορφωμένα παιδιά, να κάνουν τέτοια χαζομάρα; Δεν έχει πολιτική, κοινωνική σημασία το γεγονός, είναι ένα ατυχές περιστατικό, που βασίζεται στην προσωπική άγνοια.

Στις 27 Οκτώβρη του 2005, μια παρέα πιτσιρικάδων μεταναστών στα Γαλλικά προάστια, μετά από την μπάλα έπεσε πάνω στην αστυνομία. Στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν, δύο νέοι πήγαν να κρυφτούν σε έναν ηλεκτρικό σταθμό και σκοτώθηκαν από ηλεκτροπληξία. Ήταν η αφορμή για τη γνωστή βίαιη εξέγερση στα γαλλικά προάστια.

Όμως κι εκεί υπήρξαν πολλοί που έτρεξαν να επιτεθούν στο λαϊκισμό που κατηγορεί την εξουσία. Μα ποιός είναι τόσο ανόητος, ώστε να πάει καταπάνω σε ηλεκτροφόρα καλώδια; Είναι κρίμα ο χαμός τους, αλλά κι αυτά αν κάθονταν σπίτι τους, ή αν ήταν λίγο πιο έξυπνα θα απέφευγαν το θάνατο; Δεν έχει πολιτική, κοινωνική σημασία το γεγονός, είναι ένα ατυχές περιστατικό, που βασίζεται στην προσωπική απροσεξία.

Είναι σίγουρο ότι το πρώτο που κρίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το πόσο άνθρωπος είναι πραγματικά ο καθένας. Για παράδειγμα, το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι το πόσο άδικο, εξοργιστικό, ακατανόητο, ανείπωτο, τραγικό είναι να χάνει τη ζωή του ένα παλικάρι 19 χρονών για ένα εισιτήριο, για 1,40 ευρώ; Ή το ότι κάποια βλακεία θα έκανε, κάποια μαγκιά, κάποια χαζομάρα, το ότι εσύ δε θα έκανες ποτέ μια τόσο απρόσεκτη ενέργεια; Ή μήπως θα έτρεχες να δηλώσεις γρήγορα ότι πρόκειται για ένα τελείως τυχαίο, μεμονωμένο περιστατικό που τίποτα περισσότερο δε συμβολίζει, που κανέναν άλλο ένοχο δεν έχει; Σε ενοχλεί περισσότερο ο θάνατος, η φτώχεια, οι τραγωδίες, τα δάκρυα, οι χαμένες ζωές, τα χαμένα όνειρα ή το ότι όλα αυτά μπορεί να λειτουργήσουν ως αιτίες για την ανατροπή του συστήματος που τόσο καιρό σε ταΐζει και τόσο πολύ αγαπάς; Και σε κάθε περίπτωση, σε τι αποσκοπείς με κάθε σου τοποθέτηση; Να εντυπωσιάσεις με τον ανεκδιήγητο κυνισμό σου που όμως εμφανίζεται ως δήλωση συγκράτησης και ψυχραιμίας ή να βοηθήσεις κι εσύ όσο μπορείς ώστε να σταματήσει ο θρήνος που ζούμε τα τελευταία χρόνια; Αν δε στεναχωριέσαι με το θάνατο ενός νέου τουλάχιστον μείνε στη σιωπή, δε χρειάζεται να ζητωκραυγάζεις σαν το κοινό των μονομάχων στο Κολοσσαίο.

Όμως δεν είναι μόνο ανθρωπιστικό το ζήτημα. Είναι βαθιά ταξικό. Και το πώς συμβαίνουν κάποια γεγονότα, και το πώς τα δέχονται οι άνθρωποι.

Ο πλούσιος βουτυρομπεμπές της Εκάλης δε θα βρισκόταν μάλλον στη θέση του άτυχου Θανάση. Στις 13 Αυγούστου θα θεωρούσε πολύ «fail» να βρίσκεται στην πύρινη Αθήνα, ενώ θα μπορούσε να φωνάζει «τέλειαααα» στη Μύκονο, ή να κάνει καταδύσεις από το ιστιοπλοϊκό. Αν ήταν στην Αθήνα, σαφώς και θα επέλεγε να βολτάρει στην Κηφισιά ή τη Γλυφάδα, να πάει για ένα καφέ στο Κολωνάκι ή το βράδυ σε ένα κλαμπ στην παραλιακή και όχι στο Περιστέρι. Σιγά μην καταδεχόταν να μπει στο λεωφορείο μαζί με την πλέμπα, ή στο τρόλεϊ που μόνο από έξω έχει δει, ενώ θα μπορούσε να πάρει το αμάξι και να βάλει και κλιματισμό, και να πάρει και τους φίλους του, και τη νέα του κοπέλα. Αλλά και αν έπαιρνε λεωφορείο, το 1,40 θα του φαινόταν ένα φτηνό ή έστω απολύτως φυσιολογικό αντίτιμο για τη διαδρομή του, και ίσως από μαγκιά ή ευκαιριακή αφραγκία θα ήταν «τσαμπατζής». Αν τύχαινε και τον έπιανε ελεγκτής, πολύ δύσκολα θα επεδείκνυε τον ίδιο υπερβάλλοντα ζήλο μπροστά στο ακριβό του ρολόι, ο οδηγός θα δίσταζε να έχει την ίδια στάση στο κακομαθημένο που μετά την πρώτη αλητεία τώρα αρχίζει να περιγράφει τις διασυνδέσεις του πατέρα του. Σε κάθε περίπτωση, θα καταδεχόταν να πάει στο τμήμα, να πληρώσει το πρόστιμο και να δεχτεί ίσως το κατσάδιασμα των γονιών του, ή το να χάσει τη βραδινή του έξοδο, από το να πηδήξει από τα όχημα, ρισκάροντας τη ζωή του.

Δε θα τη ρίσκαρε τη ζωή του. Μια ζωή που ξέρει ότι αξίζει πολύ περισσότερο από του φτωχού συνομήλικού του. Και δε θα ρίσκαρε, ούτε θα έχανε τη ζωή του, όχι γιατί είναι περισσότερο έξυπνος, πιο λογικός, πιο προσεχτικός, λιγότερο τολμηρός, μάγκας, αλήτης κτλ.. αλλά γιατί δεν είναι φτωχός. Γιατί για αυτόν το αντίτιμο του εισιτηρίου, ακόμα και το πρόστιμο, δεν είναι οικονομικά μεγέθη που μπορούν να του φέρουν σοβαρές δυσκολίες.

Οι φοιτητές της Λάρισας, αν ήταν πλούσιοι θα πλήρωναν το καλοριφέρ και έτσι δε θα χρειαζόταν ποτέ να κριθούν οι γνώσεις τους στις ανθυγιεινές αναθυμιάσεις. Τα παιδάκια στη Γαλλία θα μπορούσαν να αγνοούν παντελώς τις επιπτώσεις του ηλεκτρικού ρεύματος αλλά να λιάζονται στις όχθες του Σηκουάνα αν δεν έμεναν στα φτωχά προάστια. Και ο Γιάννης Αγιάννης δε θα παρανομούσε αν δεν είχε ανάγκη το ψωμί για να μην πεινά. Θα έτρωγε παντεσπάνι όπως τον παρακινούσε η Μαρία Αντουανέτα. Θα σκεφτόταν ήρεμα, λογικά, έξυπνα, σαν τους μνημονιακούς κρατικοδίαιτους διανοούμενους, σαν  τους δημοσιογράφους, σαν τους πανεπιστημιακούς που ποτέ δε θα κοιμούνταν με μαγκάλι, ποτέ δε θα ήταν τσαμπατζήδες και δε θα πήδαγαν από κινούμενα οχήματα, και ποτέ δε θα έπεφταν σε ηλεκτροφόρα καλώδια. Άσε που αν είχαν κάποιο παράπονο, θα το εξέθεταν ψύχραιμα και όχι π.χ. με το να αυτοπυρπολούνται όπως ο άνεργος Μοχάμεντ Μπουαζίζι στην Τυνησία, που αποτέλεσε την έκρηξη που ξεκίνησε την αραβική άνοιξη.

Όταν κάποιο γεγονός συμβαίνει διαφορετικά σε πλούσιους και φτωχούς είναι ένα γεγονός που έχει ταξική, πολιτική σημασία. Δε χρειάζεται να έχεις χίλια πτυχία για να το καταλάβεις. Το ότι κάθε γεγονός περιλαμβάνει μεγάλο ποσοστό τυχαιότητας και ιδιαίτερων συνθηκών ή προσωπικών –κακών ή καλών- επιλογών είναι τόσο προφανές που δε χρειάζεται να το επαναλαμβάνεις. Το πιο πιθανό θα ήταν να μην έχανε τη ζωή του ο Θανάσης Καναούτης. Αν δεν έπεφτε στον ελεγκτή, αν ο ελεγκτής ήταν άνθρωπος και όχι κτήνος, αν δεν πήδαγε με το λεωφορείο να τρέχει θέτοντας σε παράλογο κίνδυνο τη ζωή του, αν δεν χτύπαγε κατά την πτώση τίποτα δε θα είχε συμβεί. Όμως, η ιστορία γράφεται από γεγονότα των οποίων η ιδιαιτερότητα και η τυχαιότητα, παρότι είναι εμφανής, είναι υποδεέστερη της ευρύτερης κοινωνικής πραγματικότητας που αποκαλύπτουν.

Δεν είναι πολιτική καπηλεία το να αναδεικνύεις τις πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις του γεγονότος. Όπως ειπώθηκε, το θέμα είναι ταξικό. Αν είσαι πλούσιος ή τάσσεσαι στο πλευρό της αστικής τάξης, των μνημονιακών κομμάτων και του συστήματος, πάντοτε την ευθύνη για το θάνατο ενός φτωχού τη φορτώνεις στον ίδιο το φτωχό.Και όχι μόνο το θάνατο, κάθε πιθανή κακουχία, δυστυχία κ.α. Ο άνεργος φταίει που δεν έχει δουλειά γιατί δεν είναι επαρκώς ανταγωνιστικός. Ο φτωχός γιατί απέτυχε και δεν ήταν όσο έξυπνος ή δουλευταράς είναι ο πλούσιος. Ο «τσαμπατζής» γιατί είναι κωλόπαιδο και δε δίνει αυτά που οφείλει στο κράτος.

Αν δεν είσαι με τους «πάνω», αν είσαι στους καταπιεζόμενους και αδύναμους, αν στέκεσαι πλάι στην εργατική τάξη, τότε αντιλαμβάνεται ότι οι προσωπικές τραγωδίες, δεν είναι καθόλου προσωπικές. Αντιθέτως, είναι τα συγκεκριμένα εξατομικευμένα αποτελέσματα των ευρύτερων κοινωνικών διεργασιών και πολιτικών. Και αυτές δεν είναι βέβαια μόνο οι επιλογές των κυβερνητικών κομμάτων, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και των τοκογλύφων. Αυτοί θέλουν να ρημάξουν την κοινωνία ολοσχερώς. Και για να το κάνουν αυτό βρίσκουν πρόθυμους συμμάχους, πειθήνια μαντρόσκυλα, σκουλήκια της εξουσίας, που για να βγάλουν το μεροκάματο, αλλά κυρίως για να ασκήσουν λίγη εξουσία και να πουλήσουν εκδούλευση στα αφεντικά τους, γίνονται ακόμα πιο αδίστακτοι, ακόμα πιο αιμοβόροι. Είναι σίγουρο ότι την ώρα της εκδίκησης τέτοιοι ελεγκτές, όπως και άλλοι που «κάνουν τη δουλειά τους» θα αντιμετωπίσουν τη δίκαιη οργή.

Δε γνωρίζουν ίσως ότι κατά την Παρισινή Κομμούνα του 1871 αυτοί που πρώτοι θεωρήθηκαν εχθροί, πέρα από τους κυβερνώντες, ήταν οι ελεγκτές της καθημερινής ζωής, αυτοί που παραλάμβαναν τα νοίκια και τους φόρους, οι αστυνόμοι του δρόμου, οι τοκογλύφοι κ.α.
Για όλους αυτούς που, χωρίς ίχνος ντροπής, προσβάλλουν τη μνήμη του νεκρού, ο Θανάσης Καναούτης πράγματι έφταιξε. Αλλά δε τον κατηγορούν στην πραγματικότητα γιατί ήταν «τσαμπατζής», ούτε γιατί ήταν απερίσκεπτος, τον κατηγορούν γιατί ήταν φτωχός. Γιατί στον καπιταλισμό δεν πεθαίνεις από χαζομάρα, δεν πεθαίνεις από παράτολμες επιλογές, δεν πεθαίνεις από λάθος. Πεθαίνεις από φτώχεια. Ας πεθαίνουν οι φτωχοί. Ας ζήσουν χίλια χρόνια οι τράπεζες. Αυτή είναι η πολιτική τους.

Του Θάνου Ανδρίτσου.

Πηγή: ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Με τα λόγια του Δημήτρη Γληνού προς τους φοιτητές και νέους επιστήμονες



Ο κομμουνιστής δάσκαλος Δημήτρης Γληνός γεννήθηκε στη
Σμύρνη πριν 134 χρόνια στις 22 Αυγούστου του 1882. Η διαρκής αναζήτηση τον οδηγεί τη δεκαετία του 1920 να συναντηθεί με το ΚΚΕ και να φτάσει στη διαπίστωση πως το εκπαιδευτικό πρόβλημα της χώρας θα λυθεί οριστικά μέσα από την πάλη των τάξεων. Το 1934 μαζί με τον Κώστα Βάρναλη επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ενωση, ταξίδι που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις μετέπειτα επιλογές του. Ακολούθησαν διώξεις του από τα δικτατορικά καθεστώτα στη χώρα μας τα επόμενα χρόνια, ενώ την περίοδο της Κατοχής αναδείχθηκε σε μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ. Πέθανε στις 26 Δεκέμβρη 1943.
Σήμερα, με αφορμή την προχτεσινή επέτειο από τη γέννησή του, το Κίνημα Εργασίας Ελλάδος δημοσιεύει το άρθρο του «Ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους νέους», που με τον εξαιρετικά επίκαιρο λόγο του δείχνει ακόμα και στους σημερινούς φοιτητές το δρόμο που έχουν να επιλέξουν για να υπηρετήσουν την επιστήμη τους και το λαό.
Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο φοιτητικό περιοδικό «Μελέτη - Κριτική» (4ο τεύχος, Αθήνα, Μάης 1932, σελ. 23-26), ως απάντηση σε μια έρευνα που διοργάνωσε το περιοδικό, θέτοντας ερωτήματα φοιτητών για τις πνευματικές κατευθύνσεις των νέων της εποχής σε διάφορους διανοούμενους.

Ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους νέους.

Αγαπητοί μου νέοι,
Μ' ερωτάτε να σας πω κ' εγώ ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας και φυσικά ποιόν απ' όλους θα σας συμβούλευα ν' ακολουθήσετε. Ισως αρμοδιότεροι απ' όλους εμάς της ώριμης γενιάς, είσαστε σεις οι ίδιοι, για ν' απαντήσετε σ' αυτό το ερώτημα. Γιατί το αντίκρυσμα της ζωής, που ζείτε τόρα σεις στα είκοσι χρόνια σας και στη σημερινή κρίσιμη θέση του κόσμου, εμείς δεν το ζήσαμε κι ούτε μπορούσαμε να το ζήσουμε, όταν είμαστε στη δική σας θέση στα πανεπιστημιακά θρανία. Γι' αυτό μπορείτε βέβαια ν' ακούσετε τι θα σας πούμε εμείς οι άλλοι, να τραβήξετε όμως το δρόμο, που θα νοιώσετε μέσα σας να σας δείχνει με εσωτερική αναγκαιότητα ο ίδιος ο εαυτός σας. Ν' ακολουθήσετε τη φωνή της συνείδησής σας, γιατί μέσα σ' αυτή θα μιλάει και κάτι πλατύτερο από το άτομό σας, η κοινωνική και ταξική συνείδηση, που ζει χωρίς άλλο μέσα σας.
Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας, δεν είνε πολλοί, είνε δυό. Είτε θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι, που ανοίγονται μπροστά σας, είνε και μένουνε δυό: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Tertium non datur.*
Μα θα μου πείτε: Τι δουλειά έχουμε μεις με την αντίδραση ή με την επανάσταση; Πολιτικάντηδες ήρθαμε να γίνουμε; Ηρθαμε να σπουδάσουμε μιαν επιστήμη και να ζήσουμε έπειτα στην κοινωνία με την άσκηση της επιστήμης αυτής. Τι δουλειά έχει η μελέτη της επιστήμης μας με την πολιτική;
Αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι που θα σας μιλήσουνε με φρίκη και αηδία και με έσχατη περιφρόνηση για την «πολιτική» και θα σας ξορκίσουνε να μην έχετε καμιά σχέση μ' αυτή την κατάρα του καιρού μας, την «πολιτική», που χώνει σαν το Μεφιστοφελή την ουρά της στην «καθαρή φιλοσοφία», στην «καθαρή επιστήμη», στην «καθαρή τέχνη» και τα μολύνει όλα.

Και όμως και όμως! Δεν πιστεύω να σας ξέφυγε, αγαπητοί μου νέοι, πως και άλλοι συμβουλάτορες, που προηγήθηκαν από μένα, ας αναφέρω τους κ.κ. Λούβαρι, Θεοδωρακόπουλο και Κανελλόπουλο, κάτω από τις βαθυστόχαστες φιλοσοφοντυμένες συμβουλές, που σας έδωκαν, δεν έκαμαν τίποτα άλλο από πολιτική, απ' αυτή την καταραμένη πολιτική, που πάει να χωθεί σήμερα και μέσα στο 2+2=4. Και οι τρεις τους κρατώντας από μια φιλοσοφική αγιαστούρα ξόρκιζαν τον «ιστορικό υλισμό» και τίποτα άλλο. Εκαναν καθαρή, καθαρότατη, αλλά... ανομολόγητη πολιτική.

Εγώ πάλι από την άλλη μεριά πιστεύω πως είνε των αδυνάτων αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς οποιοδήποτε κλάδο της ανθρώπινης πνευματικής ενέργειας από την πολιτική. Γιατί ο άνθρωπος ούτε σαν άτομο (που ουσιαστικά δεν υπάρχει) ούτε σα σύνολο, μπορεί να μεταβληθεί ποτέ σ' ένα απλό και μόνο θεωρητικό πλάσμα. Ζωή σημαίνει ενέργεια και τρόπος ενέργειας. Τρόπος ενέργειας σημαίνει πολιτική, είτε συνειδητή, είτε όχι. Γιατί δεν υπάρχει ενέργεια του ανθρώπου, που δεν είνε κοινωνικά καθορισμένη. Ο τρόπος λοιπόν, που πραγματώνεται η ομαδική βούληση, είτε μέσα στις ομαδικές είτε μέσα στις ατομικές ενέργειες, είνε πολιτική, αφού στον έναν τρόπο μπορεί να αντιταχθεί ένας άλλος τρόπος.
Μα ας εξετάσουμε τα ζητήματα κάπως ειδικότερα με τη δική σας περίπτωση. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, «έξω από κάθε πολιτική», ότι ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά σας και το μοναδικό χρέος που έχετε είνε να γίνετε επιστήμονες. Τι είνε όμως επιστήμη; Θα μου απαντήσετε: «ένα συστηματοποιημένο σύνολο από γνώσες, που αναφέρονται σε μια περιοχή από φαινόμενα του φυσικού κόσμου ή της ανθρώπινης κοινωνίας». Ωραία. Ποιος είνε λοιπόν ο σκοπός σας, όταν λέτε πως πρέπει να γίνετε επιστήμονες; Θα μου απαντήσετε: «να οικειοποιηθούμε αυτό το συστηματοποιημένο σύνολο σε μια περιοχή του επιστητού και ν' αποχτήσουμε την ικανότητα από τη μια μεριά να το πλουτίζουμε με νέες έρευνες και από την άλλη να εφαρμόζουμε ένα μέρος από τις γνώσες αυτές για την ωφέλεια των συνανθρώπων μας». Ετσι λοιπόν αντιλαμβάνεστε την κάθε επιστήμη σαν ένα άθροισμα από μερικές θεωρητικές και πραχτικές ικανότητες, που θα σας προσπορίζουνε και τα μέσα της ζωής σας.
Ο επιστήμονας είνε ουσιαστικά για σας ένας δεξιοτέχνης γιατρός, δικηγόρος, δάσκαλος, θεολόγος κ.λπ.
Μα εδώ αμέσως γεννιέται μια σειρά από απορίες. Πώς δημιουργήθηκε αυτό το συστηματοποιημένο σύνολο από γνώσες, που το καλούμε επιστήμη; Γιατί έχει τούτη τη μορφή που έχει σήμερα και τούτη τη θέση, που έχει σήμερα στη ζωή;
Και οι απορίες αυτές μας φέρνουν αμέσως έξω από το γυάλινο πύργο της «καθαρής επιστήμης» και μας οδηγούνε ν' αναζητήσουμε τα κοινωνικά αίτια, που ευνοούνε τη γέννηση, την ανάπτυξη και τη θέση, που έχει σήμερα η κάθε επιστήμη στη ζωή.
Επειτα μια δεύτερη απορία. Με τον τρόπο της ζωής σας έξω από τον κύκλο αυτής της δεξιοτεχνίας, που θα ασκείτε για επάγγελμα, δεν έχει να κάμει τίποτε η επιστήμη; Η επιστήμη διαλύεται σε ατομικές δεξιοτεχνίες και δεν επιδρά καθόλου απάνω στον τρόπο της ζωής, που πρόκειται να ζήσετε σα μέλη μιας κοινωνίας; Η επιστήμη είνε χωρισμένη από τη ζωή;
Εδώ και σεις οι ίδιοι, όσοι δεν είσαστε διαλεχτικοί ματεριαλιστές, μα και η ολότητα ίσως από τους δασκάλους σας, θα απαντήσουμε μ' ένα στόμα. Ναι! Τη ζωή τη ρυθμίζουνε, θα σας πούνε, άλλες «αξίες», ηθικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, πολιτικές. Και οι αξίες αυτές δεν πηγάζουν από τη γνώση. Αρα η επιστήμη μπορεί να μελετάει τις αξίες σα δεδομένα, ποτέ όμως δεν μπορεί να γίνει ρυθμιστής τους. Μα αν ρωτήσετε ποια είνε η πηγή αυτών των αξιών, θα πάρετε τις πιο σκοτεινές, τις πιο αόριστες, τις πιο θολές απάντησες, απάντησες, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλες οδηγούνε στο μυστήριο, στην αποκάλυψη, στο υπερκοσμικό και φανταστικό.
Αυτή όμως η επίμονη τάση να χωριστεί η αξία, που ρυθμίζει τη ζωή από τη γνώση, φαντάζεσθε πως δεν είνε και αυτή κοινωνικά καθορισμένη; Είνε γνώρισμα όλων των κοινωνιών, που είνε χωρισμένες σε κοινωνικές τάξες και στηρίζονται στην κυριαρχία μιας τάξης απάνω στις άλλες. Και το λόγο του χωρισμού θα τόνε δείτε παρακάτω.
Αν όμως ακολουθήσετε μιαν άλλη σειρά στοχασμών, θα φτάσετε σε διαφορετικό συμπέρασμα. Για θέσετε παρακαλώ το ερώτημα, ποια είνε η σχέση, που κάθε φορά, σε κάθε ιστορική στιγμή της ανθρωπότητας, υπάρχει ανάμεσα στο «είναι», στο «νοείν» και στο «πράττειν»; Η μόνη απάντηση, που μπορείτε να έχετε σε μιαν αντικειμενική έρευνα του προβλήματος αυτού, είνε πως σε κάθε στιγμή της ιστορικής διαδρομής, σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία, το «είναι», το «νοείν» και το «πράττειν» είνε αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα. Το είναι, δηλαδή οι αντικειμενικοί όροι της ανθρώπινης ζωής, καθορίζουνε τη γνώση και αυτή οδηγεί την πράξη, που από την άλλη μεριά κι αυτή είνε κάθε φορά το κίνητρο και το κριτήριο της γνώσης. Και η πράξη πάλι με τη γνώση μαζί επιδρούνε απάνω στην πραγματικότητα και τήνε μεταβάλλουν.
Γι αυτό και, όταν αλλάζουν οι αντικειμενικοί όροι και δημιουργείται νέα γνώση και βγαίνει ένα καινούριο πρέπει, ξεσπάει η αντίθεση με το παλιό και δημιουργείται η ανάγκη μιας καινούργιας σύνθεσης. Γι' αυτό και η τάξη που άρχει κάθε φορά, θέλει από τη μια μεριά να μονοπωλεί και να κοντρολάρει τη γνώση, δηλαδή την επιστήμη, και από την άλλη μεριά να χωρίζει απ' αυτή το «πρέπει» (το «πρέπει» που της συμφέρει) και να το ανάγει σε θεία καταγωγή, για να μην επηρεαστεί από την αλλαγή της γνώσης (δέκα εντολές δοσμένες από το Θεό στο Μωυσή, ηθικός νόμος, που πηγάζει από την υπερβατική φύση του ανθρώπου κ.λπ. κ.λπ.).
Αν αυτό είνε έτσι, τότες η αντίληψη, που περιορίζει την έννοια της επιστήμης στην κατάχτηση μιας περιορισμένης περιοχής του επιστητού ξεχωρισμένης με σινικά τείχη από κάθε γενική επισκόπηση του επιστητού, και από την άλλη μεριά χωρίζει με στεγανά και αδιαπέραστα χωρίσματα την επιστήμη από τη ρύθμιση της ζωής, η αντίληψη λοιπόν αυτή της «καθαρής επιστήμης» είνε κι αυτή μια «πολιτική αντίληψη» της επιστήμης. Οπερ έδει δείξαι.
Δικαιούμαστε λοιπόν σ' αυτή την αντίληψη της επιστήμης ν' αντιτάξουμε τη δική μας, που δε χωρίζει την επιστήμη από τη ρύθμιση της ζωής. Και την αντίληψη τούτη για την ενότητα επιστήμης και πράξης τη βλέπουμε να εφαρμόζεται πέρα για πέρα στη μόνη χώρα που θέτει τα θεμέλια μιας νέας αταξικής κοινωνίας, που καταργεί την εκμετάλλεψη και βαδίζει προς τον κομμουνισμό, δηλαδή στη Σοβιετική Ενωση.
Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, η σπουδή της επιστήμης είνε αναπόσπαστα ενωμένη με γενική θεώρηση της φυσικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Και η γενική αυτή θεώρηση είνε μια επιστημονική φιλοσοφία.
Επιστήμονας χωρίς τέτια γενική επιστημονική κοσμοθεωρία είνε ένας απλός δεξιοτέχνης, ένας επαγγελματίας, πολύ κατώτερος από έναν εργάτη, γιατί ο τελευταίος, όταν είνε συνειδητός, έχει, έστω και στις γενικές γραμμές, την επιστημονική θεώρηση του κόσμου.
Με την έννοια αυτή μπορώ να σας πω κ' εγώ: Ο δρόμος, που ανοίγεται μπροστά σας, είνε να γίνετε επιστήμονες. Μου αρκεί αυτό. Γιατί είμαι βέβαιος πως τότες τα εννιά δέκατα από σας θα δεχτούνε για μόνη επιστημονική κοσμοθεωρία, που θα τους ικανοποιήσει, το διαλεχτικό ματεριαλισμό. Κ' έτσι λέγοντάς σας να γίνετε αληθινοί επιστήμονες, είνε το ίδιο σα να σας λέω: Γενείτε οπαδοί του διαλεχτικού υλισμού.
Κ' έχω τούτη την πεποίθηση, γιατί αυτός είνε και ο μόνος γνήσιος κοινωνικός σας καθορισμός.
Αλήθεια! Σκεφτείτε λιγάκι. Από πού έρχεστε σεις, παιδιά μου; Από ποια κοινωνικά στρώματα; Πού ανήκετε; Το μεγαλύτερο πλήθος από σας είνε φτωχά παιδιά. Η αστική τάξη βέβαια υψώνει μπροστά στα μάτια όλων σας το τίμημα της προδοσίας: θέσεις κρατικές, πελατεία, αξιώματα, τίτλους, για να γίνετε πνευματικοί στυλοβάτες της. Ενα τραγικό παιδομάζωμα! Ετσι και οι γιανίτσαροι γίνονταν οι πιο φανατικοί διώχτες των χριστιανών, όπως τα παιδιά των φτωχών, που σπουδάζουν στα πανεπιστήμια και αλλάζουν κοινωνική κατάσταση, γίνουνται οι πιο φανατικοί αντιδραστικοί.
Αν όμως ακούσετε τι σας λέει κατάβαθα το αίμα σας, δε θ' αλλαξοπιστήσετε, δε θα προδώσετε την τάξη σας. Θα πάτε με το μέρος των φτωχών και θ' αγωνιστείτε και σεις για να θεμελιώσετε τη νέα ζωή.
Και τότε θα βαδίσετε με βήμα ακλόνητο στο μόνο δρόμο που αληθινά ανοίγεται μπροστά σας.
Δημήτρης Γληνός

*Λατινική έκφραση που σημαίνει ότι δεν υπάρχει τρίτη επιλογή

Ζωή σημαίνει ενέργεια και τρόπος ενέργειας. Τρόπος ενέργειας σημαίνει πολιτική, είτε συνειδητή είτε όχι.
Η αντίληψη, που περιορίζει την έννοια της επιστήμης στην κατάχτηση μιας περιορισμένης περιοχής του επιστητού ξεχωρισμένης με σινικά τείχη από κάθε γενική επισκόπηση του επιστητού, και από την άλλη μεριά χωρίζει με στεγανά και αδιαπέραστα χωρίσματα την επιστήμη από τη ρύθμιση της ζωής, η αντίληψη λοιπόν αυτή της «καθαρής επιστήμης» είνε κι αυτή μια «πολιτική αντίληψη» της επιστήμης.
Επιστήμονας χωρίς γενική επιστημονική κοσμοθεωρία είνε ένας απλός δεξιοτέχνης, ένας επαγγελματίας, πολύ κατώτερος από έναν εργάτη, γιατί ο τελευταίος, όταν είνε συνειδητός, έχει, έστω και στις γενικές γραμμές, την επιστημονική θεώρηση του κόσμου.