Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Ζήτω Η Εργατική Πρωτομαγιά!

ΠΡΩΤΗ ΜΑΗ 2017



Η Μεγάλη Εργατική Πρωτομαγιά, η μέρα της διεθνούς αλληλεγγύης του προλεταριάτου όλων των χωρών όλων των ηπείρων, βρίσκει την εργατιά, την νεολαία και όλους τους λαούς, ξανα στη μέση του βούρκου που είν' η μεγάλη δομική οικονομική κρίση υπερπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος που συνεχίζει να βροντά ολόκληρο τον καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό κόσμο εδώ και χρόνια, μαζί και της χρεοκοπημένης οικονομίας της χώρας μας, της διαρκώς εντεινόμενης εξάρτησης της Ελλάδας από την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση και τους άλλους Ρώσους και Κινέζους ιμπεριαλιστές δυνάστες, και της έξαρσης των μεταναστευτικών ρευμάτων από την Μέση Ανατολή και την Αφρική λόγο των ασταμάτητων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, της καταστροφής κρατών, και της αυξανόμενης εχμετάλλευσης των λαών.

Το σάπιο και ιστορικά ξεπερασμένο εχμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα δέ μπόρεσε μέχρι σήμερα, και δέ θα μπορέσει ποτέ ούτε τώρα, ούτε και στο μέλλον να λύσει κανένα απο όλα τα προβλήματα της εργατικής τάξης και των λαών, που μπορούν να λυθούν μόνο στον Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό όπως ακριβώς κι έγινε στις σοσιαλιστικές χώρες της εποχής των μεγάλων ηγετών Λένιν-Στάλιν, που ξέχωρα με τα βρώμικα ψέματα των σοσιαλσοβινιστών του ΣΥΡΙΖΑ και των ορφανών του Χρουστσιώφ του "Κ"ΚΕ, ανατράπηκαν πραξικοπηματικά βίαια από τις προδοτικές κλίκες των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσώφ.

Στον πρώτο χρόνο από την πρώτη εκλογική νίκη των σοσιαλδημοκρατών-σοσιαλσωβινιστών του ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τη χρεοκοπία των ψεύτικων δημαγωγικών υποσχέσεων και το άνευ όρων πούλημα της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απέναντι στις πιέσεις των ιμπεριαλιστών το καλοκαίρι του 2015, η κατάσταση στις σκέσεις Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης χαραχτηρίζεται από τις κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες, την πλήρη εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό, και τις έντονα κοινοβουλευτικά ολοκληρωτικές παρεμβάσεις στον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας.

Σε συνδυασμό μ' αυτά αναδείχτηκαν δυο σημαντικά προβλήματα. Η απαγόρευση από την συμμαχία των ΕΕ-ΕΚΤ-Κομισιόν-ΔΝΤ, εφαρμογής του κυβερνητικού προγράμματος, μία ενέργεια που ισοδυναμεί με την εξωτερική παρέμβαση απόφασης ακύρωσης των εκλογών, και ωμή και βάναυση καταπάτηση των αποτελεσμάτων του Δημοψηφίσματος (62,3% ΟΧΙ) το οποίο ισοδυναμεί με ακύρωσή του.

Παρ' όλα αυτά, σήμερα όλα τα πολιτικά κόμματα, απ’ τα μεγαλοαστικά, όπως τα μοναρχοφασιστικά (Νέα Δημοκρατία), δεξιοί μεγαλοαστοί (ΑΝ.ΕΛ), σοσιαλσωβινιστές μεγαλοαστοτσιφλικάδες (ΠΑ.ΣΟ.Κ), ευρώδουλοι (ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ,) κεντρώοι φαντεμεταλιστές (Ένωση Κεντρώων) αλλά και η Ναζιστική συμμορία των κοινοβουλευτικών μηχανόβιων μαχαιροβγάλτων «Χρυσή Αυγή», ως τα σοσιαλδημοκρατικά-σοσιαλσωβινιστικά (ΣΥΡΙΖΑ) και σοσιαλφασιστικά-σοσιαλσωβινιστικά ("Κ"ΚΕ) (Όπως είπε ο εντολοδόχος και πειθήνιο πιόνι του Γόντικα ο Κουτσούμπας: «είμαστε κάθετα αντίθετοι… με το να φύγει η Ελλάδα από το Ευρώ…» στον Ριζοσπάστη στις 26/7/2015, σελίδα 17 παρακαλώ!) αλλά και οι διάφορες ρεφορμιστικές-σοσιαλδημοκρατικές Καουτσκικές οργανώσεις με τα περί εξόδου μόνο από το Ευρώ (Λαϊκή Ενότητα), και οι Τιτοϊκές οργανώσεις περί σταδιακής αποδέσμευσης (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α) τάσσονται υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό των φονιάδων του ΝΑΤΟ.

Οι συνθήκες της βαθειάς και ολόπλευρης κρίσης του καπιταλισμού και η όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων τροφοδοτούν την επικίνδυνη ανάπτυξη των φασιστικών–ρατσιστικών δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση μα και στη χώρα μας. Βαρύτατες είναι οι ευθύνες πρωτίστως όλων των κομμάτων της Βουλής και της αστικής δικαιοσύνης για την αποφυλάκιση των Ναζιστών δολοφόνων της Χρυσής Αυγής αλλά και εκείνες των αντιφασιστών για την έλλειψη μαχητικής μαζικής ενιαίας συμπαράστασης όλων των αντιφασίστων στην οικογένεια του Αντιφασίστα ήρωα Παυλου Φυσσα κατά τη διάρκεια της δίκης.

Η σημερινή τραγική κατάσταση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας και εκείνη της εργατικής τάξης είναι τόσο ξώφθαλμα ζοφερές που δε χρειάζεται να αναλυθούνε ούτε να περιγραφτούν: κινούνται διαρκώς απ’ το κακό στο χειρότερο με την εργατιά να πληρώνει όλα τα αβάσταχτα βάρη και να εξαθλιώνονται απόλυτα συνεχώς με τους αστοτσιφλικάδες να φοροδιαφεύγουν, να κερδοσκοπούνε και να πιέζουνε για παραπάνω εχμετάλλευση της εργατιάς και της νεολαίας χοντρένοντας ακατάπαυστα με τα τεράστια κέρδη τους, μαζί τους στο όργιο πάντα και η ξένη πλουτοκρατία.

Οι πανελλαδικές κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών κατά των νέων κατεδαφιστικών μέτρων περιόρισαν την πάλη μόνο στο εσωτερικό, αποσυνδεδεμένη από την πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, ενώ είναι πασίγνωστο ότι τα νέα μέτρα επιβάλλονται απευθείας από τις Βρυξέλλες, μ’ αποτέλεσμα οι αγώνες να κινούνται στα πλαίσια της αστοτσιφλικάδικης στρατηγικής των μεγαλοαστικών, αλλά και των ρεφορμιστικών κομμάτων, γεγονός που, ανάμεσα στα άλλα, υπονομεύει προσχεδιασμένα την ανάπτυξη της αντιιμπεριαλιστικής ταξικής συνείδησης των εργατών και του φτωχού λαού, στην κατεύθυνση της εξόδου της χώρας από την ΕΕ.

Η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το δεξιό αντιδραστικό μεγαλοαστικό κόμμα των ΑΝ.ΕΛ, το φερέφωνο του πιο ακραίου εθνικισμού-ρατσισμού, και η επιλογή ως Προέδρου της χώρας του αιμομικτική αρχιαστοτσιφλικά Παυλόπουλου, τροφοδοτούν άμεσα τις εθνικιστικές-ρατσιστικές-φασιστικές δυνάμεις στο εσωτερικό μα και ταυτόχρονα μια πολύ επικίνδυνη εθνικιστική-σοβινιστική πολιτική στάση απέναντι στις γειτονικές χώρες, επιζήμια χωρίς αμφιβολία για την ενότητα της Ελληνικής  εργατικής τάξης​ όσο και της Ευρωπαϊκής.

Σ’ αυτές τις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, της πείνας, της φασιστικοποίησης, των πολέμων, το καθήκον των επαναστατών κομμουνιστών, των αριστερών, των μαχητών των δικαιωμάτων της ανθρωπότητας, των μαρξιστών-λενινιστών σε πλήρη εμπόλεμη αντιπαράθεση με όλους τους ταξικά προδότες σοσιαλφασίστες-σοσιαλσωβινιστές είναι αβάσταχτα μεγάλο: 

Σκληρή και ασταμάτητη πάλη για την επαναφορά στην εργατική τάξη της δικής της επιστημονικής επαναστατικής κοσμοθεωρίας.

Οργάνωση μέσα και συσπείρωση γύρω από όλες τις δυνάμεις που υπερασπίζονται​ τον Μαρξισμό-Λενινισμό για την ανασύσταση του πάντα επίκαιρου επαναστατικού φορέα της εποχής μας.

Ανάπτυξη του εργατοαγροτικού λαϊκού μετώπου-πόλου για τους καθημερινούς αγώνες της εργατιάς-αγροτιάς.

Όξυνση του βανγκαρντιστικού αγώνα προσέγγισης της εργατιάς και της νεολαίας.

Ιδεολογικοπολιτική γνώση και παραπέρα ανάπτυξη της ιδεολογίας των μεγάλων Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν.

Πάλη κατά της φασιστικοποίησης, του εθνικισμού-ρατσισμού που συνδέονται και τροφοδοτούν τον φασισμό–Ναζισμό

Ενεργή συμμετοχή σε όλους τους αμυντικούς αγώνες των εργαζομένων και των νεολαίων κατά των μέτρων εξαθλίωσης του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.

Πάλη για την ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΞΟΔΟ της Ελλάδας από ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ-ΕΚΤ-ΝΑΤΟ.

Όλα αυτά,  είναι μόνο λίγα μα απαραίτητα στοιχεία για την ανασύνταξη του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης και της νεολαίας, την ανασύσταση του κομμουνιστικού κόμματος της εργατικής τάξης, σαν επίσημη συνέχεια του Σταλινικού ΚΚΕ της επαναστατικής εποποιίας του 1918-1956, του εντελώς απαραίτητου για την οργάνωση και καθοδήγηση της μελλοντικής νικηφόρας βίαιης-ένοπλης Μεγάλης Προλεταριακής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και την εγκαθίδρυση της λαϊκής και δίκαιης για την εργατιά Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΕΥΡΩ-ΟΝΕ-ΕΕ-ΝΑΤΟ
ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΊΟ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ - ΡΑΤΣΙΣΜΟ - ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΖΗΤΩ Η ΑΦΘΑΡΤΗ ΦΙΛΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΖΗΤΩ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΦΥΡΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!
ΖΗΤΩ Η ΑΛΥΓΙΣΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!
ΖΗΤΩ Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ!
ΖΗΤΩ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!



Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Λένιν: Στη Μνήμη Της Κομμούνας.


Πέρασαν 40 χρόνια από τον καιρό της ανακήρυξης της Παρισινής Κομμούνας. Σύμφωνα με τα καθιερωμένα, το γαλλικό προλεταριάτο τίμησε με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις τη μνήμη των αγωνιστών της επανάστασης της 18 Μάρτη 1871 και στο τέλος του Μάη θα καταθέσει ξανά στεφάνια στους τάφους των κομμουνάρων που εκτελέστηκαν, των θυμάτων της φοβερής «βδομάδας του Μάη» κι επάνω στους τάφους τους θα δώσει και πάλι όρκο να παλέψει ακούραστα ως τον πλήρη θρίαμβο των ιδεών τους, ως την πλήρη αποπεράτωση του έργου που άφησαν κληρονομιά.

Αλλά γιατί το προλεταριάτο, όχι μόνο το γαλλικό, αλλά και όλου του κόσμου, τιμά στο πρόσωπο των αγωνιστών της παρισινής Κομμούνας τους προδρόμους του; Και ποια είναι η κληρονομιά της Κομμούνας?

Η Κομμούνα γεννήθηκε αυθόρμητα: Κανένας δεν την είχε προετοιμάσει συνειδητά και σχεδιασμένα. Ο αποτυχημένος πόλεμος με τη Γερμανία, τα βάσανα τον καιρό της πολιορκίας, η ανεργία στις γραμμές του προλεταριάτου και η καταστροφή της μικροαστικής τάξης, η αγανάκτηση των μαζών ενάντια στις ανώτερες τάξεις και ενάντια στις αρχές που είχαν δείξει πλήρη ανικανότητα, ο υπόκωφος αναβρασμός στους κόλπους της εργατικής τάξης, που ήταν δυσαρεστημένη με την κατάστασή της και επιδίωκε ένα άλλο κοινωνικό σύστημα, η αντιδραστική σύνθεση της Εθνοσυνέλευσης, που αποτελούσε κίνδυνο για την τύχη της δημοκρατίας, όλα αυτά και πολλά άλλα μαζεύτηκαν, με αποτέλεσμα να σπρώξουν τον πληθυσμό του Παρισιού στην επανάσταση της 18ης Μάρτη, η οποία παρέδωσε απροσδόκητα την εξουσία στα χεριά της Εθνοφρουράς, στα χέρια της εργατικής τάξης και της μικροαστικής τάξης, που είχε προσχωρήσει σ' αυτήν.

Αυτό ήταν ένα γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία. Ως τότε η εξουσία βρισκόταν συνήθως στα χέρια των τσιφλικάδων και των κεφαλαιοκρατών, δηλαδή σε πρόσωπα της εμπιστοσύνης τους, που συγκροτούσαν τη λεγόμενη κυβέρνηση. Ύστερα όμως από την επανάσταση της 18ης Μάρτη, όταν η κυβέρνηση του Θιέρσου με το στρατό της, την αστυνομία και τους υπαλλήλους της έφυγε από το Παρίσι, ο λαός έμεινε κύριος της κατάστασης και η εξουσία πέρασε στο προλεταριάτο. Στη σημερινή όμως κοινωνία, το προλεταριάτο, που οικονομικά είναι υποδουλωμένο στο κεφάλαιο, δεν μπορεί να κυριαρχήσει πολιτικά, αν δε σπάσει τις αλυσίδες του που το κρατούν δεμένο στο κεφάλαιο. Και να γιατί το κίνημα της Κομμούνας όφειλε να πάρει αναπόφευκτα σοσιαλιστική χροιά, δηλαδή να επιδιώξει την ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης, της κυριαρχίας του κεφαλαίου, την καταστροφή των θεμελίων του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος.


Στην αρχή το κίνημα αυτό ήταν πάρα πολύ μπερδεμένο και ακαθόριστο. Προσχώρησαν σ' αυτό και πατριώτες που έλπιζαν ότι η Κομμούνα θα ξαναρχίσει τον πόλεμο ενάντια στους Γερμανούς και θα τον φέρει σε νικηφόρο τέρμα. Το υποστήριξαν και οι μικροί καταστηματάρχες που τους απειλούσε η καταστροφή αν δε δινόταν αναστολή στην εξόφληση των γραμματίων και στην καταβολή των ενοικίων (η κυβέρνηση δεν ήθελε να δώσει αυτή την αναστολή, όμως η Κομμούνα την έδωσε). Τέλος, στις αρχές το συμπαθούσαν εν μέρει και οι αστοί δημοκράτες που φοβούνταν ότι η αντιδραστική Εθνοσυνέλευση («η χωριατιά», οι άξεστοι τσιφλικάδες) θα επαναφέρει τη μοναρχία. Τον κύριο όμως ρόλο στο κίνημα αυτό τον έπαιζαν, φυσικά, οι εργάτες (ιδίως οι χειροτέχνες του Παρισιού), ανάμεσα στους οποίους τα τελευταία χρόνια της 2ης Αυτοκρατορίας είχε γίνει δραστήρια σοσιαλιστική προπαγάνδα και πολλοί απ' αυτούς ανήκαν και στη Διεθνή.

Μόνον οι εργάτες έμειναν ως το τέλος πιστοί στην Κομμούνα. Οι αστοί δημοκράτες και οι μικροαστοί γρήγορα ξέκοψαν απ' αυτήν: τους πρώτους τους φόβισε ο επαναστατικο-σοσιαλιστικός, ο προλεταριακός χαρακτήρας του κινήματος, οι δεύτεροι ξέκοψαν, όταν είδαν ότι ήταν καταδικασμένο σε αναπόφευκτη ήττα. Μόνο οι Γάλλοι προλετάριοι υποστήριζαν άφοβα και ακούραστα τη δική τους κυβέρνηση, μόνο αυτοί μάχονταν και πέθαιναν γι' αυτήν, δηλαδή για την υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, για ένα καλύτερο μέλλον όλων των εργαζομένων.

Εγκαταλειμμένη από τους χτεσινούς της συμμάχους και χωρίς καμιά υποστήριξη, η Κομμούνα έμελλε αναπόφευκτα να ηττηθεί. Όλη η αστική τάξη της Γαλλίας, όλοι οι τσιφλικάδες, οι χρηματιστές, οι εργοστασιάρχες, όλοι οι μεγάλοι και οι μικροί κλέφτες, όλοι οι εκμεταλλευτές ενώθηκαν εναντίον της. Η αστική αυτή συμμαχία, που υποστηριζόταν από τον Μπίσμαρκ (αυτός απελευθέρωσε από τη γερμανική αιχμαλωσία 100.000 Γάλλους φαντάρους για να υποτάξουν το επαναστατημένο Παρίσι), πέτυχε να ξεσηκώσει τους καθυστερημένους αγρότες και την επαρχιακή μικροαστική τάξη ενάντια στο παρισινό προλεταριάτο και να κυκλώσει το μισό Παρίσι μ' ένα σιδερένιο κλοιό (το άλλο μισό ήταν μπλοκαρισμένο από το Γερμανικό στρατό). Σε μερικές μεγάλες πόλεις της Γαλλίας (Μασσαλία, Λυών, Σεντ - Ετιέν, Ντιζόν κ.ά) οι εργάτες έκαναν επίσης απόπειρες όμως αυτές κατέληξαν γρήγορα σε αποτυχία. Και το Παρίσι, που ύψωσε πρώτο τη σημαία της προλεταριακής εξέγερσης, αφέθηκε στις δικές του μόνο δυνάμεις και καταδικάστηκε σε σίγουρη καταστροφή.

Για να νικήσει η κοινωνική επανάσταση πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 2 όροι: υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και κατάλληλη προετοιμασία του προλεταριάτου. Το 1871 όμως και οι δύο αυτοί όροι δεν υπήρχαν. Ο γαλλικός καπιταλισμός ήταν ακόμη αδύνατα αναπτυγμένος και η Γαλλία ήταν τότε χώρα κυρίως των μικροαστών (βιοτέχνες, αγρότες, καταστηματάρχες κ.ά). Από την άλλη μεριά, δεν υπήρχε εργατικό κόμμα, δεν υπήρχε προετοιμασία και μακρόχρονη εξάσκηση της εργατικής τάξης που στη μεγάλη πλειοψηφία της δεν καταλάβαινε και πολύ καθαρά τα καθήκοντά της και τους τρόπους της πραγματοποίησής τους. Δεν υπήρχε ούτε σοβαρή πολιτική οργάνωση του προλεταριάτου, ούτε μαζικά συνδικάτα και συνεταιριστικές ενώσεις...

Το βασικό όμως που έλειψε από την Κομμούνα ήταν ο χρόνος, η ελευθερία να εξετάσει προσεκτικά την κατάσταση και να καταπιαστεί με την εφαρμογή του προγράμματός της. Δεν πρόφτασε η Κομμούνα ν' αρχίσει το έργο της, και η κυβέρνηση, που είχε εγκατασταθεί στις Βερσαλίες, άρχισε, με την υποστήριξη όλης της αστικής τάξης, τις πολεμικές επιχειρήσεις ενάντια στο Παρίσι. Και η Κομμούνα έπρεπε να σκεφτεί πρώτ' απ' όλα για την αυτοάμυνά της. Και ως το τέλος, που επήλθε στις 21 - 28 του Μάη, δεν είχε καιρό να σκεφτεί σοβαρά για τίποτε άλλο.

Ωστόσο, παρά τις τόσο δυσμενείς συνθήκες, παρά την ολιγόχρονη ύπαρξή της, η Κομμούνα πρόφτασε να πάρει κάμποσα μέτρα, που είναι αρκετά για να χαρακτηρίσουν το πραγματικό της νόημα και τους πραγματικούς της σκοπούς. Η Κομμούνα αντικατέστησε το μόνιμο στρατό, το τυφλό αυτό όργανο στα χέρια των κυρίαρχων τάξεων, με το γενικό εξοπλισμό του λαού: θέσπισε το χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος, κατάργησε τον προϋπολογισμό των θρησκευμάτων (δηλαδή τη μισθοδοσία των παπάδων από το κράτος), έδωσε στη λαϊκή μόρφωση καθαρά κοσμικό χαρακτήρα και κατάφερε έτσι ένα ισχυρό χτύπημα στους ρασοφόρους χωροφύλακες. Στον καθαρά κοινωνικό τομέα λίγα πρόφτασε να κάνει, ωστόσο, αυτά τα λίγα εκφράζουν πάντως αρκετά καθαρά το χαρακτήρα της, σαν λαϊκής, εργατικής κυβέρνησης: απαγόρευσε τη νυχτερινή δουλειά στα αρτοποιεία, κατάργησε το σύστημα των προστίμων, τη νομιμοποιημένη ληστεία των εργατών, τέλος εξέδωσε το περίφημο διάταγμα σύμφωνα με το οποίο όλες οι φάμπρικες, τα εργοστάσια και τα εργαστήρια, που εγκαταλείφθηκαν ή κλείστηκαν από τους ιδιοκτήτες τους, παραδίνονταν στις συνεργατικές για να επαναλάβουν την παραγωγή. Και σα να ήθελε να υπογραμμίσει το χαρακτήρα της, το χαρακτήρα μιας πραγματικά δημοκρατικής προλεταριακής κυβέρνησης, η Κομμούνα καθόρισε ότι η αμοιβή των υπαλλήλων της διοίκησης και της κυβέρνησης όλων των βαθμών δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 6.000 φράγκα το χρόνο (λιγότερο από 200 ρούβλια το μήνα).

Όλα αυτά τα μέτρα έδειχναν αρκετά καθαρά ότι η Κομμούνα αποτελεί θανάσιμη απειλή για τον παλιό κόσμο, το θεμελιωμένο στην υποδούλωση και στην εκμετάλλευση. Γι' αυτό η αστική κοινωνία δεν μπορούσε να κοιμηθεί ήσυχα όσο στο δημαρχείο του Παρισιού ανέμιζε η κόκκινη σημαία του προλεταριάτου. Και όταν τελικά η οργανωμένη κυβερνητική δύναμη κατόρθωσε να καταβάλει την άσχημα οργανωμένη δύναμη της επανάστασης, οι βοναπαρτικοί στρατηγοί, που τις έφαγαν από τους Γερμανούς και έκαναν το γενναίο απέναντι στους νικημένους συμπατριώτες τους, οι Γάλλοι αυτοί Ρενενκάμπφ και Μέλερ - Ζακομέλσκι, οργάνωσαν μια σφαγή που δεν είχε ξαναδεί το Παρίσι. Περίπου 30.000 κάτοικοι του Παρισιού σκοτώθηκαν από την εξαγριωμένη φανταρία, 45.000 περίπου πιάστηκαν και αργότερα πολλοί απ' αυτούς εκτελέστηκαν, χιλιάδες στάλθηκαν στα κάτεργα και στην εξορία. Γενικά το Παρίσι έχασε περίπου 100.000 από τα παιδιά του και ανάμεσα σ' αυτά τους καλύτερους εργάτες απ' όλα τα επαγγέλματα.

Η αστική τάξη ικανοποιήθηκε. «Με το σοσιαλισμό ξοφλήσαμε τώρα για πολύν καιρό!», έλεγε ο αρχηγός της, ο αιμοδιψής νάνος, ο Θιέρσος, ύστερα από το αιματηρό λουτρό που έκανε με τους στρατηγούς του στο παρισινό προλεταριάτο. Του κάκου όμως έκρωζαν τα αστικά αυτά κοράκια. Ύστερα από 6 περίπου χρόνια από την καταστολή της Κομμούνας, όταν πολλοί μαχητές της έλιωναν ακόμα στα κάτεργα και στις εξορίες, στη Γαλλία άρχιζε κιόλας ένα νέο εργατικό κίνημα. Η καινούρια σοσιαλιστική γενιά, πλουτισμένη με την πείρα των προδρόμων της, που δεν ήταν όμως καθόλου απογοητευμένη από την ήττα τους, άρπαξε τη σημαία που έπεσε από τα χέρια των μαχητών της Κομμούνας και την έφερε με πεποίθηση και τόλμη μπροστά με τα συνθήματα: «Ζήτω η κοινωνική επανάσταση! Ζήτω η Κομμούνα!». Και ύστερα από άλλα 2 χρόνια, το νέο εργατικό κόμμα, με τη ζύμωση που ανέπτυξε στη χώρα, υποχρέωσε τις κυρίαρχες τάξεις να απελευθερώσουν τους αιχμαλώτους κομμουνάρους που βρίσκονταν ακόμη στα χέρια της κυβέρνησης.



Τη μνήμη των μαχητών της Κομμούνας την τιμούν όχι μόνο οι Γάλλοι εργάτες, αλλά και το προλεταριάτο όλου του κόσμου. Γιατί η Κομμούνα δεν πάλευε για κάποιο τοπικό, είτε στενά εθνικό σκοπό, αλλά για την απελευθέρωση όλης της εργαζόμενης ανθρωπότητας, όλων των ταπεινών και καταφρονεμένων. Η Κομμούνα, σαν πρωτοπόρος μαχητής της κοινωνικής επανάστασης, απέσπασε τη συμπάθεια του προλεταριάτου παντού όπου αυτό υποφέρει και αγωνίζεται. Η εικόνα της ζωής και του θανάτου της, η μορφή της εργατικής κυβέρνησης, που πήρε και κράτησε στα χέρια της πάνω από δύο μήνες την πρωτεύουσα του κόσμου, το θέαμα της ηρωικής πάλης του προλεταριάτου και τα μαρτύριά του μετά την ήττα, όλα αυτά ανέβασαν το ηθικό εκατομμυρίων εργατών, αναπτέρωσαν τις ελπίδες τους, και τράβηξαν τη συμπάθειά τους προς το μέρος του σοσιαλισμού. Η βροντή των κανονιών του Παρισιού αφύπνισε τα πιο καθυστερημένα στρώματα του προλεταριάτου, που ήταν βυθισμένα σ' ένα βαθύ ύπνο και έδωσε παντού ώθηση στο δυνάμωμα της επαναστατικής - σοσιαλιστικής προπαγάνδας. Να γιατί το έργο της Κομμούνας δεν πέθανε, ζει μέχρι σήμερα στον καθένα από μας.
Η υπόθεση της Κομμούνας είναι υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης, υπόθεση της ολοκληρωτικής πολιτικής και οικονομικής απελευθέρωσης των εργαζομένων, είναι υπόθεση του παγκόσμιου προλεταριάτου. Και με την έννοια αυτή το έργο της Κομμούνας είναι αθάνατο.

Ραμπότσαγια Γκαζέτα, αριθμός φύλλου 4-5, 28/4/1911