Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Τουρκία: Ολοταχώς Προς Σουλτανικό Καθεστώς


Άρθρο του Σεΐτ Αλντογάν
Ανταποκριτή δημοσιογράφου της εφημερίδας Evernsel στην Ελλάδα.

Στις 16 Απρίλη στην Τουρκία θα γίνει δημοψήφισμα για αλλαγή πολιτεύματος. Καταργείται ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας γίνεται ο επικεφαλής της κυβέρνησης με απεριόριστο κύρος. Ταυτόχρονα, οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να καταργήσει την κυβέρνηση, να αποφασίσει για εκλογές. Σχεδόν όλο το δικαστικό σώμα, οι διοικήσεις των Πανεπιστημίων και η διοίκηση άλλων κρατικών υπηρεσιών διορίζεται απ’ τον Πρόεδρο. Απ’ την άλλη, μπορεί να κυβερνά με προεδρικά διατάγματα. Με λίγα λόγια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας γίνεται το παν και καταργείται η λαϊκή βούληση.
Κατά τη γνώμη του Ερντογάν, της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, η Τουρκία χρειάζεται μια τέτοια αλλαγή για «ανάπτυξη, σταθερότητα, κοινωνική ειρήνη» κ.α. Οι μηχανές της μαύρης προπαγάνδας δουλεύουν στο φουλ. Ο Ερντογάν κατηγορεί οποιαδήποτε αντιπολίτευση που θα ψηφίσει ΟΧΙ ότι είναι «τρομοκράτες, εθνικοί προδότες, ξένος δάκτυλος και συμφέροντα». Ύστερα απ’ τις απαγορεύσεις και τις διώξεις, το 95% των ΜΜΕ ελέγχεται απ’ τον Ερντογάν και την κυβέρνηση. Ακόμα και το χασμουρητό τους διαδίδεται με ζωντανές εκπομπές. Απ’ την άλλη όμως, σχεδόν σε καθημερινή βάση απαγορεύονται όλες οι διαδηλώσεις υπέρ του ΟΧΙ, έχουμε συλλήψεις και διώξεις.
Ο λογαριασμός είναι απλός. Εάν κερδίσουν στο δημοψήφισμα σημαίνει ότι ο Ερντογάν θα είναι ο σουλτάνος στις εκλογές του 2019 με την εφαρμογή 5+5 δηλ. ο Ερντογάν μέχρι τα 75 του χρόνια θα είναι ο σουλτάνος. Εάν καταφέρει να κερδίσει άλλη μία εκλογική αναμέτρηση πάει στα 80. Δηλ. μέχρι το 2035 εξασφαλίζεται η προεδρία και  κυβέρνηση του Ερντογάν. Γι’ αυτό το ‘ορεκτικό’ σχέδιο η μερίδα του κεφαλαίου που εκπροσωπεί ο Ερντογάν τρίβει τα χέρια της από χαρά.
Το 2002 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων σε δολάρια ήταν μόλις 6. Σήμερα έχουν ξεπεράσει τους 40. Το 2008 ο βασικός μισθός στην Τουρκία ήταν 410 δολάρια και σήμερα είναι 390. Δηλ. μέσα στα χρόνια που κυβέρνησε ο Ερντογάν συσσωρεύτηκε μεγάλο κεφάλαιο δημιουργώντας πολύ μεγάλο πλούτο στα χέρια λίγων. Εκατομμύρια εργάτες και εργαζόμενοι ζουν σε μεσαιωνικές συνθήκες, όπου εκτός των δημοσίων υπηρεσιών έχει καταργηθεί σχεδόν το 8ωρο. Εφαρμόζονται τα σχέδια του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, απ’ το ελαστικό ωράριο έως τις ιδιωτικοποιήσεις – εργολαβίες. Κάθε δυνατή παρέμβαση των εργαζομένων απαγορεύεται με δικαστικές αποφάσεις και επιστράτευση.
Απ’ την άλλη μεριά αυτή η κατάσταση συνοδεύεται απ’ την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία. Γίνονται συλλήψεις των συνδικαλιστών και εκλεγμένων εκπροσώπων του λαού, απαγορεύονται ΜΜΕ που δεν είναι στο πλευρό τους, βομβαρδίζονται πόλεις, χωριά και περιοχές, διώκονται δημόσιοι υπάλληλοι, καταργούνται δικαιώματα με προεδρικά διατάγματα. Μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα γίνει όταν θα αποκτήσει το νόμιμο σουλτανικό καθεστώς.
Το καθεστώς προχωρεί συνεχώς στην συντηρητικοποίηση της κοινωνίας χρησιμοποιώντας κάθε είδος ισλαμικού φονταμενταλισμού, τουρκικού εθνικισμού. Το τελευταίο χρονικό διάστημα ο Ερντογάν και η κυβέρνηση της Άγκυρας ανοίγουν μέτωπο παντού και επενδύουν πάνω σ’ αυτό. Η ένταση στα Ίμια, η στρατιωτική παρέμβαση στη Συρία και οι τριβές που ανοίχτηκαν τις τελευταίες μέρες με τις ευρωπαϊκές  χώρες και την κοινή γνώμη αυτών. Εδώ και μέρες σύσσωμη η κυβέρνηση και ο Ερντογάν κάνουν καθημερινές ανακοινώσεις ενάντια στη Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία κ.α. και τους κατηγορούν για ναζισμό και φασισμό. Δηλ. ξεχνούν το φασισμό που υλοποιούν αλλά ανακαλύπτουν φασισμό στην Ευρώπη κατηγορώντας τους ότι τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι κατακτήσεις έχουν καταργηθεί. Φυσικά δεν χρειάζεται να πούμε τη στιγμή που κάνουν αυτές τις ανακοινώσεις τί γίνεται στην Τουρκία και το Κουρδιστάν.
Είναι φανερό πως ο Ερντογάν ανοίγοντας αυτό το μέτωπο με τις ευρωπαϊκές χώρες, προσπαθεί να συσπειρώσει τις ψήφους εκατομμυρίων Τούρκων και Κούρδων μεταναστών που ζουν σ’ αυτές τις χώρες. Ταυτόχρονα αποκτάει δυνατότητα να κάνει προπαγάνδα περί ελευθερίας και δημοκρατίας που δεν υπάρχει στη χώρα του.
Η στάση  που κρατούν οι χώρες της Ευρώπης μέχρι ένα σημείο ευνοεί αυτή τη συσπείρωση. Γι’ αυτό ο Ερντογάν δήλωσε ότι, το ΟΧΙ τους εμείς το μετατρέπουμε σε ΝΑΙ.
Έχει σχεδόν ένα μήνα για το δημοψήφισμα. Ο Ερντογάν επενδύει στην κρατική τρομοκρατία και στην προπαγάνδα περί θρησκείας και έθνους. Όμως αυτή τη στιγμή τα στοιχεία δείχνουν ότι η μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, των εργατών, εργαζομένων δεν δέχονται αυτή την αλλαγή. Μέσα το μέτωπο αυτό είναι και μια σημαντική μερίδα των δεξιών -φιλελευθέρων κομμάτων, οι αντίπαλοι ισλαμιστές του Ερντογάν, κεμαλιστές κ.α. Καταρχήν το κυβερνών κόμμα, σε καθημερινή σχεδόν βάση χτυπάει και στο καρφί και στο πέταλο αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει την ανάγκη για αλλαγή του πολιτεύματος. Ακόμα και η δεξιά βάση αναρωτιέται, αφού η κυβέρνηση έχει πλειοψηφία και μπορεί να κάνει τα πάντα, τότε γιατί η αλλαγή του πολιτεύματος, γιατί η κατάργηση της Βουλής;
Ο Ερντογάν και η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται αυτή τη μεγάλη αντίδραση του κόσμου γι’ αυτό αυξάνουν την ένταση, την πίεση και την τρομοκρατία. Πολλές φορές μπορεί κανείς να βγάλει συμπέρασμα απ’ τις επιφυλακτικές δηλώσεις τους. Όπως εάν δεν βγει το ΝΑΙ η Τουρκία πάει προς «εσωτερικό πόλεμο», «αστάθεια», «πολιτική κρίση» κ.α. Είναι περιττό να πούμε ότι όλη η αριστερά και το κουρδικό κίνημα κάνουν ένα ηρωικό αγώνα υπέρ του ΟΧΙ παρ’ όλη την τρομοκρατία.
Απέχουμε ένα μήνα απ’ το δημοψήφισμα και για την συγκυρία της Τουρκίας αυτό είναι μεγάλο χρονικό διάστημα. Περιμένουμε ενδεχομένως μεγάλες προβοκάτσιες, κρατική τρομοκρατία, απειλές, συλλήψεις και εντάσεις καθώς και μεγάλη νοθεία την ώρα του δημοψηφίσματος. Με λίγα λόγια θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσον και τρόπο για να κερδίσουν το δημοψήφισμα.


Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Για Το Κόμμα Που Λείπει.



Σύντροφοι και συντρόφισσες, συναγωνιστές και συναγωνίστριες!

Όσοι από εμάς τους Μαρξιστές-Λενινιστές που συσπειρωνόμαστε στο Κίνημα Εργασίας Ελλάδος θα θέλαμε πολύ να είμασταν κι εμείς παρόντες στην εκδήλωση που διοργάνωσε η σελίδα Kommon, μα δυστυχώς μόνο ένας νεαρός μας σύντροφος μπόρεσε να παρευρεθεί στην εκδήλωση. Το αίτημά του πρός εργατική του τιμή, δεν είταν να μιλήσει εκ μέρους του Κινήματος Εργασίας Ελλάδος αραδιάζοντας άλλο ένα κατεβατό με αλαμπουρνέζικα, μα να υπάρχει μία δυνατότητα έτσι ώστε και οι κοινοί εργάτες να έχουν το βήμα διαλόγου.

Εμείς από την μεριά μάς, σκοπεύουμε να παρουσιάσουμε ένα γενικό σύντομο κείμενο συμβολής για την δική σας πρωτοβουλία για το κομμουνιστικό κόμμα και πρόγραμμα της εποχής μας, για τα χαρακτηριστικά τα οποία θα πρέπει να έχει αυτό και για την σχέση του με το λαϊκό μέτωπο της εργατικής τάξης.

Αυτή η εκδήλωση έθεσε, όπως πολλές άλλες παρόμοιες στο παρελθόν, το ποιό ανησυχητικό φαινόμενο του 21ου αιώνα σε ότι αφορά την ταξική πάλη για τα συμφέροντα των φτωχών εργατών και των αγροτών που σύμφωνα με τους λούξ φαιοκόκκινους ψευτοκομμουνιστές δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για να το καταλάβουν.

Από μία οπτική γωνία, μπορουμε να δούμε πως όντως εργατικά γκρούπ(ούσκουλα) και κινήματα υπάρχουν αλλά πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Εργατικοί ηγέτες και σεχταριστές υπάρχουν αλλά πραγματικά στελεχωμένο από όλους τους εργάτες κόμμα στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Αυτό το ζήτημα το Μαρξιστικό-Λενινιστικό κίνημα το έχει θέσει από την πρώτη στιγμή της ζωής του ενάντια στον αντεπαναστατικό ρεβιζιονισμό. Το είχε θέσει ακόμα και όταν οι ρεβιζιονιστικές σειρήνες τραγουδούσαν περί του τέλους του κομμουνισμού, συνέχιζε να το θέτει ακόμα και μετά την ολοκλήρωση της μετάλλαξης του ιστορικού ΚΚΕ σε πιστό εντολοδόχο της Ρωσίας, και θα  συνεχίζει να το θέτει όσο υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν από την άγρια σκλαβιά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Εμείς, σαν πιστοί μαθητές της αθάνατης σχολής του Μαρξισμού-Λενινισμού, σχολιάζουμε πως το κείμενο που δημοσιοποιήθηκε από τους συντάκτες της σελίδας Kommon, παρ ότι μπορεί να φέρει επαναστατικό ζήλο σε νεαρούς εργάτες που με χαρά θα έτρεχαν να συζητήσουμε όλοι μαζί για αυτό το υπέροχο κείμενο που διάβασαν, δεν θα κάνει τίποτα παραπάνω από το να αποτελέσει άλλη μια ξεχωριστή συνεισφορά επανω στην τεράστια στοίβα με όλες τις άλλες ξεχωριστές συνεισφορές στη συζήτηση και στην αναζήτηση αυτή. Στην οποία όμως οι νεαροί εργάτες δεν θα συμμετάσχουν για άλλη μία φορά, γιατί πάλι θα συναντηθούν με μικρές παραγοντικές φιγούρες πολύ πνιγμένες στην αυταρέσκεια τους για να δώσουν σημασία στους απλούς "μη ταξικά ώριμους", "φτωχαδούρες", "τσαπατσούληδες" η ότι άλλο προσωνύμιο έχουν φτιάξει για να χωρίσουν το σινάφι τους από τους εργάτες και να τους διασπάσουν. Κανονικά θα πρέπει να απαντήσουμε στο ιστορικό «Τι να κάνουμε?» με μία μόνο λέξη. Κόμμα. Με αυτήν την δύσκολη σπαζοκεφαλιά ξεκίνησε κι ο Λένιν όταν είταν ακόμα κάτω από την επιρροή του αδιεξόδου Ναροντνικισμού. Κι έτσι λοιπών όπως αυτός σε εκείνη την εποχή, έτσι κι εμείς με αυτό το ερώτημα πρέπει να ξεκινήσουμε. Από την αναγκαιότητα του κομμουνιστικού κόμματος. η ύπνου για τους παρευρισκόμενους.

Το πρόβλημα αυτό όχι μόνο δεν είναι η απουσία ενός κομμουνιστικού κόμματος της εργατικής τάξης, αλλά και η ίδια η ηγετική ομάδα του κάθε μικρού κομματίδιου-λίγκας-οργάνωσης που θέτει βέτο σε κάθε στιγμή όποτε κάποια ζητήματα προκύπτουν έξω από τα νύχια τους. Σχετικά με το τελευταίο, γιατί για παράδειγμα, δεν πήραν πρόσκληση ώστε να δώσουν μία ομιλία οι άλλες μαρξιστικές οργανώσεις? Δεν θα έπρεπε να δημιουργεί ήδη ερωτήματα στην βάση της κάθε εργατικής οργάνωσης για την κάθε επαναστατική της ηγεσία, μόνο το ότι δεν θεωρήθηκε απαραίτητο να ακούσουν οργανώσεις με τις οποίες είχαν διαφορετική άποψη σε σχέση πχ. με την υπεράσπιση της θεωρίας των τριών κόσμων, ή την άλλη πλευρά των μη φιλικών προς τα μέτωπα? Αλλά αυτό μάλλον θα πρέπει να τεθεί σαν ερώτημα κάποια άλλη στιγμή...

Όσον αφορά την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε για το πρόγραμμα του κόμματος του 21ου αιώνα από ότι γνωρίζουμε, είταν άλλη μία συζήτηση μεταξύ των διανοουμένων των κάθε οργανώσεων και ομάδων με αναφορές στο (έτσι όπως το παρουσιάζουν) μακρινό μέλλον που συνεχίζουν ακόμα να αναζητούν απάντηση στο ήδη λυμένο ερώτημα για το κομμουνιστικό κόμμα της εποχής μας, για εμάς είνα ότι πιο συνηθισμένο σε ότι αφορά τις ατέλειωτες συζητήσεις που διαρκούν περισσότερο από όσο χρειάζεται με τελικό αποτέλεσμα την έλλειψη ύπνου για τους παρευρισκόμενους. Πείρε μέρος σε μια τυπική καθημερινή περίπτωση του να υπάρχει ακόμα καπιταλισμός στον 21ο αιώνα, με μερικούς αφελείς ανθρώπους να ξαφνιάζονται κάθε στιγμή που συμβαίνουν τα εντελώς φυσιολογικά για τον καπιταλισμό έκτροπα, με εμάς να καθόμαστε να συζητήσουμε μέσα στον 21ο αιώνα για τον κομμουνισμό ενώ ήδη μόνοι μας θα έπρεπε να χαστουκιζόμαστε καθε μέρα από τους εργάτες της Ελλάδος για τις γκάφες των προηγούμενων συντρόφων μας. Αλλά δυστυχώς είναι πολύ μακριά ή Αυστραλία...

Όλα αυτά τόσο όσον αφορά την τυπική αριστερή Ελληνική πραγματικότητα, αλλά και όσον αφορά την επίσημη αριστερά  σε τοπικό επίπεδο... 

Ας συζητήσουμε λοιπόν για τα ποιό πικάντικα θέματα που καίνε το λίπος της αδράνειας!






Για την φύση του καπιταλισμού και την Ελλάδα μας.

Τα πάντα πεινασμένα για αίμα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια, η συνεχιζόμενη γενοκτονία  σε βάρος του τρίτου κόσμου και των αυτοχθόνων λαών εκ μέρους του πρώτου κόσμου, οι τακτικισμοί και ενδοϊμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί, η επαναχάραξη συνόρων με αίμα προσφύγων για μελάνι όπως φυσικά και η δημιουργία ξενόδουλων κρατών-προτεκτοράτων, μέσα απο πολέμους μεσάζοντων, συνεχίζουν να είναι η κύρια πηγή των προβλημάτων των φτωχών εργατών και των αγροτών στην γή. Όσο θα υπάρχει καπιταλισμός, τόσο θα συνεχίσουν να υπάρχουν και οι αντιθέσεις σε πολιτικό-ιδεολογικό-οικονομικό-στρατιωτικό και εθνικό επίπεδο μεταξύ των ιμπεριαλιστών, χωρίς να έχει αυτό μεγάλη σημασία εάν πρόκειται για τον άξονα της φασιστικής Ρωσίας - σοσιαλιμπεριαλιστικής Κίνας - φαντεμενταλιστικού Ιράν ή ιμπεριαλιστικής Αμερικής - συντηρητικής Ευρωπαϊκής Ένωσης - αποικιοκρατικής Κοινοπολιτείας...
Αυτή η κρίση του καπιταλισμού θα είναι για πάντα μια θανάσιμη απειλή για τους εργάτες και των κερδισμένων με αίμα κεκτημένων τους, για όσο καιρό θα υπάρχει ο καπιταλισμός σαν πραγµατικότητα στην καθημερινή ζωή και όχι σε ένα βιβλίο που οι νέες γενιές θα κοιτάνε γελώντας με την βαρβαρότητα του παρελθόντος.
Η Ελληνική οικονομία βιώνει κι αυτή από την πλευρά της μια διαρκή κρίση. Τα απαραίτητα μνημόνια για την αναδιάρθρωση και αναβάθμιση της καπιταλιστικής οικονομίας θα συνεχίσουν να υπάρχουν όσο η ξεροκέφαλη αστοτσιφλικάδικη συμμαχία που κυβερνά την οικονομία της χώρας δεν κηρύσσει την πτώχευση της. Η ακραία σωβινιστική σοσιαλπατριωτική συγκυβέρνηση των πρακτόρων-προβοκατόρων ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ συνεχίζοντας την ξενόδουλη πολιτική των προηγούμενων εντολοδόχων της ντόπιας πλουτοκρατίας, επιμένει φετιχιστικά στο να μείνει στην καρέκλα της ηγεσίας της χώρας μόνο και μόνο για να αποφύγει τον χαρακτηρισμό της αριστερής παρένθεσης, συνεχίζει να προσφέρει ψευτοαριστερές υπηρεσίες στα καπρίτσια των αστοτσιφλικάδων και των ξένων ιμπεριαλιστών, σε μεγαλύτερο βαθμό βέβαια των Αμερικανών και Ρώσων φασίστων, και επιμένει ακομα στο να κάνει την ποιό βρώμικη, την ποιό ξετσίπωτη και την ποιό ύπουλη προσπάθεια καταστροφής του ονόματος της ελληνικής αριστεράς, και της σοσιαλδημοκρατίας της καλοπέρασης πού έμεινε χαριτολογώντας στο μυαλό των νεολαίων ως τα χρόνια του "παλιού καλού ΠΑΣΟΚ".

Τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου χρησιμοποίησε την κρατική μορφή ιδιοκτησίας για να την μετατρεψει σε οχυρό της εξουσίας του και αργότερα να την εξελίξει σε πολεμικό εργαλείο για να καταστρέψει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Για να το πετύχει αυτό όμως, έπρεπε να παροξύνει όλες τις ελληνικές και διεθνείς παθολογίες του καπιταλισμού ώστε να φτιάξει μια εργατική αριστοκρατία εργαζομένων κομματόσκυλων είτε απευθείας από το κράτος είτε από τα ρουσφέτια, ενώ ταυτόχρονα άφησε να αναπτύσσονται μέσα στις ΔΕΚΟ και δίπλα σε αυτές τα πλούσια γραφειοκρατικά και ιδιωτικά εργολαβικά παράσιτα και πολλά άεργα υπεράριθμα στοιχεία, τόσο πολλά, που πολλές κρατικοποιημένες επιχειρήσεις τελικά έκλεισαν. Η περίοδος 1980-2000 όπου η μεγάλη πλειοψηφία των μόνιμων εργαζομένων στις ΔΕΚΟ σε συμμαχία με τα ηγετικά κομμάτια του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ αλλά και άλλα κρατικά στελέχη του λειτουργούσαν σαν να είναι ο στρατηγικός ιδιοκτήτης τους. Τα χρόνια του "παλιού καλού ΠΑΣΟΚ".

Γυρνώντας στο σήμερα τώρα, μετά την ά­νο­δο των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝ.ΕΛ στην βουλευτική καλοπέραση ό­λο το οι­κο­νο­μι­κό κλί­μα ε­πι­δει­νώ­θη­κε α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο. Σε αυ­τό κρίσιμο ρό­λο έ­παι­ξε και ε­ξακο­λου­θεί να παί­ζει η ύπουλη τα­κτι­κή των κα­θυ­στε­ρή­σε­ων σε σχέ­ση με μια συμ­φω­νί­α με όλες τις χώ­ρες της Ευρώπης είτε για μία έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση - Ευρωζώνη, είτε για τη στή­ρι­ξη της ελληνικής τραπεζικής οι­κο­νο­μί­ας. Οι πράκτορες-προβοκάτορες των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝ.ΕΛ συ­ζη­τούν για δα­νει­κά αλ­λά πο­τέ για το πώς θα πα­ρά­ξει η οικονομία της χώρας κάτι, το πως θα στη­ρι­χτεί η βιο­μη­χα­νί­α της, η πα­ρα­γω­γή της, η το πως θα πέ­σει το κό­στος πα­ρα­γω­γής, ει­δι­κά ε­κεί­νο που α­φο­ρά την ε­νέρ­γεια. Αυ­τό λοι­πόν το δυσβάσταχτο για την φτωχολογιά οι­κο­νο­μι­κό κλί­μα έ­χει σαν α­πο­τέλεσμα να μην εν­δια­φέρε­ται κα­νέ­νας ξέ­νος ή ντό­πιος αστοτσιφλικάς να ε­πεν­δύ­σει στην Ελ­λά­δα όσα μέτρα και να περάσουν. Έ­τσι η χώ­ρα στε­ρεί­ται α­πό την πα­ρα­γω­γή παραγωγικού πλού­του που έ­να μέ­ρος του θα γί­νει μι­σθός για τους ερ­γά­τες, έ­να άλ­λο μέ­ρος θα γί­νει υπερκέρδος στις τσέπες της τάξης των αστοτσιφλικάδων, και έ­να άλ­λο του θα πά­ει στα α­σφα­λι­στι­κά τα­μεία για την ενίσχυση του δημοσίου τομέα.

Οπως γνωρίζουμε ήδη σαν Μαρξιστές-Λενινιστές, η α­νά­πτυ­ξη της πα­ρα­γω­γής εί­ναι ο μοναδικός  δρό­μος για να πα­ρα­χθεί κοι­νω­νι­κός πλού­τος και στη συ­νέ­χεια να μοι­ρα­στεί στα μέ­λη της κοι­νω­νί­ας από την άρχουσα τάξη. Το πως θα μοι­ρα­στεί, αυ­τό το α­πο­φα­σί­ζει η τα­ξι­κή πά­λη. Αλ­λά για να μοι­ρα­στεί κά­τι πρέ­πει πρώ­τα να υ­πάρ­ξει.
Α­ντί­θε­τα λοι­πόν α­πό αυ­τή την κοι­νή λο­γι­κή οι κυβερνώντες πράκτορες-προβοκάτορες, πιστά τσιράκια των αστοτσιφλικάδων ε­δώ και χρό­νια μένουν κυριολεκτικά απαθείς κλεί­νο­ντας τις ντόπιες ε­πι­χει­ρήσεις που προσέλαβαν εργάτες, κυ­ρί­ως βιο­μη­χα­νι­κές, και βοηθώντας να α­νοί­ξουν μόνο ξένες αλλά μη βιομηχανικές επιχειρήσεις. Με διάφορα προσχήματα ή με την τε­ρα­τώ­δη αύ­ξη­ση του κό­στους πα­ρα­γω­γής μέ­σα α­πό φό­ρους και υ­ψη­λό κό­στος ε­νέρ­γειας ε­μπο­δί­ζε­ται να λει­τουρ­γή­σει κά­θε νέ­α επέν­δυ­ση και ταυ­τό­χρο­να η μια με­τά την άλ­λη βιο­μη­χα­νί­ες κλείνουν. Με αποτέλεσμα, το υ­ψη­λό ε­νερ­γεια­κό και φο­ρο­λο­γι­κό κό­στος τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια να έ­χει κλεί­σει το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος της ελαφριάς και βαριάς βιο­μη­χα­νί­ας, σχε­δόν ό­λη τη χα­λυ­βουρ­γί­α, ενώ οι μόνες δουλειές για τους νέους εργάτες που να υπάρχουν να είναι είτε γκαρσόν για τα καπρίτσια των αστοτσιφλικάδων, είτε κουβαλητές στο εμπόριο για τα σιμπράκαλα των αστοτσιφλικάδων, είτε τηλεφωνητές να βασανίζουν τα αυτιά των άλλων ανέργων εργατών που δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν τις μπούρδες που ακούν από το ακουστικό τους, και όλοι οι υπόλοιποι εργάτες να μην είναι εργάτες επιδεί δεν μπορούν να δουλέψουν πιά και οι μικροαστοί "κομμουνιστές" να μην έχουν την παραμικρή ιδέα τι να κάνουν με αυτούς. 

Επιπλέον οι πραγματικοί μισθοί στην Ελλάδα πέφτουν με ασύλληπτο ρυθμό τα τελευταία χρόνια, καθώς δεν μειώνεται το συνολικό κόστος των προιόντων, αλλά αυξάνεται επιδεί η ολοένα και πιο φτηνή  εργασία δεν πάει σε βιομηχανοποιημένες σύγχρονες παραγωγικές διαδικασίες αλλά σε διαδικασίες βιοτεχνικού, ή ακόμα και πρωτόγονου χειρωνακτικού τύπου στην στρούγκα του χωριού. Ασχέτως βέβαια εάν και το 90% των καλών αγροτικών προϊόντων μας πάει στο εξωτερικό με την εργατική τάξη να τρώει τα σκουπίδια που αφήνουν οι αστοτσιφλικάδες μετά από την πώληση. Πρόκειται για ένα στατιστικό στοιχείο που μας λέει ότι εδώ αντί τα χαμηλά μεροκάματα -αυστηρό σύμβολο απόδειξης φθηνού εργατικού δυναμικού και τεμπέλας αριστεράς- να οδηγήσουν σε τράβηγμα βιομηχανικών κεφαλαιών προσανατολισμένων στην παραγωγή εξαγωγικών προιόντων μας πέρα από αποφάγια τσιφλικάδων, αφού η κατανάλωση προϊόντων στην εσωτερική αγορά είναι σφαγμένη στο γόνατο, οδήγησαν σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση της παραγωγικότητας, που σημαίνει ότι κάποιος ντόπιος ξενόδουλος παράγοντας εμπόδισε την βιομηχανική ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτός ο παράγοντας συνεχίζει να είναι το πολιτικά αποφασισμένο, νομοθετικό, διοικητικό, ιδεολογικό, μιλιταριστικό, γραφειοκρατικό, κινηματικό σκύψιμο του κεφαλιού των αστοτσιφλικάδων της Ελλάδος στην εξουσία που ασκούν οι μεγαλύτεροι ιμπεριαλιστές με τις συμμαχίες τους. Ολο αυτό, όχι μόνο για νά καταστρέψουν οικειοθελώς τηνερργατική τάξη, μα για να πάρουν πίσω με την εκδίκηση στο μυαλό τους όλα αυτά τα εργατικά δικαιώματα που απέσπασαν οι εργάτες με τους αγώνες τους τον 20ο αιωνα εξαιτίας της ύπαρξης τοτε χώρων όπως η ΕΣΣΔ. Ότι πιο φυσιολογικό για τον σημερινό καπιταλισμό.

Αυτό ακριβώς είναι που μπορεί να δώσει σε κάθε σύντροφο που αναζητά την αλήθεια πίσω από τα προβλήματα να καταλάβει γιατί κανείς δεν βάζει νέα μηχανήματα σε μια χώρα όπου συνεχώς η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση όταν κάνουν λόγο για ανάπτυξη λένε συνεχώς μόνο τις λέξεις τουρισμός, νέες τεχνολογίες, καινοτομίες, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αγροτικά προϊόντα, νέες θέσεις απασχόλησης για χωράφια, ενεργειακά δίκτυα, και ποτέ τη λέξη βιομηχανία.
Που αναπτύσσονται οι εργάτες όταν δεν υπάρχει το ιστορικό τους υπόβαθρο για να τους κάνει εργάτες?  Πώς γίνεται και πέφτουν αντι να αυξάνονται οι εξαγωγές, να συνεχίζει να μειώνεται το έλλειμμα των τρέχουσων συναλλαγών, να αυξάνεται ασταμάτητα το εξωτερικό χρέος και γιατί δεν πέφτουν οι τιμές στα μη εισαγόμενα αγαθά την ώρα που οι μισθοί συνεχίζουν να συντρίβονται?

Σύντροφοι και συντρόφισσες, εμείς από την πλευρά μας λέμε πως αυτά τα ερωτήματα που τέθηκαν, πιστεύουμε πως ήδη έχουν απασχολήσει το εργατικό κίνημα και στο παρελθόν. Όμως δεν μένουν αναπάντητα.




Μία διατύπωση για όλη την αριστερά στην Ελλάδα.

Η Ελληνική αριστερά έχει βουλιάξει στα βαθιά νερά του γραφειοκρατικισμου και δογματισμού της απο τις πρώτες μέρες που ο παλινορθωμένος καπιταλισμός στην ΕΣΣΔ δεν ήθελε να έχει το ίδιο χρώμα στην σημαία του με αυτό της Κίνας, και μάλιστα την εποχή που άρχιζε να υιοθετεί το σύστημα της σε πειραματικό στάδιο. Δεν έχει καμία σημασία να τοποθετηθούν κάποιοι για το πότε ξεκίνησε αυτή η καθοδική πορεία για την αριστερά στην Ελλάδα, καθώς η κάθε χώρα βίωνε την δική της περίπτωση με την αριστερά της. Όμως πόλοι συμφωνούν πως η ποιό κρίσιμη εποχή τουλάχιστον για την Ελλάδα υπήρξε η δεκαετία του 1980, τότε που οι σοσιαλφασιστικές χώρες απλά άλλαξαν το καπέλο τους και η οικονομία τους έμεινε όπως ακριβώς είταν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, ο καπιταλιστικός τρόπος εκμετάλλευσης των εργατών επικράτησε έναντι των θηριωδών σοσιαλφασίστων ντυμένων σαν κομμουνιστών, τα κομμουνιστικά κόμματα στη Δύση άλλαξαν πλήρως την ταμπέλα που είχαν για μασκάρεμα ή όσα παρέμειναν κομμουνιστικά διαλύθηκαν από τους ίδιους τους τώρα δημοκράτες πρώην κομμουνιστές.

Επίσης η αστοτσιφλικάδικη τάξη λύσσαξε για εργατική σάρκα και εκμετάλλευση, οι ελευθερίες που κέρδισαν οι εργαζόμενοι σε ορισμένες περιπτώσεις καταστράφηκαν, οι φασιστικές συμμορίες των νεοναζί μηχανόβοιων νεκραναστάθηκαν από τον λάκκο στον οποίο τις πέταξαν οι Ζούκοφ - Στάλιν και οι υπόλοιποι ήρωες εργάτες του κόκκινου στρατού και σύρθηκαν για να θυμήσουν στην εργατική τάξη πόσο πολύ κινδυνεύει όσο παραμείνει η  παρουσία τους μέσα στην βουλή και τους δρόμους, χτυπώντας εργάτες, μετανάστες, συνδικαλιστές, μέχρι και πολύ αγαπημένα από όλους εμάς στην αριστερά άτομα επιδεί απλά συζητούν μία λύση εκτός του καπιταλισμού

Ακόμα εμφανίστηκαν ιδεολογήματα όπως του ισλαμοφασισμού - χριστιανοφασισμού, της παγκοσμιοποίησης, του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, του κρατικού καπιταλισμού, του ολοκληρωτικού κομμουνισμού, του τέλους της πάλης των τάξεων, του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, μέχρι και το κίνημα του μετα ανθρωπισμού. Το τελευταίο είταν ένα κίνημα που ήθελε οι άνθρωποι να γίνουν μηχανές η να βάλουν την συνήδησή τους μέσα στον "κυβερνοχώρο"... Υπάρχουν και σαν τρομοκρατική οργάνωση με το όνομα Ουροβόρος σε κάποιο ηλεκτρονικό εξομοιωτή πτήσης αεροπλάνων. Αυτό το τελευταίο ιδιαίτερα είναι ένα από τα πιο σουρεαλιστικά που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό!!!

Στο θέμα μας τώρα, οταν ήρθε η οικονομική κρίση του 2007 - 8 στην Ελλάδα και μετά από την απογοήτευση των προσδοκιών των εργατών εξαιτίας των πρακτόρων-προβοκατόρων του ΠΑΣΟΚ, η ιδεολογική - οργανωτική - πολιτική- κινηματική κρίση του υποτιθέμενου κομμουνιστικού κινήματος επιτέλους αποκαλύφθηκε στα μάτια των εργατών σαν αυτό που πραγματικά είταν. Οι ηγετιστικές μολύνσεις που το μόλυναν για όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσαν να χωρίζουν τόσο εύκολα τους εργάτες και να απομυζούν τεράστια κέρδη υπεραξίας από τις οικονομικές ενισχύσεις τους. Οι σεχταριστικές οργανωσεις δεν μπορούσαν ποιά να καλύπτουν τόσο εύκολα τις νοθεύσεις τους με εσωτερικά δελτία που χτυπούσαν πισώπλατα εργάτες που τύχαινε να συμμετάσχουν σε φράξιες χωρίς να το γνωρίζουν.

Γενικά, η αριστερά είχε φτάσει σε ένα σημείο μακριά από τις αναγκαιότητες του εργατικού κινήματος και της ανάγκης για το πώς αυτό θα συγκροτηθεί έτσι ώστε να αποτελέσει τον πρωταγωνιστή στις εξελίξεις, αντιστεκόμενο και διεκδικώντας αυτά που πραγματικά ανήκουν στην εργατική τάξη, ανατρέποντας τις πολιτικές του συστήματος. Είταν και είναι πολύ μακριά από τις αναγκαιότητες συγκρότησης της ίδιας της αριστεράς, του κομμουνιστικού κινήματος, ώστε αυτό να αποβάλει όλα αυτά τα βαρίδια που το οδήγησαν στην ήττα και τη διάλυση και να ξαναγίνει η πρωτοπορία που θα στηρίζει και θα υποδαυλίζει τις διεκδικητικές διαθέσεις των εργατών, αντί να προκαταλαμβάνει πριν από το ξεκίνημα του οποιουδήποτε αγώνα την αποτυχία της, προαποφασίζοντας μαζί με τους μεταρρυθμιστές-ρεβιζιονιστές το σταμάτημά του. Ενός κομμουνιστικού κινήματος που θα έχει ως μοναδική στόχευσή του την επανάσταση, όχι για τον εαυτό του, μα για την ίδια την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Στην Ελλάδα ο μεγαλύτερος φορέας του ποιό σάπιου και ύπουλου κομμουνιστικού ρεβιζιονισμού το "Κ"ΚΕ βρέθηκε όχι μόνο απροετοίμαστο αλλά καμωνόταν ότι δεν τρέχει και τίποτα σημαντικό. Έχοντας πιστέψει για τα καλά τα παραμύθια της ισχυρής Ελλάδας και της θωρακισμένης ελληνικής οικονομίας, βρέθηκε σε απόλυτο αιφνιδιασμό, κατάπιε στα γρήγορα τις διεκδικήσεις, και προσπάθησε να παρουσιάσει άνεση και χαλαρότητα. Για να δικαιολογήσει την φοβία του να βγει η ίδια η εργατική τάξη από μόνη της στο προσκήνιο, ετίμασε ένα αριστερόστροφο ρεβιζιονιστικό δημιούργημα περιγραφής της πραγματικότητας, που αποτελεί την τραγελαφική θεωρία της παντοδυναμίας του καπιταλισμού. Για το "Κ"ΚΕ βάσει σχεδίου έφτασε το 10% η Χρυσή Αυγή κι όχι εξαιτίας της εξαθλίωσης των εργατών, επίσης βάσει σχεδίου ο ΣΥΡΙΖΑ πλησίασε το 40% και έγινε κυβέρνηση επιδεί είπε το αυτονόητο στους εργαζόμενους, ότι δηλαδή μπορούν να λυθούν όλα τα προβλήματα τους εδώ και τώρα παρ ότι με λάθος τρόπο, μέχρι που έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο να παρουσιάζει την πλήρη αντιμαρξική θεωρία ότι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε υποτίθεται τη θέση του ΠΑΣΟΚ, τα κέντρα εξουσίας προετοιμάζουν να στήσουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παίξει το ρόλο που έπαιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Λές και οι φτωχοί φοιτητές που αποτελούν τον κύριο πυλώνα των μελών της, πέρνουν τεράστια κονδύλια από τον ΣΕΒ! Και όλη αυτή η γιγαντιαία πλεκτάνη όχι φυσικά για να διαλύσει την ελληνική αριστερά και την εργατική τάξη σαν τάξη, αλλά για να δημιουργηθεί ανάχωμα απέναντι στο "Κ"ΚΕ! Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι το ίδιο το "Κ"ΚΕ το έχει γραμμένο στα παλιά της τα παπούτσια ή εργατική τάξη τέτοιο που είναι.

Δεν έχει απολύτως καμία σημασία να ασχοληθεί κανένας με γελοίες θεωρίες που γίνονται μόνο και μόνο λόγο εσωκομματικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, για να προσπαθήσει να αντέξει ένα όλο και ποιό λιγότερο μαρξιστικά μορφωμένο κομματικό δυναμικό σε συνθήκες πίεσης. Αυτό όμως που έχει αξία είναι ότι η άκρως κωμική εκτίμηση πως έγινε ένα πολύ καλά προετοιμασμένο στα μουλωχτά πέρασμα της διακυβέρνησης από τις δυνάμεις των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. Επιμένει να αγνοεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να διαχειριστεί με επιτυχία τις υποθέσεις της εργατικής τάξης με μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Το "Κ"ΚΕ ούτε που τολμάει να παραδεχτεί πως με έναν εντελώς θρασύδειλο τρόπο πάει να μπάσει από την πίσω πόρτα την ρεβιζιονιστική θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων, εκμεταλλευόμενο το όλο και ποιό πολύ λοβοτομημένο νέο του στελεχικό από την "Κ"ΝΕ. Μας λέει τώρα, πως όσον αφορά το πολιτικό πεδίο όλα τα ρυθμίζει ο καπιταλισμός. Είναι παγίδα... Με ένα κουμπί γεννάει κόμματα, καταβαραθρώνει τα άλλα και όλα τα ελέγχει χωρίς να πέσει καρφίτσα. Τι να περιμένει βέβαια κάποιος από ένα ψεύτικο κόμμα που φτιάχτηκε ακριβώς έτσι όπως κατηγορεί τα υπόλοιπα, από τα ίδια τα χέρια των Χρουστσιοφικών σοσιαλφασίστων.

Ταυτόχρονα, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις υποβιβάζονται από το "Κ"ΚΕ ως υποδεέστεροι παράγοντες που είναι σταθερά υπό έλεγχο και συνεννόηση. Με αυτή την γκάφα που σίγουρα θα αλλάξει πάλι σε κάποιο συνέδριο αργότερα και πάλι θα φτένε όσοι το υπερασπισθούν, το "Κ"ΚΕ «αποφεύγει» να αντιληφθεί τι θα μπορούσε να σημάνει σε τέτοιες συνθήκες η παρέμβαση ενός κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης και φυλάγεται από αυτά ακριβώς τα καθήκοντα απέναντι στο εργατικό κίνημα. Επιμένει να ονομάζει τον εαυτό του κομμουνιστικό κόμμα αλλά οραματίζεται πως έχει τον ρόλο της γιαγιάκας που αφού αφήσει τα παιδάκια να καούν ζωντανά κάθεται και λέει «σας τα 'λεγα εγώ». Στην τελική, δεν φτάνουν όσα μισθωτά στελέχη και να έχει για να υποστηρίξουν αυτό του το ταξικό σαμποτάζ, και δεν υπάρχουν αρκετά κεφάλαια που με αυτά να μπορεί το "Κ"ΚΕ να πληρώσει πρώην στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, για να γράφουν άπειρους υπερασπιστικούς λίβελους στο διαδίκτυο. Έτσι κι αλλιώς οι φτωχοί εργάτες δεν έχουν πρόσβαση σε αυτό.

Ήρθε λοιπόν και η ώρα για την περιβόητη Λαϊκή Ενότητα, η οποία αποτελεί άλλο ένα αποπαίδι των αλλαγών που κάνει το ρεβιζιονιστικό "Κ"ΚΕ όποτε κάνει συνέδριο  στα ίδια τα άτομα που μέχρι πρότινος είχαν το αλάθητο του πάπα. Ενώ δεν έχει καμία διαφορά από την καλή εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζεται ως το επιθυμητό γόητρο της ένωσης όλων των κομμουνιστών και ιδιαίτερα των λικβινταριστών που λυμαίνονται τα ήδη υπάρχοντα κόμματα, συνεχίζει να επιμένει στο βαρετό πιά παραμύθι "μνημόνιο - αντιμνημόνιο", "Ευρώ - δραχμή", "πατριωτισμός - εθνικισμός", ενώ ταυτόχρωνα πολεμάει με νύχια και με δόντια να μην υιοθετήσει το προγραμματικό πλαίσιο για εδώ και τώρα έξοδο από την φυλακή την Ευρωπαϊκής Ένωσης και την δολοφονική κλίκα του ΝΑΤΟ. Ακόμα, συνεχίζει να καλλιεργεί αυταπάτες για την πολιτική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζοντας την ίδια παράδοση με τις τακτικές που έφτιαξαν την κοινοβουλευτική κατάσταση στην οποία ζούμε τώρα. Όσον αφορά τώρα τις μικρές ομάδες και οργανώσεις που είναι ακόμα  εγκλωβισμένες μέσα στην σεχταριστική σκιά κάτω από την Λαϊκή Ενότητα και περιμένουν να λυσσάξει της πείνας η εργατική τάξη μόλις αποτύχει και πάλι η διακυβέρνηση της χώρας από την ΛΑ.Ε, δεν έχουμε να σχολιάσουμε κάτι, ας τοποθετηθούν αυτές. Είμαστε σίγουροι ότι οι εργάτες θα σπεύσουν να μην πάρουν φαγητό να φάνε, έτσι ώστε να μπορέσουν να αγοράσουν τις εφημερίδες και τις κονκάρδες τους με τα αστεράκια και τα σφυροδρέπανα, όταν σχεδόν έχει ήδη φτάσει η εποχή που το να δηλώνει κανείς ότι μιλάει με κομμουνιστές τιμωρείται.

Τώρα, η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή παρά την αιμορραγική της ακινησία, εξακολουθεί να μη διευκρινίζει το χαρακτήρα του μεταβατικού της προγράμματος χωρίς να αναζητά διαφορετική τακτική, αγνοεί την παρόξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τη σχέση τους με τη βαθιά κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Με αυτόν τον τρόπο δεν αναδεικνύεται πουθενά ο ρόλος της ντόπιας αστοτσιφλικάδικης τάξης και η οικειοθελής εξάρτησή της κυρίως από τον ιμπεριαλισμό, στοιχείο κρίσιμο για τον αγώνα τον οποίο καλούνται να δώσουν με ποτάμια αίματος οι εργάτες. Επίσης όλο το πλαίσιο των στόχων-αιτημάτων σε μπούλετ που προτείνει, αναπαράγει σύγχυση, αποτελεί μία σειρά από προτάσεις αριστερού κυβερνητισμού και όχι προτάσεις αγώνα για την καταστροφή του καπιταλιστικού συστήματος. Όλο αυτό το πλαίσιο αφήνει αναπάντητο το ποιος θα τα κάνει όλα και πότε, δείχνει να αδιαφορεί για την καταθλιπτική κατάσταση στην οποία ζεί η εργατική τάξη, υποτιμάει τις διεργασίες συγκρότησης εργατικών αντιστάσεων, έχει υιοθετήσει τη λογική του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού ρυθμιστικού προγράμματος πόλου και μετώπου, αναδεικνύοντας στοιχεία που την εγκλωβίζουν σε μια αριστερίστικη ρητορεία και πρακτική, απευθυνόμενη έτσι εκ των πραγμάτων σε έναν πολύ στενό κύκλο της αριστεράς. Οι επιλογές της, τα μεταβατικά τεχνάσματα, η στάση της στο εσωτερικό της που επέβαλε την απραξία της, ο προσανατολισμός όλης της δράσης της στις εκλογές, υποτάσσοντας σε αυτό ακόμη και κινητοποιήσεις για τα ποιό βαριά χτυπημένα στρώματα της εργατικής τάξης, αλλά και οι παρδαλές εσωτερικές διαμάχες μεταξύ των οργανώσεων της και ιδιαίτερα μέσα στις ίδιες οργανώσεις της, εξακολουθούν να μένουν στο απυρόβλητο.





Για τα στοιχεία που είναι αναγκαία για την δημιουργία και ανάπτυξη ενός κομμουνιστικού κόμματος. Της εποχής μάς, για να είμαστε κι εμείς στην μόδα...

Κατ αρχάς ας ξεκαθαρίσουμε ένα πολύ απλό πράγμα. Τίποτε απολύτως δεν μπορεί να γίνει είτε στην Ελλάδα είτε παντού χωρίς την ύπαρξη και καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος. Όχι πορεία να ανακοινωθεί, ούτε φύλο να πέσει δεν μπορεί.

Οι κλασικοί του Μαρξισμού - Λενινισμού απέδειξαν επιστημονικά την απόλυτη ανάγκη ενός κόμματος που να παλεύει για τις υποθέσεις του προλεταριάτου και επεξεργάστηκαν μια πλήρη θεωρία για το ζήτημα του ρόλου του ως εμπροσθοφυλακή στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, στην ανατροπή του καπιταλισμού και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Σε όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, με τους αγώνες για την εφαρμογή και παραπέρα ανάπτυξη της θεωρίας της εργατικής τάξης για το ίδιο της το κόμμα, αποτελεί συνεχής και ολοζώντανη απόδειξη ότι χωρίς κομμουνιστικό κόμμα, χωρίς την καθοδήγησή του δεν μπορεί να επιτευχθεί η νίκη της επανάστασης και η επιτυχής οικοδόμηση του σοσιαλισμού, χωρίς αυτό η πρωτοπορία δεν θα γνωρίζει πως να μπει επικεφαλής των μαζών στον αγώνα και στην επανάσταση, να κερδίζει την εμπιστοσύνη τους και να καταφένει να γίνεται ο μόνος και αναμφισβήτητος καθοδηγητής τους, δεν θα μπορεί να γίνει αποτελεσματική κριτική στους ελιγμούς των ρεβιζιονιστών όλων των αποχρώσεων, ιδιαίτερα όσων διακηρύσσουν την δυνατότητα μετάβασης στον σοσιαλισμό και στην οικοδόμησή του χωρίς την καθοδήγηση ενός κόμματος της εργατικής τάξης αλλά σε συμμαχία με τα κόμματα της αστικής τάξης ή ακόμα χειρότερα και χωρίς καθόλου κόμμα της εργατικής τάξης. Δεν μπορεί να δωθεί σκληρή μάχη ενάντια στις ρεβιζιονιστικές θεωρίες που θέλουν το κόμμα των εργατών να είναι μόνο ένας πολιτικός παράγοντας, μία καθαρά ιδεολογική δύναμη, η ένας οικονομικός παράγοντας. Όλα αυτά συνεχίζουν ακόμα να αποτελούν μία καθαρά ύπουλη προσπάθεια παρεμπόδισης της επανάστασης και της εγκαθίδρυσης της δικτατορίας του προλεταριάτου, υπονόμευσης της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και παράτασης της ζωής του καπιταλισμού. 

Για την σύνδεση του με τις μάζες, εξακολουθούν να είναι αναγκαίες σχεδόν πάντα τρεις θεμελιώδεις προϋποθέσεις:

Ο καθορισμός σωστής γραμμής που έπρεπε να εκφράζει πλέρια τα ζωτικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, κατά συνέπεια, όλων των άλλων εργαζομένων μαζών και να ανταποκρίνεται στα αιτήματα και στις προσδοκίες τους.

Το προσωπικό παράδειγμα των ίδιων των κομμουνιστών στην εφαρμογή αυτής της γραμμής στην πράξη και στην υπεράσπισή της με πλέρια αυταπάρνηση.

Η υπομονετική και βαθμιαία πίστη των μαζών, μέσω της ίδιας της δικιάς τους πείρας, για την ορθότητα της γραμμής, καθοδήγησης και συνθημάτων του κόμματος τους.

Μόνο έτσι το κόμμα είναι δυνατόν να ματαιώνει τις προσπάθειες των εχθρών να κερδίσουν με το μέρος τους, μέσω των δικών τους αστοτσιφλικάδικων οργανώσεων, μερικά στρώματα του πληθυσμού και να αποδυναμώσουν την επιρροή του κομμουνιστικού κόμματος στις μάζες, και ως αποτέλεσμα να γίνει η μόνη ηγετική δύναμη της εργατικής τάξης και της εργατικής αγροτιάς. Σε αυτό πέφτει πάντα το ασήκωτο βάρος του να βρίσκεται επικεφαλής παντού. Να καθοδηγεί τις οργανώσεις των μαζών, τους αγώνες και τις πολύπλοκες δράσεις τους, να είναι επικεφαλής της ιδεολογίας, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού και της επιστήμης με σκοπό να γίνει αποδεκτή η κομμουνιστική πάλη, οι κομμουνιστικές αξίες, η κομμουνιστική ηθική και η μεγάλη αθάνατη Μαρξιστική ιδεολογία. Η σωστή καθοδήγηση του κόμματος με πράξεις εγγυάται ότι κάθε τι λύνεται μόνο υπέρ των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των εργαζομένων μαζών. Αυτή είναι πραγματική δημοκρατία, δημοκρατία στην πράξη και όχι στα λόγια μέσα στις καφετέριες των ΑΕΙ. Μόνο εκεί όπου ποδοπατιούνται τα συμφέροντα της εργατικής τάξης υπάρχει καταπάτηση της δημοκρατίας.

Απόδειξη της αναγκαιότητας ενός κόμματος της εργατικής τάξης επίσης αποτελεί και η απόρριψη της θεωρίας του πολιτικού πλουραλισμού στον σοσιαλισμό, η γνωστή σε όλους τους αφελείς νεολαίους κομμουνιστές άποψη της διατήρησης των άλλων πολιτικών κομμάτων και την συνεργασία επίσης με αυτά κατά την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Ορισμένοι υποστηρίζουν ακόμη πως μπορεί να γίνει αποδεκτή στην αρχή της οικοδόμησης του σοσιαλισμού η ύπαρξη μερικών άλλων κομμάτων, με την προϋπόθεση ότι εξασφαλίζεται ο ανεξάρτητος και ηγετικός ρόλος του κόμματος του προλεταριάτου, όμως, με το πέρασμα του χρόνου, με την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού και την εξάλειψη των ανταγωνιστικών τάξεων, η διατήρηση των άλλων κομμάτων παρέμεινε και εξακολουθεί να παραμένει εντελώς περιττή και θεωρητικός παραλογισμός. Τα συμφέροντα των δυο φιλικών τάξεων, της εργατικής τάξης και της συνεταιρισμένης αγροτιάς και του βδελλιρού στρώματος των διανοουμένων που πάντα θα βγαίνουν μέσα από αυτές κατά την περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, εκπροσωπούνται και υπερασπίζονται από το κόμμα της εργατικής τάξης καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Στην τελική είναι φανερά αποδεδειγμένο πως όπου συνεχίζονται να διατηρούνται άλλα κόμματα και ιδιαίτερα μη κομμουνιστικά, ή όποτε γίνεται λόγος για την αναγκαιότητα άλλων κομμάτων στον σοσιαλισμό, δεν υπάρχει καθόλου σοσιαλισμός, επειδή η διατήρηση ανταγωνιστικών τάξεων είναι πάντα μόνο υπέρ των συμφερόντων της αστικής τάξης.

Το Κόμμα βρίσκει την δύναμη και την ικανότητα να εκπληρώνει τον ηγετικό του ρόλο όπως πρέπει και κάθε στιγμή όχι μόνο λόγο της ιδεολογίας του, της γραμμής και πολιτικής του, αλλά και την οργάνωσή και δομή του με τις Μαρξιστικές αρχές και μέτρα που ρυθμίζουν την εσωτερική ζωή του. Δεν αρκεί και πότε δεν αρκούσε μόνο η συνεχής φροντίδα για το δυνάμωμα του κόμματος και την διατήρηση της επαναστατικότητάς του, αλλά επίσης, για να είναι το κόμμα της εργατικής τάξης πάντα επαναστατικό κόμμα δεν φτάνει να έχει μία κομμουνιστική αναφορά και ιδεολογία, αλλά πρέπει επίσης να έχει προλεταριακή σύνθεση στις γραμμές του και στα ηγετικά όργανα.

Αντλώντας τα κατάλληλα μαθήματα από την πείρα μας, γνωρίζουμε ότι το επαναστατικό κόμμα φτιάχνεται από επαναστάτες κομμουνιστές που επιλέγονται ατομικά για τα υψηλά πολιτικά και ηθικά προσόντα τους και τις ικανότητές τους δράσης, πρώτα – πρώτα, από τις γραμμές της εργατικής τάξης, ειδικότερα ανάμεσα από εκείνους που εργάζονται και αγωνίζονται σε σημαντικά και δύσκολα μέτωπα παραγωγής και, επίσης, μέσα από την συνεταιρισμένη αγροτιά και τους υπαλλήλους και τους διανοούμενους.

Υπάρχει πάντα κίνδυνος για το κόμμα να τρυπώνουν στις γραμμές του καριερίστικα στοιχεία, ακόμα και να ανεβούν στις ηγετικές του θέσεις. Για να αποτραπεί αυτο, θα πρέπει πάντα να λαμβάνονται μέτρα για την ολόπλευρη δοκιμασία εκείνων που οικειοθελώς κάνουν αίτηση εγγραφής στο κόμμα. Κανένας δεν μπορεί να μπαίνει και ούτε να βγένει στο κόμμα χωρίς πρώτα να παρθεί η γνώμη των εργαζόμενων μαζών που ανάμεσά τους εργάζεται ή ζει. Όλοι όσοι κάνουν αίτηση για είσοδο στο κόμμα και γίνεται αποδεκτή από το κόμμα, πρέπει να περνούν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δοκιμαστικής περιόδου σαν υποψηφία μέλη του κόμματος, στέλνοντάς τους για δουλειά σε δύσκολους τομείς, ενώ εκείνοι που προέρχονται από υπάλληλους γραφείου και την διανόηση, πρέπει να περνούν για ορισμένο χρονικό διάστημα στην εργασία της άμεσης παραγωγής μέσα στην εργατική τάξη ή την συνεταιρισμένη αγροτιά. Δεν πρέπει ποτέ να υπάρχει κανένα προνόμιο για τους κομμουνιστές ενώ τα καθήκοντα που επωμίζονται να αυξάνονται σταθερά.

Θεωρώντας τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό σαν την καθοδηγητική αρχή της οικοδόμησης του κόμματος για όλες τις εποχές και σε όλα τα πεδία, όπως και είναι στην πραγματικότητα, το  κόμμα πρέπει να απορρίπτει στην πράξη με αποδείξεις τις χρεοκοπημένες θεωρίες των διαφόρων ρεβιζιονιστών που ανακηρύσσουν την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού ως ξεπερασμένη ιστορικά, που υποστηρίζουν την ύπαρξη αντίθετων γραμμών στο κόμμα, όπως επίσης και εκείνες των ψεδολενινιστών ρεβιζιονιστών οι οποίοι, αν και δέχονται την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στα λόγια, στην πραγματικότητα τον μετατρέπουν σε έναν τερατώδη και φετιχιστικό ολοκληρωτικό γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό, εξαλείφοντας όλα τα ίχνη της προλεταριακής δημοκρατίας στο κόμμα και θέτοντάς το κάτω από την γραφειοκρατική τυραννία του ενδοοικογενειακού μηχανισμού τους.

Η εγκαθίδρυση μιας πλατιάς προλεταριακής δημοκρατίας στο κόμμα μέσω της καθιέρωσης υποχρεωτικών και επιβεβαιωμένων μέτρων για τον ελεύθερο διάλογο των απόψεων για όλα τα ζητήματα που προκύπτουν, για την χωρίς όρια κριτική οποιουδήποτε, άσχετα από την θέση του, τους επαίνους ή τους τίτλους του και για την καταδίκη, μέχρι την εκδίωξη από τις γραμμές του κόμματος, όλων εκείνων που προσπαθούν να επιβάλουν την προσωπική τους επιθυμία να καταπνίξουν την κριτική, μόνο αυτό εξακολουθεί να μπορεί να δώσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για συνειδητή επιτήρηση της σιδερένιας πειθαρχίας στο κόμμα και την ενιαία και συγκεντρωτική δράση τοτ. Αντλώντας δίδαγμα από την πικρή πείρα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας, ο καθένας πρέπει να γνωρίζει ότι δεν αρκεί να δέχεται τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και των άλλων αρχών και μέτρων που ρυθμίζουν την εσωτερικοί ζωή του Κόμματος και να μιλούν για αυτά. Είναι κεφαλαιώδους σημασίας να φροντίζει να εφαρμόζονται στην πράξη με ακρίβεια και χωρίς παραχωρήσεις.

Η πείρα δείχνει ότι ένα κομμουνιστικό κόμμα εκφυλίζεται όχι μόνο όταν απομακρύνεται από την αθάνατη Μαρξιστική-Λενινιστική ιδεολογία, αλλά επίσης και όταν δεν εφαρμόζει τις οργανωτικές αρχές και μέτρα στα οποία στηρίζεται. Θεμελιώδης προϋπόθεση για την εφαρμογή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, που είναι ταυτόχρονα βασικός παράγοντας για την εξασφάλιση του ηγετικού ρόλου του κόμματος, ήταν και συνεχίζει να είναι η πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική ενότητα σκέψης κι δράσης στις γραμμές του.

Το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να έχει στην πράξη την ενότητα σαν θεμέλιο και πηγή της δύναμης του. Για τον λόγο αυτό ποτέ δεν πρέπει να επιτρέψει ύπαρξη φραξιών και ομάδων μέσα στις γραμμές του. Πρέπει να έχει μια γραμμή, μόνο, την μια Μαρξιστική – Λενινιστική γραμμή. Μόνο τα κόμματα που απορρίπτουν την επανάσταση και την επαναστατική πάλη για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και που, δικαιολογημένα δεν έχουν ανάγκη από την ενότητα, μπορούν να κηρύσσουν, συνύπαρξη με ιδεολογικούς αντιπάλους στους κόλπους του κόμματος,  και διόρθωση και αποκατάσταση των αντικομματικών στοιχείων μέσα στο κόμμα. Τα πραγματικά Μαρξιστικά – Λενινιστικά κόμματα μπορούν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους και να οδηγήσουν το προλεταριάτο προς την επανάσταση και τον σοσιαλισμό μόνο όταν εξασφαλίσουν, πρώτ’ απ’ όλα, μια ατσάλινη και μαχητική ενότητα στις γραμμές τους, ενότητα επαναστατών, και όχι αντιπάλων σε ημισυμφωνία.

Για το δυνάμωμα των δεσμών του κόμματος με τις μάζες έχει μεγάλη σημασία η στάση των στελεχών προς αυτές. Αυτοί οι δεσμοί παθαίνουν μεγάλη ζημιά, που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στον εκφυλισμό του κόμματος, όταν χάνεται η αμοιβαία εμπιστοσύνη ανάμεσα στις μάζες και τα στελέχη, όταν χρησιμοποιούνται οι διοικητικοί μέθοδοι αντί της πειθούς του λαού για την ορθότητα της γραμμής του κόμματος και της ανάγκης εκπλήρωσης των καθηκόντων που θέτει αυτό, όταν τα στελέχη επιβάλλονται στις μάζες μέσω διαταγών ή μέσω του κύρους που πηγάζει από τη θέση τους στο κόμμα, το συνδικάτο, ή στο κράτος.

Η πικρή πείρα των ρεβιζιονιστικών χωρών από τον εκφυλισμό που έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο ο εκφυλισμός των στελεχών και η απομόνωσή τους από τις μάζες, μας δίδαξε να προσέχουμε ιδιαίτερα στην εκπαίδευση των μελλοντικών στελεχών σε Μαρξιστικά σχολειά έτσι ώστε να αποκτήσουν όχι μόνο γενική κουλτούρα, να μάθουν κάποιο επάγγελμα, αλλά επίσης να διαμορφώνονται ιδεολογικά και πολιτικά για να κατανοήσουν ότι "αυτοί είναι οι άμεσοι και έμμεσοι βοηθοί της εργατικής τάξης και όχι οι αρχηγοί τους", τους εκπαιδεύει συνεχώς, και στην διάρκεια των σχολικών τους χρόνων και αργότερα να συνδέονται μέσω της παράγωγης και της δουλειάς μαζί με τους εργάτες και τους αγρότες.

Η περιοδική μετακίνηση των στελεχών, η διαρκής καταπολέμηση της αύξησης των υπάλληλων, η μετακίνηση ανθρώπων από την παραγωγή στην κεντρική διοίκηση και το στάλσιμο της μάζας των στελεχών όσο το δυνατόν πιο κοντά στην παραγωγή ανάμεσα στην εργατική τάξη και την εργαζόμενη αγροτιά και, μαζί με όλα αυτά, η υποχρέωση όλων των στελεχών, ειδικά εκείνων διοίκησης, να εργάζονται άμεσα στην παραγωγή για μια χρονική περίοδο κάθε χρόνο, ως σημαντικό μέτρο για την σφυρηλάτησή τους και την στενότερη προσέγγιση στους εργάτες, ήταν και συνεχίζουν να είναι όλα μέτρα αποτελεσματικά και δοκιμασμένα στην ζωή για την προστασία των στελεχών από τον εκφυλισμό και το να είναι πάντα επαναστάτες και στην υπηρεσία των εργατών.

Ιδιαίτερης σημασίας σε αυτή την κατεύθυνση κατέχει και η συνεχής διαπαιδαγώγηση των στελεχών με τον Μαρξισμό – Λενινισμό σε πολλές μορφές, όπως επίσης ο ολόπλευρος έλεγχος από τις οργανώσεις βάσης και από ολόκληρο το κόμμα όλης της δράσης τους.

Σημαντική επίσης είναι και  η καθιέρωση συστήματος συγκεκριμένων μέτρων για να δίνουν λογαριασμό τα στελέχη μπροστά στις εργαζόμενες μάζες σε τακτά χρονικά διαστήματα, να τίθενται στον άμεσο έλεγχό τους, να ακούν την φωνή και κριτική του λαού, επιμένοντας στο ότι τα στελέχη, όποια και να είναι, να βγαίνουν ανοιχτά και αυτοκριτικά χωρίς φόβο μπροστά στις μάζες για τις αδυναμίες τους στη δουλει. Εάν κατανοούνται σωστά, όλα αυτό τα μέτρα όχι μόνο καλλιεργούν μέσα στα στελέχη την απλότητα και την σεμνότητα και τα υπενθυμίζουν ότι είναι οι υπηρέτες του λαού, αλλά επίσης τους βοηθούν συγκεκριμένα έτσι ώστε να μην πέσουν σε λάθη, ή να τα διορθώνουν γρήγορα αν τα έκαναν και δεν τα αφήνουν να γίνουν πυώδεις πληγές. Ταυτόχρονα, με αυτό τον τρόπο οι αδιόρθωτοι γραφειοκράτες και οι υπεροπτικοί αξιωματούχοι, όλοι εκείνοι που προσπαθούν να επωφεληθούν από την εμπιστοσύνη του λαού και των θέσεών τους για στενά προσωπικά συμφέροντα, που παραβιάζουν την γραμμή του κόμματος, που διαπράττουν αδικίες ή κάνουν αδικαιολόγητες χάρες, πρέπει να μπαίνουν στην θέση που τους πρέπει.

Όλα αυτά τα μέτρα και οι μορφές κομματικής δουλειάς, που επεξεργάστηκαν λεπτομερώς και δοκιμάστηκαν να εφαρμοστούν από τους Μαρξιστές-Λενινιστές στο παρελθόν, βοήθησαν πολύ στην διαμόρφωση της δημιουργίας και λειτουργίας των πιο ισχυρών εργατικών κομμάτων τα οποία μας άφησαν πίσω μία πολύτιμη σε πλούτο ιδεολογική και ιστορική πορεία.

Το εργατικό κομμουνιστικό κόμμα καθοδηγεί για λογαριασμό των εργατών και για τα συμφέροντά τους την ταξική πάλη. Αυτό πάντα σκέφτεται και εργάζεται μόνο για τον εργατικό λαό και κάνει ότι θέλει η εργατική τάξη. Οι εργάτες, από την μεριά τους, αγωνίζονται και εργάζονται με υψηλή αίσθηση καθήκοντος για την εφαρμογή της γραμμής του του δικού τους κόμματος, κάνει ότι λέει το δικό του κόμμα να γίνει όπως ακριβώς το διέταξε να γίνει.

Όποτε συνέβαιναν όλα αυτά, το εργατικό κόμμα υπήρχε. Την στιγμή που έστω κι ένα από αυτά σταματούσαν, το κόμμα έπαυε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργατών, και μετατρέπονταν σε έναν πολύ επικίνδυνο για την εξέλιξη της ανθρωπότητας εχθρό.

Για να μην πλατειάζουμε κι εμείς με το κείμενο μας συντρόφισσες και σύντροφοι, ανεξάρτητα από τον τρόπο όπου θα συμμετάσχουμε κι εμείς στο εγχείρημα της δημιουργίας του κομμουνιστικού κόμματος, ως Κίνημα Εργασίας Ελλάδος, θα συνεισφέρουμε ό,τι μπορούμε για το σκοπό της μετατροπής του σε κανονικό Μαρξιστικού-Λενινιστικού τύπου κόμμα και όχι άλλον έναν εχθρό τών εργατών.

Γειά χαρά.